Partner altijd thuis
Ik woon sinds anderhalf jaar (weer) samen, hiervoor 10 jaar alleen, en daarvoor 20 jaar in een huwelijk met kinderen.
Mijn nieuwe partner werkt, en is, AL-TIJD thuis. Pas als ik begin te protesteren of sacherijnig word gaat hij ‘iets doen’ buitenshuis, niet voor zichzelf dus, maar om mij te plezieren. Als het aan hem ligt, is hij dus al-tijd thuis, tenzij hij uitgenodigd wordt voor iets, dan gaat hij.
ik word er gek van, en sta op het punt de relatie te verbreken. Het onderwerp is al te-vaak.. voorbij gekomen, en besproken, maar er veranderd nagenoeg niks.
Als je continu met elkaar bent, is er geen zuurstof/ ruimte voor jezelf, interesse en aantrekking is van mij naar het nulpunt gedaald. Ik werk 1 dag buitenshuis, volg een studie en ga er regelmatig op uit voor een afspraak of wandeling of iets anders. Ik solliciteer naar een nieuwe functie en wil 3 dagen werken, buitenshuis! Of thuis.., als hij er niet is
Ik vind het vreselijk, was stapelgek en verliefd op deze man.., mijn interesse en aantrekking is naar het nulpunt gedaald. Hij is lief, loyaal en doet alles voor me, als ik het vraag. Toch verlang ik naar meer daadkracht en autonomie van zijn kant. Dit kun je helaas niet afdwingen.,
Mijn ex-man was ambitieus en werkte 5 dagen per week buitenshuis. Ik verlang naar die tijd! Dan had ik het rijk alleen op de dagen dat ik niet werkte.
Nooit meer samenwonen. Nooit meer…
((
wie herkent dit, en, advies. Reacties en ervaringen welkom.
Sorry, maar het feit dat je partner altijd thuis is wil niet zeggen dat hij geen daadkracht en autonomie heeft. Dat zijn verschillende dingen. Misschien is hij gewoon heel graag thuis.
Mijn partner was ook zo'n huismus. Alleen hij werkte wel buiten de deur, ook tijdens corona (essentieel beroep), maar buiten werkuren was hij eigenlijk ook vrijwel altijd thuis. Daar werd ik wel eens gek van, want ik wilde ook weleens het rijk alleen, maar ik zag dat toch meer als mijn probleem - ik kon de man toch moeilijk verbieden in zijn eigen huis te verblijven, nietwaar?
Maar wat ik mij afvraag: hoe was dit dan voor jullie gingen samenwonen? Ik kan me moeilijk voorstellen dat dit als een totale verrassing komt.
Trouwens, als ik de periodes in jouw post zo eens optel ben je waarschijnlijk niet meer zo heel piep. Op enig moment in de niet zo verre toekomst verlaten jullie beiden de arbeidsmarkt. Hoe had je het samenwonen dan voor je gezien?
Ik vrees dat je je zult moeten verzoenen met het feit dat je een erg huiselijk type aan de haak hebt geslagen en dat dat ook niet gaat veranderen. Dus als je daar niet mee kunt leven dan wordt het latten (kun je ergens heen?), of de relatie helemaal verbreken.
Ik begrijp het probleem niet zo. Hij is thuis maar jij wil alleen thuis zijn? En als hij weg gaat doet hij dat voor jou, maar dat vind je niet goed want hij moet het voor zichzelf doen? Hij werkt vanuit huis, doet hij dat op een werkkamer of in de woonkamer?
Het probleem is dus niet dat jij bijna altijd thuis bent, op die ene werkdag na? Jouw wensen ten aanzien van wonen en werken zijn niet gelijk voor jezelf en voor je partner. Jij wil eigenlijk een traditionele verdeling: het huis is voor jou, hij het huis uit en het geld naar binnen.
Je schrijft er wel heel dramatisch over. Als het voor jou zo'n drama is zou ik zeggen ga weer alleen wonen en uit elkaar. Deze man verdient ook iemand die hem waardeert en lief heeft om wie hij is.
Ik ben begin en hij eind 50. We zijn nog actief genoeg en hebben nog genoeg jaren voor de boeg qua werken en leven. Dit issue heeft overigens niets met leeftijd te maken, en komt neem ik aan ook voor bij jongere mannen en vrouwen die thuis werken.
Voor het samenwonen waren we aan het latten en werkte hij in zijn eigen huis en op kantoor 2 dagen in de week. Doordat hij nu verder weg woont, en het feit dat hij liever thuis werkt ipv op kantoor, omdat hij minder goed klikt met zijn team (zegt hij zelf) werkt hij liever vanuit huis, dit doet hij in een aparte werkkamer. Dus in huis ook om even koffie te pakken, te lunchen, tussendoor een wasje draaien, kletsen.
Ik ben zelf allerminst iemand die traditioneel is aangelegd. Het feit dat ik ruimte nodig heb, betekend niet dat ik traditioneel ben. Ruimte in een relatie is gezond. Ik heb altijd mijn eigen bezigheden en werk gehad. Ook toen ik getrouwd was, en de 10 jaar erna. Nu zit ik tijdelijk in een situatie waarin ik werk en een opleiding volg, daarna weer meer de werkvloer op. Wat mijn vriend ook doet, de werkvloer op, alleen … in huis. En ik heb ook tijd alleen nodig, net zoals hij ook heeft als ik weg ben voor werk en bezigheden.
Het klopt dat hij iemand verdient die dit waardeert. Toch vraag ik me ook af, in hoeverre is dit voor anderen ‘normaal’, herkenbaar. Ik ben zelf HSP en heb er erg last van.
We hadden het vooraf anders bedacht: beide 2 dagen uit huis werken en meer hobby's los van elkaar.
Is er iemand die zich hierin herkent? Of ben ik gek? Een man die altijd thuis is?
Fijn als er ook meer reacties komen die het issue echt herkennen, en niet direct een oordeel klaar hebben.
" We hadden het vooraf anders bedacht: beide 2 dagen uit huis werken en meer hobby's los van elkaar."
Dat verbaast mij. Althans, het verbaast me dat als jullie dit daadwerkelijk beiden voor ogen hadden, hij die hobby's niet heeft. Dat het in het werk anders loopt dan gedacht is éen ding, maar die hobby's heeft hij toch helemaal zelf in de hand. Of heeft hij hobby's die hij thuis uitoefent en had jij dat niet voldoende in de gaten?
Hij sportte met vrienden en ging dan ook wel eens wat drinken daarna, en hij ging naar muziekles. In zijn nieuwe regio heeft hij het sporten nog niet opgepakt, en zijn muziekles ook niet. Hij kocht een camera om fotograferen op te pakken, maar doet dit eigenlijk niet. Ik denk dat het aanpassen aan een nieuwe regio/huis/samenwonen genoeg uitdaging was voor hem, dit geeft hij ook aan.
Appelsientjes schreef op 02-06-2026 om 09:22:
Ik ben zelf HSP en heb er erg last van.We hadden het vooraf anders bedacht: beide 2 dagen uit huis werken en meer hobby's los van elkaar.
Is er iemand die zich hierin herkent? Of ben ik gek? Een man die altijd thuis is?
Ik herken de situatie in zoverre dat ik anderhalf jaar geleden ook weer ben gaan samenwonen na meer dan 10 jaar alleen (nou ja, 50% van de tijd met mijn inmiddels volwassen kinderen).
Ik ben ook vrij prikkelgevoelig en heb rust en tijd alleen nodig, en mijn partner ook. Daarom hebben we van tevoren goede afspraken gemaakt. We werken bv vrijwel nooit tegelijkertijd thuis, omdat we maar één werkkamer hebben. Ook vinden we het normaal om ons regelmatig een tijdje alleen terug te trekken om tot rust te komen en we hebben ook afgesproken wie welke kamer daarvoor gebruikt.
Verder is mijn partner begonnen met een nieuwe hobby, waarvoor hij twee avonden in de week op pad is. Hij heeft dit mede gedaan om in zijn nieuwe woonplaats nieuwe gelijkgestemden te leren kennen en zich thuis te voelen.
Jullie hebben vooraf afspraken gemaakt over dagen thuis en op kantoor, waar hij zich niet aan houdt. Daar kun je hem in mijn ogen gerust op aanspreken. Die afspraak was er niet voor niks. Dat de afstand groter is, wist hij vooraf en dat hij deze teamleden minder leuk vindt, zal zeker niet verbeteren als hij ze alleen maar ontloopt. Ook kun je hem stimuleren een activiteit buitenshuis op te pakken, een hobby, sport of vrijwilligerswerk, er is zoveel keuze. Kortom, ga praten en vertel hem in ik-boodschappen wat deze situatie met jou doet (Als jij dit doet dan voel ik me zo, want ik heb dat-en-dat nodig).
Ik kan me wel voorstellen dat het je benauwd. Mijn vriend en ik werken onregelmatig. Soms zien we elkaar weinig, maar er zijn ook dagen dat hij dus thuis is.
Daarnaast kinderen, waarvan er eentje heel moeizaam naar school gaat. Ik zou tekenen voor een dagje alleen thuis. Alleen dochter lukte het niet om naar school te gaan, morgen is ze vrij en vriend heeft vandaag en morgen weekend.
Ik hou van ze allemaal, maar tijd alleen is ook heerlijk. Begin dit jaar heb ik een volkstuin gehuurd, niemand die groene vingers heeft, dus dat is echt mijn plekje om alleen te zijn.
Misschien is zoiets een idee voor je?
Dank je wel! Fijn deze reactie, en goede tips ook. Ik wil echt kijken of de verandering qua aantrekking/gevoel terugkomt door beide meer eigen dingen op te pakken. Wij hadden dit ook afgesproken, maar het feit dat hij dit dus niet doet en ik hem daar steeds in moet aanspreken/stimuleren werkt niet echt voor mij. Ik ben zijn moeder niet! Ik heb meer daadkracht en autonomie nodig van hem.
Toch heel fijn om te lezen dat wij/ik niet de enige ben die hiermee worstelt. 
Wat lastig Evaluna,ik kan me voorstellen dat je (juist!) als moeder ook even die tijd alleen nodig hebt, en verdient! De rust en het plezier dat je daarna weer meeneemt komt iedereen ten goede.
Ik heb ooit een volkstuintje gehad, erg leuk, en werk ook hier graag in mijn tuin. Ik wandel graag met de hond en ga er op uit met een wandelgroep, maar niet structureel genoeg. En ik spreek af met een filosofieclubje. Toch wil ik het huis meer alleen en die man meer het huis uit
Ik wens je veel tuinier/alleentijd toe
Hij zit toch niet de hele dag bij je op schoot? Als hij gewoon in een andere kamer zit, wat is het probleem dan? Als jij ruimte nodig hebt ga je zelf maar naar buiten. Daarnaast veel vrouwen zouden ervoor tekenen om hun man steeds thuis te hebben en niet in de bar, bij vrienden, voetbalclub of bij zijn vriendin. Ik vind je behoorlijk veel aan het zeuren.
Inderdaad, je bent zijn moeder niet. Dat is ook het hele punt van ik-boodschappen: je vertelt hem wat de situatie met jou doet, hoe jij je daarbij voelt. Dan is het aan hem om in actie te komen. Als hij van je houdt, wil hij dat jij je prettig voelt en zal hij zijn gedrag aanpassen.
Dus: We hebben afgesproken dat je 2 dagen per week naar kantoor zou gaan. Nu je dat niet doet, voel ik me daar boos/verdrietig/... over want ik voel me niet serieus genomen. Ik heb die dagen alleen thuis nodig om me prettig te voelen/te ontprikkelen/geconcentreerd te studeren/tot mezelf te komen. En dan zwijg je, totdat hij met een reactie komt. Als hij helemaal niets zegt, kun je vragen of hij wil herhalen wat je gezegd hebt. En dan vragen of hij begrijpt wat je zegt.
Ga zeker niet jij-bakken (Jij houdt je niet aan de afspraak!), want dan duw je hem in de verdediging. Zeg wel: we hebben hier van tevoren afspraken over gemaakt, en dat is belangrijk voor mij. Ik heb die dagen alleen echt nodig.
Pas als hij na een paar van dit soort gesprekken nog steeds niets doet, dan wordt het tijd om de relatie te herevalueren, en eventueel een punt te zetten achter het samenwonen.
Nog even praktisch: als hij niet naar kantoor wil, kan hij misschien ergens anders een werkplek regelen, bv in een co-working space of in de bieb gaan zitten werken. Maar dat is aan hem om te regelen, niet aan jou.
" Daarnaast veel vrouwen zouden ervoor tekenen om hun man steeds thuis te hebben en niet in de bar, bij vrienden, voetbalclub of bij zijn vriendin"
Dat is toch een beetje "eet je spruitjes, de kindertjes in Afrika zouden ernaar opspringen!".
Duckie73 schreef op 02-06-2026 om 10:35:
Hij zit toch niet de hele dag bij je op schoot? Als hij gewoon in een andere kamer zit, wat is het probleem dan? Als jij ruimte nodig hebt ga je zelf maar naar buiten. Daarnaast veel vrouwen zouden ervoor tekenen om hun man steeds thuis te hebben en niet in de bar, bij vrienden, voetbalclub of bij zijn vriendin. Ik vind je behoorlijk veel aan het zeuren.
Heel empatische reactie, zeg.
Prijs jezelf gelukkig dat je er zelf geen last van hebt. Veroordeel een ander niet omdat ze anders in elkaar zit.
