Home » Forum » Relaties » Carriere en scheiding

carriere en scheiding

122 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie
Roelien
carriere en scheiding

In een ander draadje wordt gesproken over carriere maken van man tijdens huwelijk, vrouw die een stapje terug doet. Nu, bij scheiding voelt dat vervelend.

Lijkt mij zacht uitgedrukt.

Ik heb overwogen het volgende wel/ niet te zeggen. Maar doe het toch.
Ik hoop dat vrouwen die hier meelezen en bewust kiezen om een stap terug doen altijd in hun achterhoofd houden dat ze ooit financieel zelfstandig moeten zijn. Om wat voor reden dan ook.

Zorg dat je niet afhankelijk wordt van het inkomen van de ander!

Kyana
Inderdaad

Toen mijn man ernstig ziek was en niet meer kon werken en later is overleden was ik heel dankbaar dat ik een goede baan had en gewoon ons gezin kon onderhouden. Hierdoor hadden we in een moeilijke periode in elk geval geen financiële zorgen. We hoefden niet opeens te verhuizen of andere aanpassingen te doen die meer zorg en stress hadden gegeven, met name voor de kinderen.

Emmawee
Wederzijdse afhankelijkheid

Ik ben het er wel mee eens, maar hier is het toch net anders.

Man en ik werken beiden parttime en hebben allebei altijd zo ongeveer de helft van het inkomen binnengebracht. Eerst ik wat meer, nu hij wat meer. Ook hebben we in het huishouden en in de zorg voor de kinderen de taken vrij evenwichtig verdeeld.
We zijn daardoor allebei afhankelijk van elkaars bijdrage en inkomen. We zouden het huis allebei niet kunnen betalen met ons huidige salaris. Al weet ik niet of er nog belastingvoordelen zouden zijn waardoor toch één van ons (ik natuurlijk haha) toch zou kunnen blijven. Kortom ja, financiële onafhankelijkheid 8s iets om zeker na te streven. Bij ons komt het vooral neer op financiële gelijkheid.

Flavia
Zeker

Het is fijn als je beiden met een deeltijdbaan financieel onafhankelijk kan zijn.

Vanuit niet werken naar financiële onafhankelijkheid is veel moeilijker dan van deeltijd naar financiële onafhankelijkheid. Want in het tweede geval heb je ook de wet op deeltijdwerk in je voordeel. Die geldt namelijk ook als je meer wil gaan werken.
Ander voordeel dat je hebt is dat je vakkennis up tot date is.

Ik heb altijd deeltijd gewerkt en ben na mijn zwangerschap precies hetzelfde aantal uren blijven werken.
Toen we gingen scheiden was het financiële deel heel snel geregeld. Huis verkocht en beiden wat anders gekocht.

Phryne Fisher
Geen carrière

Ik heb geen carrière maar een gewone baan waarmee ik bovenmodaal verdien. Ten tijde van de scheiding modaal. Ik moest dus wel een stapje terug, een hypotheek van 3 ton kreeg ik er niet mee, maar kon wel gewoon een woning kopen en op vakantie en zo.
Heel fijn dus dat mijn moeder me altijd op het hart drukte om financieel zelfstandig te blijven. Zelf zat ze gevangen in een slecht huwelijk en ze had vriendinnen die na een scheiding waren aangewezen op rotbaantjes (no offence). En zelfs nu nog hoor je zo vaak dat vrouwen na een scheiding op een minimuminkomen eindigen. Dat wil je toch niet?

Amélie
Roelien

Ben je gaan slapen in de jaren zestig en net pas wakker geworden?
Dacht je dat we dit nog niet wisten?

MarSy
Financiële onafhankelijkheid

Is zeker belangrijk, dat hoeft natuurlijk niet in carrière te zijn, maar een "gewone" baan kan daar ook voor zorgen.

Ik heb ook altijd van huis uit meegekregen financieel onafhankelijk te zijn. Ik ga er (heel naïef) vanuit dat mijn man en ik nooit gaan scheiden, maar ik ga dan weer wel uit van arbeidsongeschiktheid of overlijden.

Wij wonen goedkoop, omdat toen wij dit huis kochten niet meer konden betalen, we willen niet verhuizen, dus bij overlijden of arbeidsongeschiktheid werkt dat in ons voordeel (en ja ook bij scheiding).

Dus behalve allebei financieel onafhankelijk zijn is het ook verstandig om op andere vlakken goede financiële keuzes te maken.

Daarnaast is het verstandig om werk te gaan doen wat je leuk vindt, dan 'moet' je niet werken maar 'mag' je werken, dat zal ook zeker helpen!

MarSy
Overigens

Werk ik dus wel graag omdat ik een leuke baan heb. Veel moeders in mijn omgeving vinden dat ik veel werk of ik hoor hen vertellen dat ze liever veel thuis zijn omdat ze zelf voor hun kinderen willen zorgen of zelf hun huishouden willen doen.

Ik heb iemand die schoonmaakt, maar dat betekent niet dat ik mijn huishouden niet doe (nog genoeg andere dingen te doen!)

Ook zorgen wij zelf voor onze kinderen, ondanks dat wij een oppas hebben. De kinderen hebben namelijk ook een vader die voor hen kan zorgen en daar gaat het vaak mis! Zie ook https://www.theguardian.com/world/2017/may/26/gender-wars-household-chor...

Kyana
Amelie

Veel vrouwen lijken het nog steeds niet echt te weten. Ik zie nog steeds jonge vrouwen beslissingen nemen die hun financieel op een zijspoor zetten waardoor ze uiteindelijk makkelijk in de marge kunnen belanden. Dus blijkbaar beseffen veel vrouwen nog steeds niet hoe kwetsbaar en afhankelijk ze zichzelf maken.

MarSy
Kyana

Dat zie ik ook:veel jonge vrouwen of jonge moeders die niet de goede keuzes maken. En misschien zie ik dan teveel beren op de weg en hou ik teveel rekening met de als, dan en vooral: vind ik mijn werk gewoon leuk, maar toch...

Guera
Daarom

Eens!
Daarom snap ik de kromme redenering ook nooit van vrouwen: het kdv is zo duur. Mijn salaris gaat direct daarheen.
Ja en? Denk ik dan. Dat is toch een kromme rekensom?
Je gooit kosten van kdv op de stapel lasten. Die worden betaald van de gezamenlijke inkomens. De rest hou je over.
Je bouwt pensioen op. Je blijft in de running en je salaris stijgt sneller dan als je een tijd stopt.

Bon
Tja

Achteraf is een koe in de kont kijken.
Soms maak je bewust bepaalde keuzes en accepteer je de gevolgen als het misgaat.

Alison
Keus

En je hebt ook niet altijd een keus. Soms zijn de omstandigheden zo dat één (meer dan) fulltime baan het maximaal haalbare is. Niet elke baan is geschikt voor parttime.
Je kunt dan inderdaad behoorlijk op de koffie komen als er gescheiden gaat worden. Daar zou iets op gevonden moeten worden. Partneralimentatie is hiervoor niet de oplossing. Daarvoor zitten daar te veel haken en ogen aan. Maar hoe dan wel?

MarSy
En toch

Vind ik de sekse ongelijkheid schokkend, standaard er vanuit gaan dat de man niet iets minder kan werken en de vrouw dat maar moet doen. Het 5/3 model zeg maar, waarom niet 4/4? Het 5/0 model zie je tegenwoordig minder maar vaak is het argument dan:" ik moet wel werken anders kunnen we het huis niet betalen" aldus de vrouw... Wanneer hoor je dat een man zeggen??

En hoeveel mannen werken meer dan fulltime en "kunnen niet anders" dat is natuurlijk ook niet waar, dat is een keuze en de vrouw gaat daar dan in mee, waarom?

Mijn man wilde ouderschapsverlof, dat kon niet aldus zijn werkgever. Dan kan je denken o jammer en het niet doen, of je gaat (tot de hoogste baas) het gesprek aan krijgt waar je recht op hebt zonder de werkrelatie te verzieken.

En vrouwen zijn hier absoluut debet aan, kijk ook maar naar de verdeling van het huishouden (en zie mijn link naar de guardian)

Anoniem
Hier was het andersom

Ook mij is altijd geleerd om financieel onafhankelijk te zijn. Dat lukte, maar juist daardoor liep het andersom.

Toen ex en ik gingen samenwonen, werkten we allebei. Hij werkte al van vrij jong af aan, terwijl ik wat langer had doorgeleerd en daardoor nog maar kort werkte. Mijn inkomen was een leuk startersinkomen, al wat hoger dan zijn inkomen, maar geen overdreven verschil.

We kregen kinderen en zouden in principe allebei doorwerken. Helaas verloor ex zijn werk, hij had door zijn lage opleiding veel problemen om nieuw werk te vinden en uiteindelijk hebben we de kinderen daardoor van de crèche moeten halen. Dat was niet meer betaalbaar zolang hii zonder werk zat. Door die keuze was het lastiger voor hem om weer werk te vinden. Crèches hadden in die periode behoorlijke wachttijden hier.

Uiteindelijk zat ex jaren thuis en soms had ik wel eens de indruk dat hij dat toch ook wel prettig vond. Het eten stond immers aan het eind van de dag toch wel op tafel.

Toen onze relatie stuk liep, werd alles hierdoor wel lastig. Ex had geen inkomen en stond bijvoorbeeld ook niet ingeschreven voor een huurhuis. Eigenlijk wilde hij heel graag bij me weg, maar dat lukte niet door die afhankelijkheid.

Ben er toen wel achter gekomen dat ook dit geen wenselijke situatie was. Heb het nu maar heel kort en zonder details beschreven, maar juist doordat ex financieel afhankelijk was van mij, hadden we ook een probleem en ik was daardoor eigenlijk ook afhankelijk van hem.

Hoop dat als ik ooit een nieuwe relatie krijg, dat we gewoon wat meer gelijkwaardig zijn. Dat we allebei elkaar niet nodig hebben als het ooit vast loopt.

Alkes
MarSy

Dat argument "ik zorg liever zelf voor mijn kinderen" vind ik ook vreemd. Alsof het opvoeden alleen in die drie dagen gebeurt dat de kinderen op kdv zijn. Het zal die moeders ook niet meevallen om hun 4-jarige vervolgens 5 dagen per week op school achter te laten.
Maar het argument "ik zorg liever zelf voor mijn huishouden" vind ik pas echt vreemd. Zijn er werkelijk mensen die dat graag doen? Het is dat ik het geld er niet over heb, maar anders kwam de hulp hier minstens 2 keer in de week. Wat de lol is aan opruimen, was ophangen, kattenbakken legen, bedden verschonen etc is heb ik nooit begrepen.

Alleenmoeder
Flow

Tegenwoordig spreek ik wel eens jonge (lees: kind in peuterleeftijd) alleenstaande moeders via mijn werk. Ze werken parttime, heerlijk in hun "flow", willen geen tijd stoppen in scholing of diplomering waardoor ze een sterkere postie op de arbeidsmarkt zouden kunnen krijgen. Zich niet realiserend dat zij straks, in mindere tijden, de eersten zullen zijn die eruit vliegen. Ik zeg: leef je kinderen vóór, zorg voor een goede rechtspostie en inkomen. Die flow gaat wel weer eens over, je krijgt zorgen over je kind en dan ben je blij met werk op de automatische piloot.
Ik heb veel vriendinnen die vanaf het begin alleenmoeder zijn. Ze zitten allemaal aan de onderkant van de arbeidsmarkt, komen haast nooit boven bijstandsniveau. Ik vind dat vreselijk.
Ja, ik ben een oude ervaren alleenmoeder met nu wel een leuke relatie en veel haar op mijn tanden ;-) Ik begrijp ook helemaal niets van die jonge meiden die ervoor kiezen geen inkomsten te hebben en denken dat het alleen maar goed is als kind de hele dag thuis bij moeder is.

juf Ank
ja

Maar over het algemeen verdient een man toch altijd nog, anno 2018, meer dan de vrouw. Dat maakt toch dat veel huishoudens ervoor kiezen dat de vrouw minder gaat werken om per saldo meer over te houden...

Flavia
mannen meer is ook een kwestie van kiezen

Dat mannen meer verdienen is ook een kwestie van kiezen voor een bepaald beroep/ richting.
Er zijn nog steeds weinig dames die kiezen voor de harde techniek kant terwijl die wel goed betaalt.

Er zijn nu meer meiden aan de TU Delft, maar die zitten dan wel weer in de zachtere studies.
Ga naar een VMBO en je ziet de meiden in de zorgkant en de heren in de technische kant. Dat was 40 jaar geleden ook al zo, ik had 1 jongen in de klas op het LHNO, op de HTS zaten we met 3 meisjes in de analytische klas, terwijl het bij de biomedische groep net andersom was.

Vrouwen kiezen vaak voor de minder betalende banen, kiezen er dan voor hun loopbaan onhold te zetten als er kinderen komen.

Aan mannen wordt niet gevraagd of ze minder gaan werken als er kinderen komen. Die krijgen alle lof als ze een 'papa-dag' hebben (braak), terwijl ik als alleenstaande moeder 4dagen per week mama-dag heb en werk en mijn huishouden doe en vrijwilligerswerk bij een aantal verenigingen en stichtingen en mantelzorg voor mijn beide ouders.

Aan de andere kant: ik werk deeltijd, verdien voldoende om mijn behoeften ruim te dekken, waarom zou ik meer willen werken of hogerop willen komen. Ik vind mijn werk leuk, ik hoef niet zo nodig de titel manager voor mijn naam te hebben of leiding te geven.

Alkes
juf Ank

Ik heb geen recentere cijfers maar in 2015 liet CBS zien dat in categorie 25-30 vrouwen meer verdienen dan mannen. En hoe vreemd. Na hun dertigste is die voorsprong weg. De keuze om minder te werken is niet zozeer economisch gedreven (man verdient namelijk niet meer) maar de maatschappelijk opinie (tegen vrouwen: ga je vier dagen werken, wat veel zeg. Tegen mannen: o wat goed zeg, ga je vier dagen werken!)

https://www.nrc.nl/nieuws/2016/10/02/vrouwen-25-30-jaar-verdienen-meer-d...

juf Ank
flavia

Maar je kunt je ook afvragen waarom die Technische beroepen, waar veel mannen zitten, beter betaald worden dan de beroepen, zorg, waarin veel vrouwen werken. Voor een deel is dat omdat vrouwen nog steeds niet goed opkomen voor hun rechten!

MarSy
Flavia

Het feit dat je deeltijd werkt doet niet af aan je financiële afhankelijkheid.

Dus carrière, hogerop en meer hoeft toch niet als je financieel onafhankelijk bent?

En wat mij betreft is financieel onafhankelijk meer dan net bijstandsniveau of met moeite eindjes aan elkaar knopen, maar jezelf en je gezin goed kunnen bedruipen en nog spaargeld achter de hand hebben voor nood

@Emma
Marsy

"En wat mij betreft is financieel onafhankelijk meer dan net bijstandsniveau of met moeite eindjes aan elkaar knopen, maar jezelf en je gezin goed kunnen bedruipen en nog spaargeld achter de hand hebben voor nood"

Toch valt dat tegen met een modaal inkomen. Sparen zit er niet meer in voor mij. Kinderbijslag en kgb is net gestopt, ik heb best een behoorlijke baan hoor, maar ik hou tegenwoordig geen cent over in mijn eentje.

MarSy
@emma

Ja dat valt zeker tegen in de tijd van nu. Daarom is die baan zo belangrijk, want jij zit nu al krap, moet je nagaan als je maar een "baantje" voor erbij had gehad!

Roelien
Amelie

"Ben je gaan slapen in de jaren zestig en net pas wakker geworden?
Dacht je dat we dit nog niet wisten?"

Gezien de vele scheidingen waar vrouwen berooid uit komen blijkbaar niet. En ik zie het in mijn omgeving ook met jonge stellen gebeuren. Daarom wilde ik het graag onder de aandacht brengen. Ook hier lezen vrouwen die gas terug nemen qua werk/inkomen vanwege kinderen en carrière man. En het lijkt zo natuurlijk. Wordt door de omgeving positief gelabeld. Maar gezien het hoge scheidingspercentage echt onverstandig. En dan heb ik het nog niet over je eigen ontwikkeling.

dus nee ; ben niet gaan slapen in jaren 60 en nu pas wakker. Het is nog steeds een groot probleem. Ik hoop dat vrouwen in deze situatie inderdaad wakker gaan worden.

Tureluur
Wat ik nou eigenlijk nooit begrijp

Is dat de minstverdienende zegt; ik ga niet werken want dan gaat zo’n groot deel van mijn salaris naar de kinderopvang. Ik was een poos terug in gesprek met iemand die dat zei. Waarop ik zei; nee, er gaat een deel van jullie beider inkomens naar de kinderopvang en met zijn inkomen erbij opgeteld viel dat procentueel echt mee. Ook denk ik dat werken dus om meer gaat dan salaris alleen, het is ook een investering in je arbeidsmarktpositie, in je eigen ontwikkeling etc. Helaas stond ze niet open voormijn verhaal. En toen strandde haar relatie, niet getrouwd en haar ex had geen zin om een soort officieuze partneralimentatie te betalen. Toen moest ze opeens met grote spoed op zoek naar betaald werk én kinderopvang. Moest haar kind ook daar nog aan wennen en zij natuurlijk ook. Kon er niet zomaar tussenkomen op de arbeidsmarkt. Dat was echt een zware tijd voor haar.
Met haar opleiding zat t overigens wel goed, ze is en was gezond van lijf en leden en haar kind ook, dat was t allemaal niet. Ze vond het eerst gewoon echt het niet waard om te gaan werken, genoot van het leventje thuis.

Totdat dus bleek dat de salaris invalshoek echt niet dr lading dekte.....

zebra
kinderopvang

duurt toch ook niet eeuwig dus om daar vooral nu voor thuis te blijven ivm de kosten, vind ik geen goede reden.
Zelf ben ik wel van fulltime naar de helft minder gaan werken na de geboorte van onze zoon en op andere tijdstippen, nu werk ik inmiddels bijna 30 uur.

Lou
't Is ook maar net hoe het loopt

In principe ben ik het wel eens met alle pleidooien voor financiële onafhankelijkheid, maar het is ook maar net hoe het loopt in het leven. Ik ben door ziekte na mijn bevalling van 32 uur naar 0 uur per week gegaan en heb het heel langzaam opgebouwd tot 20 uur. Dat ging prima, mijn werk verdiende ook goed maar als we toen uit elkaar waren gegaan had ik het wel knap moeilijk gehad, ik had bijvoorbeeld niet een huis hier in de buurt kunnen kopen of huren. Te duur. Later ben ik ontslagen tijdens de crisis en voor mezelf begonnen, met wisselende inkomsten. Ook dat ging prima, maar... zelfde verhaal. Ondertussen bleek kind een paar problemen te hebben waarbij ik eigenlijk gewoon blij was dat ik zo veel tijd voor haar had. Die tijd was nodig. Ik heb toen ook niet zo hard mogelijk gezocht naar een baan voor zo veel mogelijk geld "om maar zelfstandig te kunnen zijn want stel dat we gaan scheiden". Het is goed om er rekening mee te houden maar ik bedoel, er zijn ook andere dingen om rekening mee te houden. Je eigen gezondheid en die van je kind bijvoorbeeld. Ik ben altijd blij geweest dat mijn man fulltime werkte, zowel het inkomen als onze relatie is altijd stabiel geweest. Hij was daar zelf overigens ook blij mee. Achteraf kun je zeggen: dat was een gok en het heeft goed uitgepakt maar dom was het wel. Ik vind dat niet per se dom. Het kan ook een uitstekend onderbouwde keuze zijn van zowel vader als moeder om het zo te doen. Scheef, zeker, maar daarom niet altijd verkeerd.

Die uitspraak over dure kinderopvang en dat het dan 'niet de moeite is' om te gaan werken vind ik overigens wel onzinnig. Opvang is er niet alleen voor de moeder/de minst verdienende maar natuurlijk net zo goed voor de vader/de meest verdienende.

moederziel
en wat als?

En wat nou als je beiden altijd fulltime hebt gewerkt? Weliswaar geen gelijke inkomens (hij commerciele loopbaan, zij niet), maar beiden financieel zelfstandig. Zij verdient 30% van het gezinsinkomen, hij 70%.
Maar dan komt de scheiding, zijn er schulden, nemen schulden agv 2e huishouden ook nog eens toe en die worden toch echt 50-50 verdeeld. Dan kun je nog zo financieel zelfstandig zijn, maar dan zit je evengoed in een heel erg kwetsbare positie. En beiden op papier genoeg te verteren/lasten en dus geen partneralimentatie.
In mijn geval betekende het op een haar na de schuldsanering. En ik heb echt sinds mijn studie minimaal 32-36 uur per week gewerkt en verdiend op bovenmodaal niveau.

Ik ben heel erg voor economische zelfstandigheid van vrouwen en ben allergisch voor libellerig 'ik zorg zelf voor de kinderen'- geneuzel, maar kwestbaarheid kan ook in heel veel andere situaties ontstaan, ook al dacht je het samen nog zo stevig te hebben geregeld. Feit blijft dat je in bijv. 20 jaar een financieel huishouden bouwt op een gezamenlijke situatie en na je scheiding gewoon op jezelf bent aangewezen. En dat betekent in zo goed als alle gevallen een flinke stap terug. Ik ken niemand die beter is geworden van een echtscheiding.

Het is overigens geen financiële *onafhankelijkheid*, dat bereik je als je de lotto wint ;-)

Donna
Gezondheid en financiën

Juist kwetsbaarheid wat betreft gezondheid is een belangrijke reden om te werken. Want als je de pech hebt zo ziek te worden dat je niet meer (volledig) kunt werken, zijn daar de ziektewet en WIA. Dan moet je wel inleveren, maar je behoudt in ieder geval je vrijheid (als je tenminste geen aanvulling vanuit de bijstand nodig hebt).

Moederziel, als je beiden zolang en zoveel gewerkt hebt in zulke goede banen, is het wel zuur om met schulden te eindigen, ipv met een flinke overwaarde bijvoorbeeld. En dan nog heb je natuurlijk veel aan je arbeidsverleden: je hebt zelf een pensioen opgebouwd.

Tureluur
Dat is heel zuur moederziel

Maar wat zegt het behalve dan dat je altijd tegenspoed kan hebben? Je was niet nu beter af geweest als je nooit had gewerkt of wel?

Pagina's