Relaties Relaties

Relaties

Verder na ontrouw deel 7

Daar issie dan, deel 7 alweer! Dit onderwerp loopt intussen al jaren. Weet iemand ook hoe je de andere draadjes terug kunt zien? Ik kan dat tegenwoordig niet meer vinden.

Talloze dames en een heel enkele heer stellen hier hun lief en leed op schrift, nadat ze bedrogen zijn. En dan volgt altijd de hele moeilijke vraag: kan ik dit vergeven, of niet? Blijf ik bij hem, of niet?

Ervaringen laten zien dat het jaren en jaren kan duren voordat deze wond hersteld is en je je man/vrouw weer vertrouwt. Soms komt dat vertrouwen nooit meer volledig terug.

Persoonlijk vind ik dat de volmaakte relatie niet bestaat. Je mag van elkaar volledige trouw en toewijding verwachten. Maar een huwelijk is natuurlijk geen constante staat van geluk. Ontrouw zet de boel even heel erg op scherp: hoewel sommigen denken dat je niet vreemd gaat in een relatie die echt goed is, klinkt mij dat teveel als de stelling dat waar 1 vreemdgaat, 2 schuld hebben. En het lullige is dat de bedrogen partner vaak geen idee had dat de ander niet gelukkig was. Dat waren ze zelf namelijk wel. Ik persoonlijk hou minimaal een keer of wat per jaar een onderhoudsgesprekje om te peilen hoe tevreden mijn man is met de relatie. Maar als hij niet eerlijk is, in zijn communicatie, kan hij mij ook de schuld niet geven voor mijn vermeende tekortkomingen, vind ik.

Enfin, stof genoeg om eindeloos met elkaar over te tikken En natuurlijk zijn we er voor elkaar, om elkaar te steunen en troosten.

Tenslotte zou ik wel graag even willen zeker stellen dat we niet voor elkaar gaan beslissen of de ander beter scheiden kan, dan wel blijven moet. Dat is een persoonlijke beslissing en daar mag een ander niet over oordelen.


Bolmieke schreef op 19-06-2021 om 10:19:

Maar Mamame dat gaat toch vreten? Zou je leven niet makkelijker worden om je man te accepteren zoals hij is? Hij zal blijven flirten en misschien met af en toe een slippertje. Dichtgetimmerde monogamie dat zal bij zo een man toch nooit echt mogelijk zijn lijkt mij. En dat hoeft toch ook niet, ik denk dat acceptatie je meer rust zal geven dan altijd maar op je hoede zijn en ongerust zijn

Ja natuur vreet dat, als je alleen al naar het verdriet en de woede in dit draadje (en de andere zes draadjes met elk 1000 berichten) kijkt, zie je hoe de niet-vreemdgangers maar bezig blijven met pijn om het verleden en zorgen om de toekomst. Hun echtgenoot heeft ooit voorgewend monogaam te zijn, dat verbroken en nu stel je voor dat zij dan maar moet accepteren dat hij nu eenmaal een player is? Ik kan me voorstellen dat dat er slecht ingaat bij de bedrogenen. Maar... ik ben het ook met je eens dat als iemand zo  is daar moeilijk in zal veranderen. En dat maakt het heel moeilijk als je dat diep van binnen weet, je wel nog van hem houdt, en hij belooft dat hij van nu af aan trouw zal zijn... 

@bolmieke, hoe is jouw relatie? Probeer te begrijpen waar je reactie vandaan komt. Want ik vind vreemdgaan en geheimen hebben niet passen in mijn relatie.

Ook hier is openheid heel belangrijk. Ik denk in ieder huwelijk en zeker na een affaire. Mooi omschreven Flanagan!


Mamame, ik had hetzelfde. Aan de andere kant moet ons veilige coconnetje ook eens doorbroken worden. Hij moet weer vaker naar de zaak, ook al heeft hij daar zelf geen zin in. We zullen weer meer naar feestjes, verjaardagen en andere sociale gelegenheden moeten. Met, maar ook afzonderlijk van elkaar. Hij gaat overigens absoluut niet meer naar bedrijfsfeestjes of borrels voor het hele bedrijf, hooguit alleen nog die van zijn eigen team. Ik weet wel dat er nooit iets is voorgevallen op werk en hun contact via de chat/teams is ontstaan door iets waar hij haar mee moest helpen, maar dat is iets wat ik echt niet wil. Hij vindt dat prima, heeft daar ook geen behoefte aan en zegt liever thuis bij mij te zijn. Ik ben benieuwd hoe het zal gaan, het echte normale leven weer oppakken. 

Bolmieke, ik vind jouw reactie bijzonder. Of in ieder geval jouw kijk erop. Ik begrijp je punt overigens wel, maar dat is niet iets wat haar man in zijn eentje beslist en Mamame dan maar moet accepteren. Tussen mijn man en ik is het duidelijk. Mocht dit ooit nog eens voorvallen, dan moet hij daar eerlijk over zijn. Ik overigens ook, mocht het mij gebeuren. Jezelf kwijtraken, verliefd worden op een ander, het kan namelijk iedereen gebeuren, maar wees er eerlijk over. Doe het niet in de verkeerde volgorde, heb ik gezegd. Verzwijg het ook niet, want de waarheid komt altijd uit, dat is gebleken. Nog een keer vreemdgaan, al is het alleen emotioneel en niet fysiek, dan is het hier over en uit.

Mamame schreef op 19-06-2021 om 13:54:

@bolmieke, hoe is jouw relatie? Probeer te begrijpen waar je reactie vandaan komt. Want ik vind vreemdgaan en geheimen hebben niet passen in mijn relatie.

Mijn relatie met mijn man is vriendschappelijk en we zijn een economische eenheid, we hebben het beste met elkaar voor en helpen elkaar als dat nodig is. We hebben niet echt veel gemeenschappelijks behalve 2 hele leuke kinderen. We amuseren ons allebei erg met ons eigen interesses en hobbies maar we drinken wel regelmatig samen een wijntje. 

Ik geloof niet in het romantisch ideaal van eeuwig trouw en eeuwige liefde. Ik vraag mijn partner niets en hij vraagt mij ook niets en we hebben ook geen afspraken gemaakt over exclusiviteit dus van vreemdgaan en geheimen is geen sprake. Je hoeft niet alles te delen met je partner. We zijn al 40 jaar samen.

Ik bedoelde Anna 😅 ipv Flanagan. 

Bolmieke schreef op 19-06-2021 om 20:55:

[..]

Mijn relatie met mijn man is vriendschappelijk en we zijn een economische eenheid, we hebben het beste met elkaar voor en helpen elkaar als dat nodig is. We hebben niet echt veel gemeenschappelijks behalve 2 hele leuke kinderen. We amuseren ons allebei erg met ons eigen interesses en hobbies maar we drinken wel regelmatig samen een wijntje.

Ik geloof niet in het romantisch ideaal van eeuwig trouw en eeuwige liefde. Ik vraag mijn partner niets en hij vraagt mij ook niets en we hebben ook geen afspraken gemaakt over exclusiviteit dus van vreemdgaan en geheimen is geen sprake. Je hoeft niet alles te delen met je partner. We zijn al 40 jaar samen.

Dan denk ik echt dat je post in een verkeerd topic. Hier wordt steun gezocht onderling bij mensen die bepaalde emotionele schade hebben opgelopen doordat zij wel geloofden in openheid eerlijkheid en monogamie.

Maar respect voor je manier van een relatie hebben. Ik zou het zo niet kunnen en willen!

Lentebloem schreef op 19-06-2021 om 20:56:

Ik bedoelde Anna 😅 ipv Flanagan.

Hahaha Lentebloem: thank you! 


Puinhoop, hoe is het bij jullie?

En hoe is het met de rest natuurlijk!?

Ha, ik dacht net hetzelfde. 

 Ik ben vandaag eens gaan kijken op het Viva forum. Omdat 'Ouders' het wil overnemen (opzetten forum voor ook niet ouders). En vond daar een jarenlang doorgaand draadje getiteld minnaar. Voor minnaressen en minnaars. Ik werd beetje verdrietig bij het lezen van enkele posts. Maar ook bijzonder om daar de emoties te zien.

Ik ben wat gevoelloos merk ik momenteel. Wel rustig. Veel gedachtes. 

En jij?


Oef confronterend Anna 😔


Een jaar geleden vertelde mijn man te willen scheiden. Als ik eraan denk, poeh. Hij liet me door een hel gaan terwijl hij iedere dag bij haar was in die periode. Ik sta misselijk op en ga misselijk naar bed. Hij ook. Blijven kijken naar het nu, naar hoe ver we alweer zijn gekomen een jaar verder. Ik kan het alleen niet altijd… 

Lentebloem, als ik je voorland ben dan heb je het over een jaar soms nog 😳.

Data zijn lastig. Maar hé, het is dus al een jaar geleden. Verleden tijd. Komt nooit meer terug!

Blijf praten. Ik heb recent toch ook weer benoemd hoe ontzettend beduveld ik mij voel door alles wat gebeurd is. Mij helpt het als man dan gewoon weer sorry zegt. Meer niet. (En never nooit meer stiekem gaat punniken met een andere vrouw 😀)

xxx

Ik ben nu in een kwade emotionele bui die al een week duurt. Ik kan echt zo emotioneel reageren als het maar ergens over overspel gaat. Een vriendin gaat scheiden omdat ze niets meer voor haar man voelt en niet verliefd wil worden op iemand anders binnen deze relatie. Mijn man zei "slim". Bij mij vloog de vlam in de pan. Wij hadden ook ooit afgesproken eerst met elkaar te praten voor je iets doet met je gevoelens voor een ander. Maar ja, meneer loog alles bij elkaar. 

Ook hoorde ik via via dat Truus zich heel erg schaamt. Ja boeien!? Maar daardoor moet ik van anderen wel wat liever over haar gaan praten. Maakt me ook weer even heel boos en dan is mijn man de lul om het zo maar te zeggen.

Ach ja. Herkenbaar. Die fase gaat wel voorbij hoor, gelukkig. Want je wordt er alleen zelf ongelukkiger van. Het is een feit. Je man was fout. Heeft zich niet aan jullie afspraken gehouden. En dat wil je hem vertellen. Maar eigenlijk wil je hem misschien vertellen wat een pijn het deed en doet?

Dat Truus zich schaamt (en terecht) is niet iets waar jij rekening mee hoeft te houden. 

En daarom is een mindfulnesstraining zo fijn. Het leert je niet zaken naar je toe te trekken die je ook niet naar je toe moet trekken. Rare zin, grr. 
Op zijn opmerking ‘slim’ had je beter niet kunnen reageren want dan leg je het gewicht van die opmerking bij hem. Zo van: ‘ja, dat heb je goed aangevoeld’.  Soms is niets zeggen nog meer zeggend dan op een opmerking in gaan. Want hij zal, diep van binnen, zich heus wel realiseren dat hij zelf minder slim bezig was.

En als Truus in gesprek voorbij komt, mag je die anderen aangeven dat je al je best doet om je huwelijk overeind te houden en daarbij niets over haar wenst te horen. Kap dat onderwerp af. Het is namelijk niet netjes dat anderen jou kwetsen. Laat dat die anderen maar eens doordringen.

 Zelf heb ik hier aangegeven bepaalde mensen met rust te willen laten. Ik hou mij buiten zaken die haar gerelateerd zijn, neem haar naam ook niet in mijn mond en ga ook niet in op gesprekken waarin zij een bijdrage had. Als zo’n gesprek voorbij komt, komt het wel eens voor dat ik  opstaan en iets anders gaan doen. Ik ben namelijk niet verplicht erbij te blijven. Van jezelf houden, je beschermen tegen gekwetst worden zijn items die in zo’n training behandeld worden.

Dankje Anna, ik probeer het, maar soms weet ik niet hoe ik iets over kan brengen zonder hem er volledig mee onderuit te halen omdat ik er echt nog wel heel erg boos om ben. Dus slik ik het in, moet eerst wat minder koken van binnen en weer even meer in het hier en nu gaan staan. 

Nou dat dus mamame, ook hier hadden we dat afgesproken. Denk je beter te kunnen krijgen, dan moet je gaan, maar praat er wel eerst met mij over. Is helaas niet gebeurd. Soms vraag ik me af waarom ik hem een jaar geleden niet gewoon kon laten gaan. Alles zal wel met een reden zijn, maar als ik toen had geweten wat ik nu weet… 
Volledig met jou eens Flanagan. Niemand mag zeggen dat jij mild voor Truus moet zijn Mamame. Mooi dat ze haar ogen uit haar hoofd schaamt. Hopelijk doet ze dat nog heel lang en leert ze hier een goede les uit. 

Therapie is afgerond, maar ik ben er nog niet. Moet het nu zelf doen. En iets met die triggers en boosheid. Man heeft geregeld dat ik emdr bij een collega van zijn therapeut kan volgen. Heel lief, maar ook daar kan ik weer zo ontzettend boos om worden. Als hij nou gewoon eens naar mij geluisterd had en met mij gepraat had, had ik helemaal geen therapie of emdr nodig gehad. Geen flauw idee ook hoe ze die emdr voor zich zien. Merk dat ik erg opstandig ben op het moment 😅 Sorry! 

Gisteren werd ik de mooiste vrouw van de stad genoemd door een man die in het gebouw naast mijn werk aan het werk is. Was wel even leuk, die kon ik mooi in mijn zak steken haha! Heb ik mijn man ook verteld. Vond hij zelf wat minder, maar zei wel dat die man gelijk had. Ja nu wel denk ik dan, daar dacht je een jaar geleden heel anders over. Dat zeg ik overigens niet, ik weet ook wel dat ik momenteel echt een vreselijke bitch ben van binnen 🙈

Reageer op dit bericht

Je moet je bericht bevestigen voor publicatie, je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.