Partner altijd thuis
Ik woon sinds anderhalf jaar (weer) samen, hiervoor 10 jaar alleen, en daarvoor 20 jaar in een huwelijk met kinderen.
Mijn nieuwe partner werkt, en is, AL-TIJD thuis. Pas als ik begin te protesteren of sacherijnig word gaat hij ‘iets doen’ buitenshuis, niet voor zichzelf dus, maar om mij te plezieren. Als het aan hem ligt, is hij dus al-tijd thuis, tenzij hij uitgenodigd wordt voor iets, dan gaat hij.
ik word er gek van, en sta op het punt de relatie te verbreken. Het onderwerp is al te-vaak.. voorbij gekomen, en besproken, maar er veranderd nagenoeg niks.
Als je continu met elkaar bent, is er geen zuurstof/ ruimte voor jezelf, interesse en aantrekking is van mij naar het nulpunt gedaald. Ik werk 1 dag buitenshuis, volg een studie en ga er regelmatig op uit voor een afspraak of wandeling of iets anders. Ik solliciteer naar een nieuwe functie en wil 3 dagen werken, buitenshuis! Of thuis.., als hij er niet is
Ik vind het vreselijk, was stapelgek en verliefd op deze man.., mijn interesse en aantrekking is naar het nulpunt gedaald. Hij is lief, loyaal en doet alles voor me, als ik het vraag. Toch verlang ik naar meer daadkracht en autonomie van zijn kant. Dit kun je helaas niet afdwingen.,
Mijn ex-man was ambitieus en werkte 5 dagen per week buitenshuis. Ik verlang naar die tijd! Dan had ik het rijk alleen op de dagen dat ik niet werkte.
Nooit meer samenwonen. Nooit meer…
((
wie herkent dit, en, advies. Reacties en ervaringen welkom.
Kan je niet terug verhuizen naar zijn regio (want dat haal ik eruit, dat hij naar jou toe verhuisd is?) En dan misschien zoeken naar een huis waar je je wat makkelijker kan terugtrekken?
Ik lat al 10 jaar en twijfel of ik ooit wil samenwonen, want heb soms ook de gevoelens die jij hebt. Ik kan soms echt heerlijk in mijn eigen gedachten zitten en dan vind ik het heel irritant als vriend om de haverklap "hoi" zegt en "zeg het maar" ....gewoon praten om geluid te horen. Dan denk ik echt, "ga wat doen, laat me alleen". Maar goed, meestal babbel ik maar terug en denk dan echt, fijn dat ik morgen weer even alleen ben.
Ik herken de behoefte om het huis voor jezelf te hebben. Helemaal voor je alleen, dus ook niet dat iemand in een andere kamer zit en toch binnenkomt voor koffie of krant. Ook niet als het gaat om de mensen waar je van houdt.
Je partner of kinderen daarvoor weg 'sturen', tja, dat lijkt me zeer onwenselijk. Maar als jouw behoefte onvervuld blijft, kan ik me voorstellen dat dat je op zou kunnen breken.
IMI-x2 schreef op 02-06-2026 om 10:42:
[..]
Heel empatische reactie, zeg.
Prijs jezelf gelukkig dat je er zelf geen last van hebt. Veroordeel een ander niet omdat ze anders in elkaar zit.
Tja TO vraagt er ook wel een beetje om hoor. Omdat TO het zo vreselijk vind dat hij zoveel thuis is wil zij het huis meer voor haar alleen hebben en hij meer de deur uit......Hij moet haar probleem dus maar gaan oplossen.
Als TO deze relatie serieus zou nemen zou ze ook zelf oplossingen kunnen bedenken hoe zij zaken voor zichzelf makkelijker zou kunnen maken zonder die verantwoordelijkheid op zijn bord te leggen.
De ik-boodschappen zullen zeker zijn ding doen. Het is alleen zo vervelend dat hij het niet gewoon zelf doet, zelf wil!
Heb herziene hoop en was voor mijzelf al op zoek naar aparte werkruimte buitenshuis, maar dit kan natuurlijk ook gedeeld worden. Hij 1 dag in de week en ik 1 dag, daarnaast elders buitenshuis.
Anoniem ik snap je helemaal en herken dit. Ik zou je adviseren om niet te gaan samenwonen. Aan de andere kant, het is wel een goede les voor mij in grenzen voelen en aangeven! We blijven leren…
ik wil hem niet het huis uitsturen, maar ja, iemand die constant in en om huis is..!? Het is ook mijn huis! Tja, dan ben ik maar een ‘zeur’ 
Ik kan me bijna niet voorstellen dat er mensen zijn die het fijn vinden, man steeds thuis. Ik zorg er overigens voor dat ik door de week op pad ben, afspraken heb. Misschien heeft hij meer tijd nodig.
Wij zijn samen naar deze regio verhuisd, waar ik 25 jaar daarvoor woonde. Voor beide toch nieuw. Ik ken/kende ook niemand meer, en moest/moet alles ook opnieuw opbouwen. Voor hem wel een grotere overgang. We wonen hier heel fijn.
Trefleq ik houd ook van hem en wat er is, en wil hem niet wegsturen. Het zou zo fijn zijn als hij meer initiatief heeft naar buiten toe. Dan neemt hij ook meer nieuwe ervaringen mee naar huis en is ook leuk.
Dank jullie wel.
Appelsientjes, ik herken je gevoel helemaal, al zit ik (gelukkig) niet in dezelfde situatie. Ik zal me niet in detail uitweiden, maar ik heb ook sterk de behoefte aan af en toe alleen zijn en heb hier ook wel wat onenigheid over gehad met mijn man. Ook in de zin van dat hij zich niet welkom voelde thuis en 'het moet toch altijd leuker zijn om met hem te zijn als ik van hem houd' (niet letterlijk zo, maar iets dergelijks). Inmiddels heeft hij begrip voor hoe ik het voel en wat ik nodig heb. Thuiswerken stemmen we af. En ik mopper wat minder als hij toch eens thuis is op 'mijn dag' .
Hij is ook graag af en toe alleen trouwens, maar dat komt gewoon al vaker voor.
En hoe dat gaat als we beiden met pensioen zijn? Ik hoop/denk dat hij dan dingen voor zichzelf heeft en ook dat ik meer rust heb als ik zelf niet meer in het arbeidsproces zit en dus meer energie/quality time heb met hem en dat er daarnaast meer ruimte is voor eigen dingen/ruimte.
Dus geen tips, wel herkenning ♥️
Ik werk op 5 dagen buitenshuis, een dag ben ik officieel vrij maar ga ik een paar uur naar kantoor. Mijn man verdeeld zijn 36 uur over 5 dagen en begint heel vroeg, daarnaast heeft hij door zijn cao zoveel vakantie (die wij niet samen kunnen opnemen) dat hij wekelijks 2 uur op probeert te nemen. Hij komt feitelijk elke dag tussen 13:30 en 15:00 thuis dat is ideaal voor als je een puber hebt. SOp woensdag had ik vroeger altijd de middag voor mezelf, dan was ik rond 13:00 thuis en kon rustig in het huishouden aan de slag, wat sporten en het eten voorbereiden. Nu staat hij soms binnen een half uur na mijn thuiskomst al in de woonkamer. Maar om eerlijk te zijn gaan we soms dan samen iets oppakken, en op andere momenten doen we gewoon ieder ons ding.
Ik begrijp het probleem dus niet zo, dat iemand thuis is wil nog niet zeggen dat je je met elkaar hoeft bezig te houden. Probeer je eigen ding te doen, geef hem desnoods in de ochtend een thermoskan koffie en een lunchpakket, heeft hij nauwelijks reden om de kamer uit te komen. Die was draai jij wel want jij bent dan vrij, hij werkt tijdens thuiswerken wordt er geen huishouden gedaan.
Ook hier herkenning hoor. Ik heb veel behoefte aan een huis voor mij alleen. Iedereen zit weer anders in elkaar. Jouw vriend heeft deze behoefte blijkbaar niet of minder. En hij heeft het huis natuurlijk al voor zich alleen op de momenten dat jij weg bent.
Ik denk dat het voor het moment teveel gevraagd is dat hij "uit zichzelf" jouw behoefte begrijpt. En hij is dus bereid om (als jij dat vraagt) even uit huis weg te gaan.
Mijn insteek zou zijn: geef het even tijd. Jullie houden van elkaar en het moet allemaal nog een ritme krijgen. In zijn vorige woonplaats had hij blijkbaar wel bezigheden buitenshuis; misschien kost het nu wat meer tijd. Gun hem dat en vraag hem in de tussentijd rekening te houden met jouw behoefte aan rust en leegte om je heen.
Appelsientjes schreef op 02-06-2026 om 09:50:
Ik denk dat het aanpassen aan een nieuwe regio/huis/samenwonen genoeg uitdaging was voor hem, dit geeft hij ook aan.
En waarom vind je dit maar iets waar hij zich maar overheen moet zetten, terwijl jouw moeilijkheden zwaarder tellen?
ik begrijp heus de behoefte om het huis alleen voor jezelf te hebben maar ik begrijp niet dat je het je man kwalijk neemt dat hij de behoefte is om veel thuis te zijn. En daar plak je dan ook nog allerlei negatieve karaktereigenschappen op. Je wil dat je man buitenhuis wil zijn want als hij het voor jou doet is dat niet goed genoeg. Maar zo werkt het niet.
Appelsientjes schreef op 02-06-2026 om 11:15:
De ik-boodschappen zullen zeker zijn ding doen. Het is alleen zo vervelend dat hij het niet gewoon zelf doet, zelf wil!
Aan de andere kant, het is wel een goede les voor mij in grenzen voelen en aangeven! We blijven leren…
De meeste mensen zijn niet helderziend. Vertel hem wat er in je omgaat. Binnen een gezonde relatie mag dat geen probleem zijn.
Grenzen blijven belangrijk.
Dank je wel voor de herkenning Rutiel. Het is inderdaad zo dat het tijd nodig heeft. En ik houd van hem, en dat wordt nogal overschaduwd door het vele samenzijn momenteel. Werkt contraproductief.
Ik zie overigens dat sommige volgers in hun reacties nogal zwart/wit aannames doen. Het is wat lastiger om daarop te reageren.
Wel lief dat ze ‘het opnemen’ voor mijn partner.
Dat is helemaal waar IMI-x2. En gelukkig kan dit ook, al is het niet altijd fijn voor hem om te horen dat ik die ruimte nodig heb, hij heeft dat gewoon minder nodig. Dat verschil is er.
Decembermama dat hebben jullie goed geregeld zo, ook met jullie puberkind. Fijn als er dan iemand thuis is.
En je herkent het dus ook wel, lees ik tussen de regels door, even een moment alleen. Maar jullie zijn dus beide veel van huis, dan krijg je dat automatisch wat meer, weg van elkaar. Alleen wat minder alleen-tijd thuis dus. Maar misschien heb je daar ook minder behoefte aan?
Wij pakken ook samen klusjes op in huis, of ieder voor zich. Een thermosfles koffie. Ik denk niet dat dat de oplossing is, maar wel een hele creatieve en grappige tip! 
Hier wel wat herkenning, althans aan de behoefte om alleen te zijn. Zeker toen de kinderen nog thuis waren, was de vrije-vrijdagmorgen-helemaal-alleen-thuis-zijn voor mij heel belangrijk om even te kunnen bijtanken.
Man en ik hebben lang zo gewerkt dat hij de donderdag vrij was en ik de vrijdag. Op een gegeven moment wilde hij ook graag op vrijdag vrij nemen, zodat we makkelijker samen een dag leuke dingen zouden kunnen ondernemen. Daar heb ik echt wel even 'moeite' mee gehad (hij had het al op zijn werk geregeld, voor hij met mij had overlegd ). Ik kan er ook niet zo goed de vinger opleggen, waarom het uitmaakt of ik echt helemaal alleen thuis ben of dat hij ergens in huis aan het werk is, maar: ja, dat voelt anders.
Ondertussen ben ik er aan gewend en vind ik het prima hoe het gaat. Maar, belangrijk voordeel hier is dat man ook regelmatig van huis is. Voor zijn hobby (in ieder geval 1 avond in de week, regelmatig ook in het weekend een dag) of omdat hij in de tuin aan het werk is.
Ik herken je behoefte om alleen te zijn, die heb ik zelf ook heel erg. Gelukkig wordt daar bij mij zo ruimschoots aan voldaan dat het zelfs mij af en toe te gortig wordt, haha.
Maar stel je voor dat mijn man ook graag veel alleen thuis zou willen zijn en mij subtiel of minder subtiel de hort op zou sturen.... Dat zou ik echt verschrikkelijk vinden. Zelfs als het keurig netjes in een ik-boodschap verpakt zou worden. Ik zou wel gaan, om hem niet langer tot last te zijn, maar een beetje met mijn ziel onder mijn arm buiten rondlopen of rijden in afwachting van het moment dat ik thuis weer welkom zou zijn. Waar zou je man zomaar ineens een hobby of vrienden buitenshuis vandaan moeten halen? En wie weet vindt hij het gewoon ook heerlijk om lekker in en om het huis te rommelen.
Gelukkig is dat voor mij een heel erg theoretische situatie, ik zou het juist wel gezellig vinden als mijn man wat minder vaak weg zou zijn, want die heeft wel heel veel van zijn leven buitenshuis. En ik zou het zelf ook wel fijn vinden om wat vaker iets buitenshuis te hebben, maar zoals gezegd, dat is ook niet altijd zo makkelijk te realiseren.
Ik zou dus nogal uitkijken met je ik-boodschappen, dat je hem niet het gevoel geeft dat ie teveel is, want dat kan nog wel eens rampzalig uitpakken.
