Twijfel aan alles
beste lezers.
Ik heb wat inzichten nodig en hoop dat jullie me kunnen helpen.
Man en ik zijn 18 jaar samen waarvan bijna 6 maanden getrouwd ( alleen voor het erfrecht in duitsland)
We hebben 7 jaar in australie gewoond ...zijn teruggekomen omdat ik heimwee had. die afspraak hadden we gemaakt .
Terug in Rotterdam een paardje gekocht .Die na 2 jaar astma bleek te hebben dus voor onze pony was de manege geen geschikte plek
Zelf vonden we ons huis in Rotterdam ommoord ook niet meer prettig wilde graag ons paardje aan huis en zelf ook meer rust .
Aangezien mijn man 63 is en ik uit de schuldsanering kom konden we in Nederland niets kopen .
We zijn uitgeweken Naar duitsland net over de grens .
Inmiddels is de kudde uitgebreid met een minishet een muli en een 1 jarig tinkertje.
Ik twijfel nu aan of ik dit leven wel leuk vindt ,ben heel de dag thuis ( manlief ook) hij gaat 29 juni weer werken want het buffertje raakt aardig leeg.
We hebben de eerste maanden ons de blubber gewerkt om het paard vriendelijk te krijgen.
Alle grote klussen nu klaar
Ik voel me niet fijn ik moet nu iedere keer denken aan dat liedje van doe maar "is dit alles"
We hebben geen kinderen mee genomen die zijn allemaal groot
Ik denk dat onze relatie op is ,hij is nog steeds lief en dezelfde ,maar stoor me nu echt aan dingen zoals
Dat hij heel vlak in zijn emotie is nooit praat niet romantisch sex hebben we ook al lang niet hij is altijd heel makkelijk daarin geweest en niet echt een initiatief nemer.
We hebben er uitgebreid over gepraat en hij wil als ik zou gaan hier blijven
Wil de beestjes houden en het dan zonder mij gaan doen.
Ik voel me gevangen hadden veel irritaties en hebben eindelijk uitgesproken wat we beiden voelen.
Maar nu we hebben afgesproken dat we zonder ruzie uit elkaar zullen gaan
Ik weet het niet meer hoe lief hij ook is haal weinig meer uit onze relatie
Ik.mis mijn werk voel me echt nutteloos hier werken gaat ook nog niet ivm de taal.
Wie o wie kan me eens wat inzichten geven
Lang verhaal
Groetjes miranda
Kan je niet eerst proberen aan jezelf te werken. Als je aldoor samen maar alleen thuis zit ben je op een gegeven moment ook uitgepraat. Je maakt niets nieuws mee, de grote klussen zijn klaar, het komt heel rusteloos over.
Je kan als volgend project de duitse taal proberen heel goed onder de knie te krijgen of een baan zoeken net over de grens in nederland? Misschien geeft dat al veel voldoening.
Of bedenken waarom je man nu niet leuk meer is, je bent ooit op hem gevallen, wat was het dat je aantrekkelijk vond?
Misschien kunnen jullie samen iets nieuws oppakken? Kan van alles zijn, samen op dansles, squashen, bolderen, iets wat je in ieder geval samen moet doen.
Uit elkaar gaan kan altijd nog, maar straks zit je ergens in Rotterdam en denk je 'wat moet ik hier nu weer'
die baan zoeken doe ik zeker al .. maar dat is niet heel makkelijk.
Wat ik toen aan hem leuk vond is dat hij anders was dan anderen .
Ik mis ook spanning... onze relatie kabbelt voort ..weinig verandering veel hetzelfde .
Ik moet alles verzinnen wat we eten of we ergens heen gaan enz
En ja dat klopt wat je zegt zit ik dadelijk terug in Nederland en ben dan echt alleen
Wat als hij 3 of 4 dagen per week kookt en zelf verzint wat jullie dan eten?
Kun je meer mensen leren kennen in je nieuwe woonplaats? Een hobby of vrijwilligerswerk oppakken? Dan heb je meer klankborden dan alleen je partner, dat zou heel gezond zijn.
Als jullie weer werken, wordt dat kabbelende vanzelf minder. Dan heb je elkaar weer meer te vertellen.
En wat is er eigenlijk mis met een kabbelende relatie? Alle langdurige relaties gaan kabbelen, als het goed is. Of wil je voortdurend spanningen en ruzie?
Mirandaversendaal schreef op 12-06-2026 om 15:32:
die baan zoeken doe ik zeker al .. maar dat is niet heel makkelijk.
Wat ik toen aan hem leuk vond is dat hij anders was dan anderen .
Ik mis ook spanning... onze relatie kabbelt voort ..weinig verandering veel hetzelfde .
Ik moet alles verzinnen wat we eten of we ergens heen gaan enz
En ja dat klopt wat je zegt zit ik dadelijk terug in Nederland en ben dan echt alleen
Wat vindt hij ervan? Ik merk dat ik nog wel zit in het gevoel van probeer eerst nog wat dingen.
Maak samen nieuwe afspraken dat jullie bijvoorbeeld 2 zaterdagavonden per maand iets gaan doen, de ene zaterdag verzin jij iets en de andere zaterdag is het zijn beurt. Dat soort dingen. Uit zichzelf verandert niemand, maar dit kan een beginnetje zijn?
Mirandaversendaal schreef op 12-06-2026 om 15:32:
die baan zoeken doe ik zeker al .. maar dat is niet heel makkelijk.
Wat ik toen aan hem leuk vond is dat hij anders was dan anderen .
Ik mis ook spanning... onze relatie kabbelt voort ..weinig verandering veel hetzelfde .
Ik moet alles verzinnen wat we eten of we ergens heen gaan enz
En ja dat klopt wat je zegt zit ik dadelijk terug in Nederland en ben dan echt alleen
63! Mag je op die leeftijd niet even lekker doorkabbelen na 2 verhuizingen en een berg kluswerk?
mag zeker ,ik ben 9 jaar jonger ben redelijk eenzaam zelfs als we samen zijn ...vandaar mijn twijfels .hij lacht bijna nooit is niet van complimentjes geven ... hij weet van zichzelf hoe lastig het voor hem is ...voelt niet meer als een huwelijk maar meer broer en zus
Voelt jouw man zich niet beetje belazerd door jou? Jullie zijn voor jouw heimwee toch weer deze kant op verhuist, nwe start met paardjes en veel werk gedaan om dat op poten te krijgen, zelfs nog getrouwd en nu wil jij afhaken om redenen die je nog niet eerder wist?
Zijn de paardjes zijn hobby? En wat houd dat duitse erfrecht voor jullie nu in?
Het gat, de onrust, de eenzaamheid zit in jouzelf. Wat je nu doet is die leegte projecteren op de relatie, op hém. Maar zeg eens eerlijk? Stel dat je daar zou wonen met de dieren en zonder hem, zou je dan wél weten wat je wil? Zou je dan wél bruisen?
Je kijkt naar hém als oorzaak, maar daar zit het niet.
Hoe zou het zijn als je besluit om gewoon lekker voort te kabbelen. Beschouw hem een tijdje als een goede vriend en richt vervolgens de aandacht naar binnen. Welke leegte voel je? Kan je daar mee aan de slag gaan? De randvoorwaarden zijn prima: je hebt een dak boven je hoofd, met een okay-vent, je dieren om je heen. Dicht bij de grens om in Nederland te kunnen werken. En een 
want dit is niet makkelijk.
En een intensieve cursus gaan volgen om Duits te leren? Dan ben je bezig, let me mensen kunnen en kun je makkelijker een baan vinden.
jeetje zit echt in de knoop en wordt wel een soort van in de grond geboord... een gevoel kan je niet sturen helaas ..en ik wist dat maar in Rotterdam waren we druk allebei wisseldiensten dus altijd wat te vertellen ... paardjes zijn onze hobby ook hij rijd en verzorgt nu ben ik niet aan het werk hij ook nog niet
Duitse erfrecht is nu dat we allebei de helft bezitten vanalles als we niet waren getrouwd hadden eerst onze kinderen geërfd en dan pas de overgebleven Partner
Het is niet een soort van de grond in boren. Jullie hebben nogal levensveranderende beslissingen genomen samen de afgelopen tijd. Kan hij daar wel blijven wonen en de paardjes houden als jij beslist dat de relatie over is? Moet hij jou uitkopen?
Inzichten krijgen betekend ook geconfronteerd worden met dieperliggende oorzaken bij jezelf.
Hoelang heb je dit gevoel bv al, kan het door de overgang komen, wat zoek je in het leven, kun je wel bij hem blijven en eigen invulling van je behoeften gaan geven? Waarom voel je je gevangen? Allemaal vragen die je voor jezelf op een rijtje zal moeten zien te krijgen. Je focust nu helemaal op de relatie maar heb je echt de tijd genomen om jezelf onder de loep te nemen? Heb je al aan hulp voor jezelf gedacht om deze kluwe voor jezelf te gaan ontwarren? Of relatie therapie?
Hoe zit het met je eigen energieniveau? Nog even goed als voorheen?
Courage schreef op 12-06-2026 om 16:39:
Het gat, de onrust, de eenzaamheid zit in jouzelf. Wat je nu doet is die leegte projecteren op de relatie, op hém. Maar zeg eens eerlijk? Stel dat je daar zou wonen met de dieren en zonder hem, zou je dan wél weten wat je wil? Zou je dan wél bruisen?
Je kijkt naar hém als oorzaak, maar daar zit het niet.
Hoe zou het zijn als je besluit om gewoon lekker voort te kabbelen. Beschouw hem een tijdje als een goede vriend en richt vervolgens de aandacht naar binnen. Welke leegte voel je? Kan je daar mee aan de slag gaan? De randvoorwaarden zijn prima: je hebt een dak boven je hoofd, met een okay-vent, je dieren om je heen. Dicht bij de grens om in Nederland te kunnen werken. En een
Je wordt echt totaal niet de grond ingeboord. Misschien word je hooguit een spiegel voorgehouden. Dit is een supergoede post waar je gewoon eens heel eerlijk naar kan kijken.
En als het niet van toepassing is op jouw situatie dan leg je het terzijde en moet je misschien toch je geluk ergens anders zoeken.
linn19 schreef op 12-06-2026 om 17:29:
Het is niet een soort van de grond in boren. Jullie hebben nogal levensveranderende beslissingen genomen samen de afgelopen tijd. Kan hij daar wel blijven wonen en de paardjes houden als jij beslist dat de relatie over is? Moet hij jou uitkopen?
Inzichten krijgen betekend ook geconfronteerd worden met dieperliggende oorzaken bij jezelf.
Hoelang heb je dit gevoel bv al, kan het door de overgang komen, wat zoek je in het leven, kun je wel bij hem blijven en eigen invulling van je behoeften gaan geven? Waarom voel je je gevangen? Allemaal vragen die je voor jezelf op een rijtje zal moeten zien te krijgen. Je focust nu helemaal op de relatie maar heb je echt de tijd genomen om jezelf onder de loep te nemen? Heb je al aan hulp voor jezelf gedacht om deze kluwe voor jezelf te gaan ontwarren? Of relatie therapie?
Hij kan hier blijven als ik weg zou gaan ...en hoeft me niet uit te kopen ... de overgang heb ik 10 jaar geleden gehad dat op een rijtje krijgen ben ik mee bezig vandaar mijn verhaal hier kan eruit halen wat ik nodig heb en het eens van een andere kant bekijken ..
