Home » Forum » Relaties » Verder na ontrouw deel 2

Verder na ontrouw deel 2

1014 berichten / 0 nieuw
Nieuwste reactie

Pagina's

GitteNN
Verder na ontrouw deel 2

Meer dan 1 jaar geleden kwam ik er achter dat mijn man 0,75 jaar een relatie had met een ander. Het was heel intiem geworden. Ik kwam er achter door zijn telefoongebruik. Heb het dus zelf ontdekt. Al meteen wist ik dat ik zelf graag met hem verder wilde. Ondanks het grote verdriet en alle oneerlijkheid die je dan ervaart. Mensen kunnen fouten maken maar als je het recht op de man afvraagt en iemand liegt erover is dat in eerste instantie onverteerbaar. Nu na zoveel tijd en nu een nog fijne relatie samen blijft de behoefte op moeilijke dagen te "chatten" met lotgenoten. Het delen van tips/ideeen en "gewoon" een luisterend oor kan wonderen verrichten heb ik gemerkt. Face to face zo'n groep opstarten is heel moeilijk. Zelf zou ik dit best willen maar ik worstel enorm met de schaamte. Een aantal mensen in mijn omgeving weten het. Als ik met hun contact heb gehad (ook als we het er niet over hebben gehad) lig ik weer zo onderuit. Hoe dit te handelen. Dat vind ik erg lastig. Hoe doen jullie dit?
Lieve grt. GitteNN

MollyM
ook op zoek naar steun

Ik ben ook op zoek naar steun, vriendinnen durf ik niet meer lastig te vallen en bij mijn man hoef ik er ook niet meer mee aan te komen. Maar het blijft zo moeilijk. Ik ben nu bijna 2 jaar verder en het doet nog steeds heel zeer. Ik klets graag met je mee. Ik las in een andere thread al wat stukjes van je en ik herken zoveel net of ik het zelf heb geschreven.

Hou vol, we komen er wel. Ik merk ook dat hoe de tijd vordert het makkelijker wordt maar ik denk ook dat het nooit zal verdwijnen.

Groeten,
Molly

tante Sidonia
Als het al

Als het al 2 jaar heel erg zeer doet, Molly, waarom blijff je bij hem dan? Wat levert je relatie met hem dan op?

Als je en je man en je vriendinnen niet 'lastig'durft te vallen met je probleem, dan is er iets grondig mis met die contacten. Kom je genoeg voor jezelf op? Of zijn het allemaal zulke egoistische mensen die jij uitzoekt?
Zou je niet denken dat het verstandig is om in relatietherapie te gaan: tot nog toe hebben de manier waarop jullie mee om zijn gegaan geen zoden aan de dijk gezet. Iets in het proces blijft steken en het lijkt mij belangrijk om dat uit te zoeken. En als je vent het allemaal te veel gedoe vindt dan is het hem jullie relatie blijkbaar niet waard...

GitteNN
tante sidonia

Die vriendinnen snap ik wel. Als je het niet hebt meegemaakt geef je toch verkeerde adviezen. Ik heb dat zelf ook ervaren. Ze zeiden dat ik MOEST kiezen....een knoop door moest hakken. Maar zo werkt het niet en zo simpel is het niet. De pijn kan soms ervoor zorgen dat je weg wil maar niet weg wil....hoe zeg ik dat? Ik bedoel weg van de pijn maar niet uit je relatie. Alleen een "buitenstaander" snapt niet wat je bedoelt. En man is natuurlijk een partij waarmee je niet zo kan praten als met lotgenoten. Wel vind ik dat Molly's man meer zijn best moet doen. Dat meen ik. Alleen dan kan het beter gaan....och ja zo werkt het voor mij iig.

tante Sidonia
ja...

Dat wordt wel vaak gezegd: als er iets gezegd wordt dat men niet graag hoort dan is het vaak vanuit onbegrip. Ineens ben je buitenstaander en moet je het zelf meegemaakt hebben?
Ik zeg niet dat een keus maken simpel is, maar om goed verder te kunnen is het toch waar dat je moet kiezen, ga ik weg of wil ik blijven en gaan we op een constructieve manier verder werken aan de relatie?

Flanagan
beslissing

Is het nodig om eenzelfde ervaring te hebben om te kunnen begrijpen wat verdriet en onzekerheid met je doet?
Om te begrijpen hoe moeilijk het is om een beslissing te kunnen volhouden? Ik wil het niet bagatelliseren, maar we komen soms hele moeilijke beslissingen tegen op onze weg. Het gaat er niet om wat je hebt meegemaakt, maar hoe je gelooft in de beslissing die je hebt gemaakt. Hoe je eraan werkt dat je beslissing een succes wordt.

Door het niet als een keus te zien maar als een beslissing, laat je de deur minder wijd open staan. Mijn visie in het leven ;-).

MollyM
misschien

heb je gelijk Tante Sidonia, maar je kan niet de hele situatie overzien.
Ik wil ook helemaal niet klagen want slecht heb ik het echt niet. Ik wilde alleen met lotgenoten er over kunnen praten. Soms lucht dat al genoeg op. Weten dat je niet alleen bent en dat niet bij iedereen de lucht al weer geklaard is na een jaar. Ik wil graag verder met mijn man maar mis bepaalde dingen die er vroeger wel waren en hoe ga je daar dan mee om. Kunnen die dingen weer terug komen (iemand die misschien al vijf jaar verder is kan zijn mening hier over geven al is iedereen natuurlijk anders).

Man praat moeilijk, ziet dingen heel anders dan ik. Zou wel in therapie willen voor mij maar snapt serieus niet waarom. Weet je sommige mensen denken gewoon heel anders en dan is het aan jou hoe je daar mee om wil/kan gaan.

Ik herken veel in jou GitteNN ik snap het precies, ik heb destijds gevochten om verder te kunnen gaan. Ben nog steeds blij dat ik dat gedaan heb, maar heel soms komt er inderdaad twijfel. Ik zou ook graag gewoon lekker onbezorgd verliefd willen zijn en dat zit er voorlopig gewoon niet in.

mooi gezegd Flanagan

MollyM
antwoord op #3

Wat dacht je van een gelukkig gezin Tante Sidonia en een fijn thuis.

Dat telt heel zwaar mee.

GitteNN
..

Het is ook zo...je hoeft niet altijd hetzelfde of iets soortgelijks meegemaakt te hebben om iemand ermee te kunnen helpen. Een luisterend ook kan soms al genoeg zij. Misschien praat ik wel met de verkeerde mensen. Ik kan niets met wat ze me adviseren of zeggen. Maar ik heb wel een lieve vriendin die het heel goed begrijpt en vol respect met de hele situatie omgaat. Een mens uit 1000-en. Ik ga me daar meer op focussen en niet op dat wat er niet is. Pffff wat een wijsheid. haha.

Een ding weet ik wel. Het blijft zeer doen. Er is een stukje weg. Maar hoe noem ik dat stukje. Is het crediet?

Jippox
stukje weg

Ik denk dat wat weg is, een zekere zorgeloosheid is: dat je, wat er ook gebeurt, weet dat er iemand is (je partner) die achter je staat en er voor je is en vooral die nooit iets zal doen dat jou beschadigd.
Dat gevoel is weg, voorgoed. Ook als deze relatie eindigt en je een nieuwe relatie krijgt, zul je nooit meer voor 100% vertrouwen op een ander.

Dat hoeft allemaal niet dramatisch te zijn. Sommigen hebben dat blinde vertrouwen sowieso nooit gekend, omdat ze bijvoorbeeld uit een gezin komen waar zo'n basisgevoel er niet was. Dus je kunt ook denken: die zorgeloze jaren heb ik toch maar mooi gehad. En nu ben je wijzer geworden en dat is ook goed. Misschien maakt dat wel dat je bepaalde dingen meer waardeert, in plaats voor dat je ze voor vanzelfsprekend aanneemt.

Sally MacLennane
ik snap Gitte wel

Hoe goed bedoeld, je bent toch buitenstaander als je het niet meegemaakt hebt.
Ik heb wat dat betreft veel geleerd van topics van oa Moederziel en Pennestreek. Het ligt allemaal veel genuanceerder dan een ontrouwe vent gewoon even de deur uit trappen.

Flanagan
Objectiviteit

Soms zijn adviezen van lotgenoten verweven met boosheid of rancune. Het advies dient om een ander te behoeden voor ellende, maar verliest het dan aan objectiviteit. Een advies is dan gemaakt met oogkleppen op.
Iemand die niet spreekt uit ervaring, wordt niet beïnvloed door eigen verdriet. Negativiteit belemmert herstel.

Belangrijkste is inderdaad iemand die luistert en niet met anderen over jouw zorgen klept.
Er zijn ook mensen die niemand vertrouwen en kiezen voor het opschrijven van hun gevoel in een schrift. Van je af schrijven, kan ook voor TS werken. Dan kn je lter ien wat je maanden geleden geschreven hebt. Het herlezen is net als het lezen van de problemen van een ander, meer afstand, meer loskomen.

GitteNN
Boek

Ik ben t boek aan t lezen BLIJF TOCH BIJ ME. Verder na een affaire van Petra Deij. Veel herkenning en troost haal ik er uit maar ook de andere kant wordt belicht, hoe t te vertellen aan je kinderen en moet je t wel vertellen. Wat als je t helemaal niemand wil vertellen. Aanrader.

regenboog
lotgenoot

Ook hier is er sprake geweest van ontrouw in de relatie.
Het is nu ruim een jaar geleden dat het uitkwam dat man een affaire had.
Na een paar hele heftige dagen besloten we er toch voor te gaan vechten.
We zijn in relatietherapie gegaan en dat was keihard werken met zijn beiden.
Vaak gedacht om te stoppen want de therapie bracht ons in eerste instantie alleen maar verder uit elkaar.
Toch blij dat we hebben door gezet want daarna ging het echt beter en zijn we juist dichter naar elkaar toe gegroeid en is onze relatie sterker en hechter geworden.
Maar ondanks dat alles beter is geworden en man ook echt zijn best doet denk ik ook wel eens ben ik niet beter af zonder hem?
Dan verlang ik naar een bestaan zonder wantrouwen of verdriet om wat er gebeurt is.
Herkent iemand dit ook?
Het vertrouwen heeft een flinke deuk opgelopen en zal waarschijnlijk nooit meer volledig worden.
Dat vind ik wel moeilijk te accepteren.
Gelukkig heb ik nu meer goede dagen dan slechte en denk ik er ook niet meer de hele dag aan maar het is nog wel iedere dag even in mijn gedachten.
Soms wat meer dan anders, ligt er aan hoe ik me zelf voel die dag.
Er is veel verbeterd in onze relatie en man doet er ook alles aan om mij te steunen maar er is ook iets kapot gegaan, een bepaald gevoel, het vanzelfsprekende, het onbekommerde in onze relatie.
Dat heb ik nu niet meer, altijd toch wat alert en soms wat achterdochtig.
Volgens therapeut wil ik te snel en moet ik het echt nog meer tijd geven.
Ook ik mis wel eens het contact met een lotgenoot want erover praten met iemand die het zelf niet heeft mee gemaakt doe je toch niet gauw.
Ik wens ieder lotgenoot veel sterkte en kracht toe!

GitteNN
regenboog

Ik herken me helemaal in je. ik heb precies hetzelfde. ik vrees ook dat het nooit meer weg gaat. en daar baal ik nog steeds heel erg van. kan er ook nog steeds boos over worden zeker als ik er over na denk. welke relatietherapie doen of deden jullie? in het boek dat ik lees gaat het over EFT(emotionally focuessed therapy) ik ga lezen of het iets voor ons is. mijn therapeute zei dat het voor ons een hele goede manier zou zijn. ik voel dat ik vast zit. kan niet uitleggen hoe. ik wil het wel proberen.

ik vind het fijn om te praten met lotgenoten. iemand die het niet meegemaakt heeft zegt en voelt dingen anders. ik blijf dat zo voelen en vinden. het is ook niet iets waar je zo maar over praat. mijn beste vriendin (dacht ik) heeft me verraden hierin. ze ging er toch mee naar een ander "omdat ze het niet aan kon". Midden in je eigen verdriet...in het verwerken in een affaire en dan gaat nog eens iemand je vertrouwen beschamen. nou daar ben ik dus wel klaar mee.

ik ben benieuwd naar ervaringen over EFT.
grt. gitteNN

regenboog
EFT

Wij hadden een therapeut die ook werkte met de EFT methode.
Bij ons is echt de hele relatie onder de loep genomen en ook een gedeelte van je jeugd, hoe je bent opgegroeid zeg maar.
Het was af en toe heel heftig en confronterend, vooral omdat man in het begin nog last had van de breuk tussen hem en zijn vriendin.
Wij hadden beiden een klik met de therapeut en voelden ons ook beiden begrepen maar makkelijk was het zeker niet.
Vaak gedacht dit gaan we niet redden.
En nu we in rustig vaarwater zijn gekomen en man heel attent en liefdevol tegen me komen bij mij soms de twijfels opzetten.
Alsof ik er gewoon niet van kan genieten dat we het samen gered hebben en het nu weer goed is.
Maar onze therapeut zei bij het afsluitende gesprek al dat het heel normaal is dat het af en toe op en neer zal gaan en dat het opbouwen van het vertrouwen een langdurig proces is.

GitteNN
pffff

weet je....je hoopt op wonderen dan..ik althans. ben naief zie ik wel. dat verwerken en een plek geven heeft toch tijd nodig. vooral deze zin van je "En nu we in rustig vaarwater zijn gekomen en man heel attent en liefdevol tegen me komen bij mij soms de twijfels opzetten." ik heb dat ook. nu al zonder therapie. het vliegt me telkens weer aan....hij ging weg...naar haar...naar een hotel. pfffffffff

regenboog
blijft moeilijk

Het blijft soms moeilijk, ook na relatietherapie.
Door de therapie zijn we elkaar wel beter gaan begrijpen en kunnen we nu goed met elkaar praten.
We zijn door de therapie er ook achter gekomen waarom er ruimte is ontstaan voor een affaire.
Ik zie daar mijn aandeel ook in.
Man is helaas veel te ver gegaan, daar staat hij nu zelf ook versteld van.
Heeft vreemdgaan altijd afgekeurd en zag zichzelf dat ook nooit doen, helaas is het wel gebeurt.
Ik blijf het heel pijnlijk vinden dat hij zichzelf niet heeft kunnen beheersen en steeds verder met haar is gegaan.
Ook zij had een relatie.
Man heeft alles opgebiecht en ik heb op alles ook een antwoord gekregen hoe pijnlijk en walgelijk ook.
Maar ik wilde dat zelf ook, anders blijven er zoveel vragen in je hoofd rondspoken.
Nu nog ben ik wel eens benieuwd hoe het tussen hun ging of wat ze bespraken of ze ook toekomstplannen hadden en of man echt wel eerlijk alles heeft verteld.
Ook in mijn hoofd spelen soms beelden van man en haar samen af.
Gelukkig kan ik dat nu een halt toe roepen en het sneller van me afzetten.
Ik zal de affaire nooit echt gaan begrijpen maar moet dat ook.
Het is verheven maar vergeten zal ik het nooit.
Ik hoop dat het nog wat meer zal slijten in de loop van de tijd, heb wel goede hoop want het is nu al een stuk minder geworden na een jaar.
Heb nu helaas weer wat meer last van alles, hoop dat het snel weer wat beter wordt.

Bobbie
Regenboog

"We zijn door de therapie er ook achter gekomen waarom er ruimte is ontstaan voor een affaire.
Ik zie daar mijn aandeel ook in."

Dat een huwelijk scheef loopt, beide partijen daar misschien een aandeel in hebben of niet: het is geen excuus voor een affaire.
Laat niemand je dat wijsmaken.
Ruimte voor een affaire...Een excuus/reden voor een affaire lijkt dat. Alsof hij niet anders kon. Alsof hij er een geldige reden voor had, er een logische verklaring voor had.
Niemand zette een pistool op zijn hoofd toch?
Het is geen logisch gevolg.
Jij hebt aan dat stuk geen aandeel.
Anders gaat iedereen, waaronder jij, toch gewoon vreemd als een huwelijk niet loopt, er is immers ruimte voor?
Als er ruimte voor iets is betekent dat niet dat die ruimte op die manier ingenomen moet worden.
Ik hoop bijna dat je het anders bedoelt en dat ik het verkeerd interpreteer.

regenboog
Bobbie

Ik bedoel het zeker anders dan dat jij het opvat hoor.;-)
Het is soms lastig om de juiste woorden te vinden en om het te omschrijven.
Met ruimte bedoel ik dat als onze relatie goed was geweest en in evenwicht dat de kans op vreemdgaan dan klein is.
Tuurlijk heeft man altijd een vrije keus gehad en heeft hij er steeds voor gekozen om ermee door te gaan.
Ik bedoel er meer mee dat er een reden is geweest dat man open stond voor verliefde gevoelens voor die ander omdat er bij ons iets scheef zat.
Dat wist hij toen ook nog niet, daar zijn we gaande weg achter gekomen.
Man heeft dat ook niet als excuus gebruikt hoor, door de therapie zijn we erachter gekomen waarom het heeft kunnen gebeuren.
Het kan iedereen overkomen, ook al denk je van dat gebeurt ons nooit.

Ook Ervaring
Vergelijkbaar met Regenboog

Ik vind het juist heel relativerend om in te zien dat ik ook een aandeel heb gehad in de scheef gegroeide relatie, waardoor mijn partner is 'afgeleid' geraakt.
Beter dan dat je achteraf totáál niet zou begrijpen waar het aan lag en dat je hem nóóit meer zou kunnen vertrouwen, want "alles was immers toch goed?"
Mijn partner stond er op deze manier ook voor open, maar zal dit niet nogmaals als escape gebruiken, hij weet nu wel beter, want ook wij zijn er beter op geworden, thank god, hoe freaking pijnlijk ook!
Ik kan wel zeggen dat ik een soort haat/liefde verhouding heb opgebouwd ten opzichte van het geheel.

Hiermee praat ik het natuurlijk allemaal niet goed, maar als het dan toch gebeurd is, verzacht dit inzicht de ontgoocheling van de ontdekking.

We zijn allemáál mensen met onze fouten. Het gaat er ook om hoe we deze fouten kunnen herstellen ten opzichte van de mensen die we pijn hebben gedaan.
Hier gaat dat heel goed en de grote pijn ebt steeds verder weg naarmate de herstelde relatie steeds meer terrein terugverovert.
XX

Ook Ervaring
Heb vertrouwen

Regenboog (en allen),

Heb er vertouwen in dat de pijn afneemt.
De ups worden steeds meer up en de downs worden steeds minder down...
Hier ook vergeven, maar niet vergeten.
"Maar dat hoeft ook niet, elke relatie heeft zijn krassen".
(Quote op de website van een relatie therapie praktijk ;-))

Enna
jippox

"Ik denk dat wat weg is, een zekere zorgeloosheid is: dat je, wat er ook gebeurt, weet dat er iemand is (je partner) die achter je staat en er voor je is en vooral die nooit iets zal doen dat jou beschadigd.
Dat gevoel is weg, voorgoed. Ook als deze relatie eindigt en je een nieuwe relatie krijgt, zul je nooit meer voor 100% vertrouwen op een ander."

Mooi verwoord! Ik zou er alleen nog aan toe willen voegen dat er in plaats van die zorgeloosheid een stukje angst is gekomen. Angst dat het je nog een keer gebeurt.

En dat doet pijn. Ook na 2 jaar nog. Maar die pijn is geen reden bij mijn partner weg te gaan. De pijn zit nl in mij. Er is in mij iets veranderd en dat neem ik mee als ik weg ga.

regenboog
vraag aan lotgenoten

Een vraag aan lotgenoten:

Hebben jullie ook nog wel last van achterdocht of wantrouwen?
Ik heb bijvoorbeeld soms last van het gevoel dat ze toch elkaar nog stiekem zien?
Regelmatig,eigenlijk iedere dag wel een keer :( kom ik "haar" tegen als ik ergens naartoe ga en dan denk ik wel eens zullen ze weer ergens hebben afgesproken met zijn beiden?
Ik weet wel dat dit niet een realistische gedachte is en dat we na alles wat we hebben moeten doorstaan om de relatie weer goed te krijgen man zich echt wel bedenkt.
Maar goed ik zit dus wel vaak met die knagende rot gevoelens die me onzeker en angstig maken.
Meestal deel ik dit wel met man en praten we er samen even over, man begrijpt het goed en probeert me ook te helpen waar hij kan.
Ik voel me dan ook wel schuldig tegenover hem, dat ik zo nog over hem kan denken.
Hoe gaan jullie hiermee om? En zal het op den duur ook gaan afnemen?

Lieve groet,

Regenboog

Bobbie
Regenboog

Met ruimte bedoel ik dat als onze relatie goed was geweest en in evenwicht dat de kans op vreemdgaan dan klein is.
Tuurlijk heeft man altijd een vrije keus gehad en heeft hij er steeds voor gekozen om ermee door te gaan.
Ik bedoel er meer mee dat er een reden is geweest dat man open stond voor verliefde gevoelens voor die ander omdat er bij ons iets scheef zat.
Dat wist hij toen ook nog niet, daar zijn we gaande weg achter gekomen."

Dat dingen gebeuren is een feit. Maar ze hoeven niet te gebeuren. Niet elke vreemdganger heeft een rotjeugd gehad, niet iedereen met een rotjeugd gaat vreemd. Meestal gaan niet beide partijen in een relatie die scheef zit vreemd. In mijn ogen is er dan geen ruimte voor maar neemt men die ruimte. Het is een keuze. Verliefd worden kan, maar dan is er nog steeds een uitweg om er niets mee te doen en er toch achter te komen dat er iets scheefzit in je eigen relatie.

Je kunt in therapie, je kunt praten met je partner, je kunt scheiden, een pauze nemen, maar je hoeft niet vreemd te gaan. Je kunt deelgenoot zijn van het scheefzitten van de relatie, maar je bent geen partner in crime vwb het vreemdgaan. Dat is in mijn ogen een kromme gedachte en het onterecht delen van dat deel van de schuldvraag. Jij hebt geen deel aan zijn vreemdgaan, aan zijn oplossing van zijn deel van het scheefzitten.

"Ik voel me dan ook wel schuldig tegenover hem, dat ik zo nog over hem kan denken."

Vertrouwen moet hij terugwinnen, bewijzen en dat kan jaren duren. Dat je achterdochtig bent is normaal, zoveel invloed heeft dat naar verhouding kleine pleziertje nu gehad. En het is aan hem om dat aan jou te bewijzen al moet het 100000 keer en het is daarbij niet de bedoeling dat JIJ je schuldig voelt; je mag het laten merken en uiten.

regenboog
tja

Vreemdgaan is inderdaad een keus die je zelf maakt, daar ben ik het mee eens.
Er gebeuren helaas wel eens dingen in je leven waarvan je niet had gedacht dat je dat zou kunnen doen of dat je zo zou kunnen zijn.
We hebben allemaal een duistere kant in ons die we liever niet willen kennen en waarvan je ook schrikt als die naar boven komt.
Man had zelf ook nooit verwacht dat hij ooit zou vreemdgaan laat staan om in een affaire terecht te komen.
Hij staat er nu zelf ook nog versteld van dat hij het zo verborgen heeft kunnen houden en heeft kunnen liegen tegen me.
Dat is een kant van hem die hij helemaal niet kende.

Het is een harde levensles geweest en we hebben er beiden veel door geleerd.
Was het maar zo eenvoudig dat dingen niet hoeven te gebeuren.
Helaas werkt het niet zo en maken we allemaal wel fouten en verkeerde keuzes.

pluis
herkenbaar

Heel herkenbaar.
Mijn man bleek al een jaar een affaire te hebben met een kennis. Het valt niet te beschrijven hoe je je voelt als dat uitkomt. Een vrije val van emoties en verdriet. Zij liet al gauw blijken dat het niet serieus was en absoluut bij haar man te blijven. Mijn man bleek echt verliefd geworden te zijn. Hij heeft er met succes tegen gevochten en ik ga er van uit dat het nu voorbij is met die gevoelens. Heb soms meer medelijden met hem dan met haar. Voor haar was het een spelletje, hij werd (heel dom) verliefd en ik weet van mezelf uit een ver verleden dat verliefde mensen soms domme dingen doen. Hij heeft dan ook op alle fronten het boetekleed aangetrokken en mij alle ruimte gegeven voor mijn boosheid, verdriet en wanhoop.

Het dubbelbedrog, zij kwam wel eens bij mij op de koffie, en het speelde zicht achteraf in mijn huis af, is bijna niet te bevatten. Ik heb letterlijk boven de wc gehangen van pure ellende, snachts soms psychotisch van angst en woede, en dat voor een normaal toch vrij stabiele vrouw.

We hebben met zijn vieren (ik was in contact met haar man) besloten het aan niemand te vertellen. Soms valt dat me zwaar, ik zou het wel van de daken willen schreeuwen, maar over het algemeen ben ik blij om voor de buitenwereld gewoon "normaal" te zien. Waar wij vandaan komen zou het als een lopend vuurtje gaan, en dan moet ik ook al die blikken in de supermarkt nog jarenlang analyseren (weten zij het???), dat lijkt me eigenlijk erger. Maar het is een lange weg, en nu 8 maanden verder.

Vooral het punt wat regenboog aanstipte, de vanzelfsprekendheid van je relatie en je geluk is weg. Ondanks dat ik heel zeker weet dat het over is, en dat man heel veel spijt heeft. Het gekke is, in een lange relatie had ik altijd al gedacht dat er misschien wel eens een een misstap zou maken. Niet leuk, maar niet geheel uit te sluiten. Daar had ik nog wel mee kunnen leven. Dit bleek uiteindelijk wel de overtreffende trap te zijn hier thuis, een kennis die mij ook actief opzocht, in mijn eigen huis, en bijna 1 jaar.
Als ik het zo lees zou ik als buitenstaander ook voorheen geroepen hebben: Wegwezen! Maar in praktijk toch heel anders. Mijn fijne gezin, alle jaren die we samen hebben doorgebracht. Alleen verder zou mijn man doodongelukkig maken, mij als een verbitterd mens achterlaten en mijn gezin kapot. Ik zou dit verdriet inderdaad in mezelf meedragen, en het niet oplossen door weg te gaan.

Ik lees graag mee.
Pluis.

Ook Ervaring
Geruststellend?

Naar mijn mening (mede gevoed door therapeute Esther Perel) hoeven de dames die er achter kwamen dat hun man een affaire heeft gehad, waarvan man oprecht spijt heeft betuigd en met veel liefde en geduld hun vrouw weer opvangen hebben, zich het minst zorgen te maken over vertrouwen in de toekomst.
Meestal maak je maar 1 zo'n misstap in je leven, je leert er van.
Mensen die 1 keer in een affaire zijn terecht gekomen zijn (meestal) écht geen notoire vreemdgangers.

Mijn realisatie is dat ik mij tijdens mijn scheefgegroeide relatie pas zorgen had moeten maken over vertrouwen en of dit had kunnen gebeuren al dan niet.
Nee, in al mijn naïviteit zag ik dit niet.
Terwijl mijn ogen nu geopend zijn en mijn naïviteit een soort van overleden is en ik weet dat deze dingen kunnen gebeuren, maak ik mij nu pas zorgen over of ik mijn partner weer kan vertrouwen
Gek eigenlijk toch, want nu is de relatie zoals we allebei graag willen dat ie altijd is geweest en dreigt er geen gevaar meer.
Herkennen jullie dit?

Ik weet niet hoe dat voor jullie is, maar zo te horen zijn jullie mannen óók geen notoire vreemdgangers, wees gerust...

regenboog
herkenning

Ook ervaring,ik herken me heel goed in het laatste stuk wat jij schrijft.
Ook hier is de relatie zo enorm verbeterd in eigenlijk alle opzichten.
Het is nu de relatie die we beiden voor ogen hadden.
We hebben echt keihard moeten vechten voor het herstel, zijn samen door diepe dalen gegaan, hebben gehuild, geschreeuwd maar ook elkaar getroost.
We zijn letterlijk naar elkaar toe gegroeid door alles.
Man weet nu ook wat voor een prijskaartje hij moest betalen voor het vreemdgaan en dat dat het niet waard is.
Je zou denken dat ik nu meer vertrouwen in hem en onze zou relatie moeten hebben.
De therapeut zegt keer op keer, de tijd heelt de wonden maar littekens blijf je houden.
Zo lang je daar niet te veel aan krant heb je er ook niet zoveel last van.
Het klinkt allemaal zo logisch, werkte het ook maar zo makkelijk.

Pluis, het lijkt me voor jou erg moeilijk dat het om een kennis ging die ook nog bij je in huis kwam.
In je eigen vertrouwde omgeving, dat zal niet makkelijk voor je zijn.
Een dikke knuffel voor jou :-)

Ook Ervaring
Soms vraag ik mij af...

...waar ik "liever" mee zou willen leven: met het schuldgevoel van wat je iemand hebt aangedaan door ontrouw te zijn (al dan niet uitgekomen) óf met de pijn van het aangedane leed door ontrouw...
Het eerst genoemde moet ook niet worden onderschat.

pluis
schuldgevoel

Bedankt voor de knuffel...

Ik snap wel wat je bedoelt Ook Ervaring.

Wat mij wel helpt in de verwerking is dat ze allebei compleet door het stof gegaan zijn in hun spijt en berouw. Zij heeft mij onder ogen durven komen (op haar initiatief) en heeft geen poging gedaan om ook maar iets recht te praten. Het bedrog tov haar man en mij viel haar ook zo zwaar, en juist omdat ik haar altijd graag mocht kreeg ik nog soort medelijden ook af en toe. Ze was ook zo teleurgesteld in zichzelf, wist ook echt niet wat haar bezield had. Haar spijt en berouw was oprecht en deed mij ook wel wat. Desalniettemin heb ik ook schreeuwend in mijn auto gezeten van Ik Haat Je, Ik Haat Je, op moeilijke momenten. De eerste dagen nadat het uitkwam had ik haar ook niet met de auto tegen moeten komen, ik zou haar plankgas aangereden hebben.

Erg he, daar ben ik ook zo van geschrokken, de haatgevoelens die ik had. Als ik nu iets lees in de krant over een crime passionele, of een man die de minnaar van zijn vrouw vermoordt, kan ik me inmiddels enigszins herkennen in zo'n eerste primaire reactie. Je voelt je zo vernederd, zo uitgelachen, zo in de maling genomen.

Ben ook echt blij dat we het tussen ons vieren hebben kunnen houden. Dat betekent niet dat ik mijn vriendinnen niet vertrouw, maar je zadelt er ook iemand mee op,zo'n groot geheim en verdriet, en het maakt je ook kwetsbaar. Heb getwijfeld het aan mijn moeder te vertellen, maar het zou ook haar hart breken, met haar ideale schoonzoon waar ze zo gek op is.

In het begin heb ik regelmatig lang gebeld met haar man. Dat gaf ook steun. Dat heb ik een beetje laten verwateren, want het rakelt ook weer van alles op. We zien of zagen elkaar alleen op de wat meer uitgebreidere feesten of verjaardagen, zij zijn de eerste keren weggebleven (hoefde van mij uiterard niet, maar zij wilde en durfde écht niet).

Nogmaals, ooit een scheve schaats had ik in mijn relatie wel ingecalculeerd, we zijn ook maar mensen, en ik heb zo vaak in mijn omgeving zoiets incidenteels zien gebeuren, daar hield ik vaag wel eens rekening mee. Maar zo dichtbij, zo onder mijn neus, en zo'n lange tijd (1 jaar), het valt moeilijk te bevatten en verwerken.
Maar het gaat me lukken hoor.

Van de verhalen die ik hier wel eens hoor over ex-minnaressen die dan soort provocerend op het schoolplein naar je staan te kijken, ik sta niet voor mezelf in als mij dat zou gebeuren. Dan heb je echt geen hart of ziel.

Pagina's

Onderwerp gesloten