teleurgesteld in mensen om me heen
Zo als de titel verteld ben ik echt teleurgesteld in mensen om mij heen.
Mensen die mij dierbaar zijn maar me keer op keer teleurstellen. Altijd mensen achter na moeten lopen, wanneer zie ik je? Kom je ook? Maar andersom krijg ik nooit uitnodigingen. Mensen die nooit op verjaardagen komen maar o wee als je daar niet komt.
Soms lijkt het of de hele wereld tegen je is en zit je weer avond op avond alleen. Soms is het fijn om gewoon een berichtje te krijgen van iemand, maar het blijft stil als ik ze niets stuur.
Waarom komt het altijd van mijn kant? Wat doe ik verkeerd? En als ik het dan zat ben, dan hoor ik nooit meer van ze.
Mijn wereldje wordt kleiner. Er verdwijnen steeds mensen om mij heen. Zonder reden, geen ruzie, geen meningsverschillen. Gewoon, ze blijven weg, of ik moet er weer achterna.
Ik ben het zat! Ben ik stom? Dat ga je denken. Waarom wil niemand mij om zich heen?
Valeria schreef op 21-03-2026 om 14:21:
[..]
Want?
Het zou me wel afschrikken om ernaar te vragen inderdaad, als iemand aangeeft dat ze er niet mee om kan gaan. Ik kan dan weer niet omgaan met de verwachtingen die zo iemand blijkbaar van mij heeft, om maar even in dezelfde termen te blijven.
Van mij uit blijft het dan waarschijnlijk ook stil, zeker als zo iemand er zelf ook niet spontaan iets over gaat zeggen.
Blijkbaar heb ik vriendschappen waarbij geen enkele vraag of uitspraak niet uitgesproken kan worden of zelfs afschrikt. Deze discussie (over vriendschappen) is op dit forum al vaker besproken realiseer ik mij nu, dus ik hou het hier maar bij.
Het is zo ontzettend persoonlijk wat men onder vriendschap verstaat itt kennissen. En ja, dan zijn de verwachtingen, of hetgeen je ‘krijgt’, vaak ook anders. Ikzelf heb gelukkig hele goede en waardevolle vriendschappen, waarbij alles, maar dan ook echt álles, besproken wordt. Wij zijn er, zoals gezegd, áltijd voor elkaar als dat nodig is.
Ik besef me/wij beseffen ons dat dit best uniek is, omdat we ook andere verhalen/situaties om ons heen horen en dit niet zo vanzelfsprekend is. En nee, onze ‘problemen’ van dat moment hoeven ook niet op een schaaltje afgewogen te worden gelukkig. Soms is het iets meer geven dan ontvangen, maar dat is het leven!
Blijkbaar is dat ook de reden dat deze/onze vriendschappen al +40 jaar bestaan en ik zo’n vriendschap vele malen belangrijker vind dat een partner. En ja, dat is best uniek te noemen, ook dat begrijp ik/begrijpen wij 
Mini39 schreef op 21-03-2026 om 19:10:
troelahoep, hoe ga jij ermee om op je werk? Ik vind het namelijk best lastig. Ik ben er de hele dag mee bezig en bij iedereen gaat het leven natuurlijk gewoon door. Ben jij gewoon vrolijk en praat je er niet over op het werk?
Kun jij het goed loslaten? Ik vind het zelf heel moeilijk.en je vriendinnen appen die je dan of hoe werkt dat?
Sorry, ik zie je bericht nu pas. Ik praat er op het werk niet over, enerzijds omdat ik pas een nieuwe baan heb, nog geen vaste collega's en niet bij relatief onbekenden al mijn shit ga dumpen, dat zou een wanhopige indruk wekken - even kort door de bocht gezegd. Anderzijds is het er het werk niet naar: Ik werk met kinderen dus ja, dan ben ik gewoon vrolijk. Mijn leidinggevende weet er wel van want ik heb één keer mijn werk moeten afzeggen omdat het echt niet ging. Ik kan natuurlijk niet uitvallen tegen een kind of een potje gaan zitten huilen. Mijn andere werk als zzp'er ligt momenteel een beetje op zijn gat want acquisitie vond ik altijd al moeilijk maar nu is slecht in mijn vel zit is dat helemaal ingewikkeld.
Nee, ik kan het helemaal niet makkelijk loslaten en daar heb ik nu psychologische hulp voor gezocht. De relatie met mijn ouders is heel gecompliceerd en ik ben tot de conclusie gekomen dat ik niets voor hun kan betekenen. In afwachting van de psychologische hulp hou ik het contact met hen zeer beperkt (ongeveer 1x per 2 weken bellen), anders trek ik het niet. Elke interactie met mijn ouders maakt me momenteel intens verdrietig.
Met vriendinnen gaat het een beetje organisch. Sommigen informeren er wel eens naar over de app, zo van: hoe is het nu met je ouders, heb je nog nieuws. En van sommigen die ook uit een gezin komen met een ingewikkelde dynamiek, weet ik dat ze het wel interessant vinden en wel meedenken en zij hebben (nadat ik het heb gevraagd) aangegeven het écht niet erg te vinden om uitgebreid - dus echt uren achtereen - er over te praten/appen en dat is héél fijn (eentje heb ik zelfs vrijwel alleen voor het praten over wederzijdse familieperikelen, af en toe met veel humor overigens.) Met hun kan ik weer meer delen dan met mijn eigen man bijvoorbeeld, die er ook wel een beetje moe van wordt af en toe en ik heb verder geen familie met wie ik het kan delen. Met sommige vriendinnen wil ik er helemaal niet over praten omdat die het niet helemaal begrijpen en dat zou dan wel ongemakkelijk zijn. Ik heb ook wel een vriendin (gehad) die zelf alleen maar ellende had en daar in blijft hangen en van de ene ellende in de ander holt en dan ook nog eens nooit initiatief neemt tot iets. Kan ze weinig aan doen maar dat werkt voor mij dan ook weer afstotelijk, want het is geen gelijkwaardige vriendschap (meer). Een vriendschap moet iets van wederkerigheid en balans hebben, anders werkt die niet in mijn ogen. Dus je kunt je problemen bij elkaar kwijt, maar je moet ook wel leuke momenten met elkaar hebben dus niet alléén maar over problemen praten. Maar ik moet zeggen: zoals Valeria het omschrijft, dat zou voor mij geen hechte vriendschap kunnen zijn denk ik. Dat is ook iets wat je een beetje moet aanvoelen? Sommige vriendschappen zijn er alleen voor oppervlakkige leuke dingen, waarmee je een hobby deelt ofzo. Maar die mensen ken ik dan ook minder goed.
Zoals wat Kersje beschrijft eigenlijk.
