na zijn dood blijkt dat vader leugens verspreidde
In het kort: Mijn vader is onlangs overleden en ik ben er achter gekomen dat hij voor zijn dood mensen in zijn omgeving onwaarheden heeft verteld over mijn moeder en ook over mij. Nu was onze verstandhouding niet zo goed en het huwelijk van mijn ouders was ook behoorlijk slecht, dus het verbaast me niet helemaal dat hij dat heeft gedaan. Toch raakt het me wel en ik wil graag op zijn minst mijn moeder verdedigen, die door toedoen van mijn vader al een zeer klein netwerk heeft en nu denken die mensen mogelijkerwijs ook nog slechte dingen over ons. Dus voor mij voelt het alsof hij postuum haar nog een laatste streek heeft willen leveren.
Heeft iemand dit ook meegemaakt, en wat kun je eraan doen?
Izza schreef op 11-09-2026 om 20:16:
Je kunt mensen nu eenmaal niet veranderen. Jullie komen opeens met dit verhaal. Terwijl je (jij ook) al die jaren je mond hebt gehouden. Waarom zouden mensen dat opeens geloven denk je? En heb je bewijs behalve dit verhaal. Voor anderen was hij een lieve en zorgzame man. Mensen gaan echt niet zomaar een totaal tegengesteld verhaal geloven over een monster. Zeker niet omdat je moeder er altijd in mee is gegaan en jij blijkbaar nooit iets hebt gezegd of gedaan. Als het werkelijk zo ernstig was waar was jij dan al die tijd? Dat kunnen ze zich afvragen. Misschien tijd om je wat minder met "anderen " bezig te houden en meer tijd met je eigen leven en dat van je moeder. Hoewel je ook weer schrijft dat ze het blijkbaar toch wel zelf kan. Anderen hebben hun eigen beeld en ervaring met jouw vader. En je kunt inderdaad op een hoop boosheid en ongeloof stuiten als jullie dat na zijn overlijden kapot willen maken (in hun ogen). Tenzij je echt met aantoonbare zaken komt. En dan nog. Anderen hebben die ervaringen niet. En jullie zijn er nooit van weggegaan. Dus de algemene redenatie zal zijn dat het allemaal wel mee is gevallen.
Wat klop je de boel weer op.
TO zegt duidelijk dat ze er na het overlijden pas achter is gekomen dat vader leugens verspreidde.
Daarnaast wil ze haar vader niet als monster gaan afschilderen bij Jan en alleman. Ze wil gewoon advies hoe ze met deze leugens om kan gaan.
Ik lees een behoorlijke zweem van victim blaming in je bericht. Niet fraai.
_Anoniem_ schreef op 11-09-2026 om 19:14:
Ik zou denk ik niet uit mezelf de familie gaan vertellen wat voor man je vader werkelijk was. Niet omdat je hem na zijn dood zou moeten beschermen, maar omdat je dan waarschijnlijk in een discussie terechtkomt die je bijna niet kunt winnen. Zij kennen hem als die aardige en zorgzame man en jij hebt een hele andere kant van hem gezien. Die twee dingen kunnen misschien ook gewoon naast elkaar bestaan.
Concrete dingen die hij over jou of je moeder heeft verteld en die niet waar zijn zou ik wel rechtzetten, zeker bij mensen die nog een rol spelen in jullie leven. Maar dan gewoon op het moment dat het ter sprake komt en zo feitelijk mogelijk. Dus niet proberen ze ervan te overtuigen dat je vader een leugenaar was, maar meer: dit heeft hij blijkbaar verteld, maar dat klopt niet en zo zat het wel.
Ik zou ook niet preventief bij iedereen gaan informeren wat hij allemaal gezegd heeft. Voor je het weet ben je daar enorm mee bezig en hoor je misschien nog veel meer dingen waar je vervolgens weer wat mee moet. En misschien vertel je mensen dan zelfs dingen die ze helemaal niet wisten.Wat je eigen ervaringen met je vader betreft vind ik trouwens wel dat je die gewoon mag vertellen. Jij hebt dit ook meegemaakt. Voor dingen die echt alleen over je moeder en haar huwelijk gaan zou ik wat voorzichtiger zijn en haar zoveel mogelijk zelf laten bepalen wat anderen daarvan mogen weten. En misschien moet je ook een beetje accepteren dat sommige familieleden hem altijd als een aardige man zullen blijven zien. Hoe frustrerend dat ook is. Je hoeft hun beeld van hem volgens mij niet te veranderen om de leugens over jou en je moeder wel recht te mogen zetten.
Dankjewel.
Oh nee, ik zou zeker niet alles vertellen en niet voor mijn moeder spreken als zij dat niet zelf zou willen (en zeker niet zonder haar toestemming). Maar meegaan in de illusie van de lieve zorgzame man kan ik echt niet. Bij de uitvaart hadden we geen sprekers (het zou dan op mij neerkomen) maar ik kon echt niet iets aardigs verzinnen, dus dan maar liever niets zeggen. Ik weet ook niet of ik het wel had getrokken als er toch iemand zou zijn opgestaan om een jubelverhaal te vertellen... gelukkig deed niemand het dus. Ik wil hem ook niet zwartmaken maar mijn gevoel voor rechtvaardigheid wil het omgekeerde rechtzetten (hij maakte mijn moeder/mij wel zwart) en ik ben heel boos op hem. Mijn moeder komt niet voor zichzelf op en dat wist hij natuurlijk heel goed.
Een deel van zijn broers/zussen mist hem wel heel erg want voor hen was hij wel een goede man. Wat dan wel weer heel confronterend is natuurlijk, maar ik ben niet zo wraakzuchtig dat ik hun hun goede herinneringen aan mijn vader wil afnemen, ofzo. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen.
Courage schreef op 12-09-2026 om 16:16:
[..]
Wat klop je de boel weer op.
TO zegt duidelijk dat ze er na het overlijden pas achter is gekomen dat vader leugens verspreidde.
Daarnaast wil ze haar vader niet als monster gaan afschilderen bij Jan en alleman. Ze wil gewoon advies hoe ze met deze leugens om kan gaan.
Ik lees een behoorlijke zweem van victim blaming in je bericht. Niet fraai.
Nee hoor dat lees je verkeerd. Ik zeg alleen dat anderen een totaal ander beeld en andere eigen ervaringen hadden met haar vader. Die gaan heus niet zomaar zo'n verhaal geloven. En het gaat niet om die leugens. Maar to was natuurlijk al jarenlang op de hoogte van het slechte huwelijk, zijn band met haar en zijn gedrag. Ondanks dat heeft ze blijkbaar nooit iets losgelaten tegenover mensen dichtbij. En ook nooit haar moeder geholpen. Nu maakt ze zich zorgen over hoe anderen gaan reageren. De kans is heel groot dat mensen dit niet (zomaar) gaan aannemen. Tenzij ze met bewijs komt zal het worden afgedaan als mening of een verhaal.
Izza schreef op 11-09-2026 om 20:16:
Je kunt mensen nu eenmaal niet veranderen. Jullie komen opeens met dit verhaal. Terwijl je (jij ook) al die jaren je mond hebt gehouden. Waarom zouden mensen dat opeens geloven denk je? En heb je bewijs behalve dit verhaal. Voor anderen was hij een lieve en zorgzame man. Mensen gaan echt niet zomaar een totaal tegengesteld verhaal geloven over een monster. Zeker niet omdat je moeder er altijd in mee is gegaan en jij blijkbaar nooit iets hebt gezegd of gedaan. Als het werkelijk zo ernstig was waar was jij dan al die tijd? Dat kunnen ze zich afvragen. Misschien tijd om je wat minder met "anderen " bezig te houden en meer tijd met je eigen leven en dat van je moeder. Hoewel je ook weer schrijft dat ze het blijkbaar toch wel zelf kan. Anderen hebben hun eigen beeld en ervaring met jouw vader. En je kunt inderdaad op een hoop boosheid en ongeloof stuiten als jullie dat na zijn overlijden kapot willen maken (in hun ogen). Tenzij je echt met aantoonbare zaken komt. En dan nog. Anderen hebben die ervaringen niet. En jullie zijn er nooit van weggegaan. Dus de algemene redenatie zal zijn dat het allemaal wel mee is gevallen.
Ik zou me als ik jou was eens gaan verdiepen in intieme terreur voordat je zulke dingen zegt. Je doet aannames en oordeelt over dingen waar je niks van weet. Mijn moeder is niet bij hem weggegaan inderdaad, maar ik heb wel degelijk uit zelfbehoud afstand genomen, jaren terug. Daarom moet de band met mijn moeder bijvoorbeeld ook weer wat herstellen. En wel degelijk pogingen gedaan tot externe hulp om iets te veranderen aan de situatie. Ik heb heel veel niet gedeeld hier en sommige dingen zal ik ook niet delen met onbekende mensen van een forum.
troelahoep schreef op 12-09-2026 om 19:35:
[..]
Ik zou me als ik jou was eens gaan verdiepen in intieme terreur voordat je zulke dingen zegt. Je doet aannames en oordeelt over dingen waar je niks van weet. Mijn moeder is niet bij hem weggegaan inderdaad, maar ik heb wel degelijk uit zelfbehoud afstand genomen, jaren terug. Daarom moet de band met mijn moeder bijvoorbeeld ook weer wat herstellen. En wel degelijk pogingen gedaan tot externe hulp om iets te veranderen aan de situatie. Ik heb heel veel niet gedeeld hier en sommige dingen zal ik ook niet delen met onbekende mensen van een forum.
Als jij maar met een half verhaal komt krijg je ook antwoorden die daarop gericht zijn. Nu kom je opeens met allerlei nieuwe informatie die een ander beeld geven van de zaak. Erg onduidelijk allemaal. Pas als wij je hier op onduidelijkheden wijzen komt er weer een andere wending. Ik lees nergens dat jouw moeder ooit hulp heeft gehad. Daar kan men vaststellen of sprake is geweest van intieme terreur en hulp geboden worden.
Het zou mooi zijn als je moeder haar eigen leven een beetje kleur kan gaan geven. Waar ik aan denk is de mogelijkheid om bij een bepaalde gelegenheid, bijvoorbeeld een bijzondere verjaardag waarbij veel familie aanwezig is, toch een keer het woord te nemen en dan ook woorden te wijden aan je vader. Je hoeft niet hele verhalen te gaan vertellen, je kunt wel dingen benoemen en tegelijkertijd ook aangeven dat het de ervaringen binnenshuis waren. Het zou mooi zijn als je dat kunt doen op het moment dat je moeder zelf laat merken dat ze enigszins tot bloei is gekomen.
Ik hoop dat je een goede ingang voor haar vindt. Ze heeft goede ideeën, maar bij alles is de eerste stap het moeilijkste.
Ondertussen kun je wel altijd kort en duidelijk zeggen dat jullie ervaring van vader in het gezin heel anders is dan hoe anderen hem ervaren hebben. Of: dat verhaal klopt niet. Op momenten dat je geconfronteerd wordt met leugens.
Op zich heeft iedereen natuurlijk recht op eigen herinneringen. Daar hoef je op zich niks mee. Maar je hoeft ook niet te doen alsof jij hem wel mist en alsof er niks gebeurd is. Dus als iemand daar naar vraagt, kun je best zeggen dat jij andere herinneringen hebt aan je vader. Je hoeft het echt niet mooier te maken dan het is. Wil je nog iets met zijn familie/vrienden? Zo nee, zou ik het bij hun laten.
Ik denk dat je moeder zich beter kan richten op het herstellen van contact met haar eigen familie, zelf een netwerk en bezigheden opbouwen in haar woonplaats dan met het veranderen van het beeld dat voor haar irrelevante mensen van je vader hadden.
De woorden die ik een paar keer gebruikt heb waren: ik weet dat hij voor de buitenwereld een heel gezellige man leek, achter de voordeur was hij een heel andere persoon.
Als mensen dan doorvroegen, vertelde ik wel wat meer.
tsjor schreef op 13-09-2026 om 09:35:
Ondertussen kun je wel altijd kort en duidelijk zeggen dat jullie ervaring van vader in het gezin heel anders is dan hoe anderen hem ervaren hebben. Of: dat verhaal klopt niet. Op momenten dat je geconfronteerd wordt met leugens.
Dat zou ik sowieso doen.
En als mensen dan aangeven dat ze dat niet geloven, dan zou ik ze niet proberen te overtuigen (kost je bakken met energie) maar alleen zeggen: dan geloof je het niet, toch was het zo.
Pas als je moeder het oke vindt dat je erover vertelt, kan je natuurlijk ook tegen die familieleden/mensen zeggen: De situatie was achter de voordeur heel anders, en veel slechter, dan naar de buitenwereld. Als je wilt begrijpen hoe dat zat kan je je inlezen over intieme terreur. Dan ga je het misschien begrijpen.
Als ze dat niet willen geloven en ze blijven zeggen dat ze je niet geloven, dan zou ik het laten. Kost je teveel energie.
Overigens, als jouw persoonlijke ervaringen ook onder intieme terreur vallen, dan kan je die opmerking natuurlijk al eerder maken, zolang je het maar enkel op jezelf betrekt. De vraag is of je zoiets wilt delen als je moeder er nog niet aan toe is. Maar op zich heb jij natuurlijk het recht om te vertellen wat jouw ervaringen met je vader zijn.
Maar ik zou het zelf geloof ik niet snel uit mezelf vertellen, maar alleen als reactie als familieleden/andere mensen over de leugens beginnen.
Ik zou mij op je eigen leven en herstel richten. En helemaal niet bezig zijn met andere mensen en wat die allemaal denken. Als het goed is zijn mensen in jouw directe kring op de hoogte. En betreft dit verdere familieleden (ook van vader) en vrienden uit zijn kring. Wat wil je nog verder van die mensen en hoe vaak zie je die nu werkelijk? Je vader is overleden en zal vermoedelijk in de vergetelheid raken. Mocht iemand nog over hem beginnen dan kan je het kort benoemen. Maar ga echt niet het woord voeren voor meerdere mensen. Of personen individueel benaderen om zaken recht te zetten. En het is aan je moeder zelf om haar eigen verhaal te vertellen als en wanneer ze dat wil. Niet aan een dochter om dat namens haar te doen. Ik zou ook niet zoveel kunnen met mensen die na hun overlijden nog hun gram willen halen. Wat kan een buitenstaander daar nu mee? En waar waren die mensen toen de overledene er nog wel was?
Stel ik heb mijn eigen ervaring en herinneringen. En dan komt er opeens iemand met verhalen. Ik kan dat niet controleren en de overledene kan zich niet verdedigen. Daarnaast heb ik als buitenstaander ook niets te maken met andermans privésituatie.
Nou, toen mijn moeder 80 werd heb ik wel degelijk haar verhaal voor verschillende gasten verteld. Om haar te eren. Nu was het allemaal wel al bekend hoor, geen bijzonderheden. Maar als haar moeder haar draai gevonden heeft en er komt een bijzondere verjaardag aan, waarbij het leuk is om verschillende mensen uit te nodigen, mag je best een verhaal vertellen over goed het is dat je moeder zich hervonden heeft. Je hoeft dan geen kwaad woord over de vader te zeggen, een goede luisteraar begrijpt dat wel.
Gelukkig heb ik dat nooit zo hoeven doen over mijn vader, maar bij het overlijden van mijn ex hebben we wel gezocht naar woorden die voor ons verstaanbaar waren en voor anderen te volgen en op verschillende manieren te verstaan.
