Verder na ontrouw - deel 8

RoodVruchtje schreef op 11-11-2025 om 17:09:

@Breiertje

wat fijn weer iets van je te ‘horen’, heb heel vaak aan je gedacht! Ook fijn dat jij/jullie in iets rustiger vaarwater zitten, al is het leed misschien nog lang niet geleden, maar tijd is je grootste vriend.

Dank je. Ik heb vaal willen reageren maar het forum ging op in andere zaken. En dan post je niet snel iets.

Ergens goed ook. Die stille maanden liet ik ook veel los. Als je hier post over je situatie blijf je er ook in hangen. Neerschrijven rijt vaak de wonde weer open, nieuwe inzichten doen je vaak weer wankelen. Dus de stilte hielp me enigszins om het ergens wat te lossen zodat ik niet bleef malen en malen. Want ik was opgemaald.

Wat de toekomst brengt dat weet ik niet. Wat ik ooit nog zal voelen of niet zal voelen, geen idee. Maar rust en kunnen ademen, lachen, plezier hebben dat is heel veel.

Breiertje schreef op 11-11-2025 om 17:23:

[..]

Maar rust en kunnen ademen, lachen, plezier hebben dat is heel veel.

Dit is zo ontzettend waar! Je doet het écht goed hoor Breiertje, ik lees serieus meer rust in je berichten, chapeau 🌹

Breiertje schreef op 10-11-2025 om 17:12:

@Stresskipje en Buitenspel, heerlijk om iets van jullie te horen. Eens zaten we samen diep...
Waar we vandaan komen en waar jullie nu al staan... wat een weg hebben we al afgelegd.
@ Brand, ik kan je geen advies geven want mijn situatie is totaal anders.

Ikzelf las nog mee op het forum, maar al die discussies waren voor mij persoonlijk overbodig. Ik had daar geen boodschap aan in mijn situatie. Vond het energieslopend met momenten.
Maar dat is hoe ik het ervaarde. Voor mij was dit forum mijn veilige haven. Maar dat ging in mijn ogen compleet verloren.

Hier doet man nog steeds zijn stinkende best.
Na een 13-tal maanden keerde er bij mij een soort rust terug, een gelatenheid.
Een vorm van loslaten denk ik.
Ons leven ziet er anders uit, hij doet moeite, is in het hier en nu, en ziet mij.

Met hem dus alles stabiel.
Ikzelf merk dat ik nog een hele weg heb te gaan. Ik ben niet meer wie ik was, en ik moet mezelf weer leren kennen.
Wij hebben veel plezier doen veel samen, lachen wat af, maar mijn gevoel is niet meer wat het was door het jarenlange verraad.
Kan terugkomen, kan tot 3 jaar duren zeggen de peuten. Vraag me af of ik me ooit nog zo verbonden/verliefd/houden van zal voelen als vroeger.
Dus ik kabbel verder.
Er is rust nu in mijn hoofd, en dat is welkom na al die ellende.
En ik ben ook ontzettend uitgeput door alles. Dat is niet zomaar weg.
Er is wederzijds respect. Hij is op goede weg en staat ver in zijn herstel.
Maar mijn gevoel zegt dat ik nog een hele weg te gaan heb, om mezelf weer op te bouwen...
Binnenin was ik totaal verwoest. Maar nu 17 maand verder is er al veel geheeld. De woede is weg.
Er zijn 2 ikken. Een ik die genieten toestaat en zo ook verder gaat, maar op dat moment komt er een andere ik die zegt, vergeet niet wat hij deed, blijf alert...
Het is nu aan mij om de waakzame ik te parkeren en de ik die verder wil met 'leven an sich' de bovenhand laat halen.

Alles is goed nu. Maar het heeft tijd nodig.

Aan al mijn steunpunten uit het verleden, een dikke zoen.

Fijn te horen hoe je proces verloopt. Heel herkenbaar voor mij. Ik ben ruim 3 jaar verder en de pijn van wat er allemaal gebeurd is in ons huwelijk (ook langdurig en structureel bedrog, verslaving) komt nog steeds wel eens plotseling binnen bij mij. En ben dan een dag of een aantal uur flink van slag. Tot er het besef is dat ik er niets aan kan veranderen en man ook niet. Hij is ook verder dan ik, in zijn verwerking & verandering proces. Merkt dat hij het er ook vaak nog moeilijk mee heeft nu hij beseft hoe anders het had kunnen lopen in zijn leven. Het heeft ook voor hemzelf veel kapotgemaakt en veel ontwikkeling gestagneerd. Hij is duidelijk veranderd, en er is geen reden voor twijfels. Maar de leugens in het verleden hebben iets kapotgemaakt. Zou trouwens bij een nieuwe relatie hetzelfde zijn verwacht ik. Hij zegt mij steeds, kijk naar het heden en hoe fijn we het nu hebben en denk aan alles wat nog voor ons ligt. 

Veranderen kan dus wel, het vergt moed van de kant van de bedrieger. Makkelijke weg is vluchten. En die van jou en die van mij hebben gekozen om het gevecht aan te gaan met zichzelf, voor ons en voor hun gezin. Op de korte termijn is vluchten en schuld bij ander zoeken het makkelijkst. Maar ooit komt de rekening, daar ben ik van overtuigd.

Die 2 ikken heb ik nog steeds. Ik voel dat hij verandert is en dat ik veilig ben en toch komt dat stemmetje nog soms om de hoek kijken. Het ego.

Fijne dag, in het heden leven helpt voor iedereen ♥ 

Yessie2000 schreef op 17-11-2025 om 09:09:

[..]

Fijn te horen hoe je proces verloopt. Heel herkenbaar voor mij. Ik ben ruim 3 jaar verder en de pijn van wat er allemaal gebeurd is in ons huwelijk (ook langdurig en structureel bedrog, verslaving) komt nog steeds wel eens plotseling binnen bij mij. En ben dan een dag of een aantal uur flink van slag. Tot er het besef is dat ik er niets aan kan veranderen en man ook niet. Hij is ook verder dan ik, in zijn verwerking & verandering proces. Merkt dat hij het er ook vaak nog moeilijk mee heeft nu hij beseft hoe anders het had kunnen lopen in zijn leven. Het heeft ook voor hemzelf veel kapotgemaakt en veel ontwikkeling gestagneerd. Hij is duidelijk veranderd, en er is geen reden voor twijfels. Maar de leugens in het verleden hebben iets kapotgemaakt. Zou trouwens bij een nieuwe relatie hetzelfde zijn verwacht ik. Hij zegt mij steeds, kijk naar het heden en hoe fijn we het nu hebben en denk aan alles wat nog voor ons ligt.

Veranderen kan dus wel, het vergt moed van de kant van de bedrieger. Makkelijke weg is vluchten. En die van jou en die van mij hebben gekozen om het gevecht aan te gaan met zichzelf, voor ons en voor hun gezin. Op de korte termijn is vluchten en schuld bij ander zoeken het makkelijkst. Maar ooit komt de rekening, daar ben ik van overtuigd.

Die 2 ikken heb ik nog steeds. Ik voel dat hij verandert is en dat ik veilig ben en toch komt dat stemmetje nog soms om de hoek kijken. Het ego.

Fijne dag, in het heden leven helpt voor iedereen ♥

Wat doet het me goed te horen dat je het herkent.

Het is moeilijk. Alles gaat goed, plezier, fun, samen dingen doen, samen leven, een goed team... Maar dat gevoel van mij is weg. En dat vind ik zo lastig. Ik heb meer dan een jaar niets kunnen voelen van liefde, behalve voor mijn ouders. Ik was totaal gevoelloos voor de kinderen. Zo verschrikkelijk vond ik dat. Maar het was zo en hoe hard ik probeerde ik kon er niets aan veranderen.

Nu is dit gelukkig voorbij. Maar bij hem heb ik nog steeds geen gevoel. Ik voel me vlak. 

Ik heb het daar heel moeilijk mee. Volgens de peut komt dit goed. We leven echt goed samen.

Had er geen liefde meer geweest dan zou dit volgens de peut niet zo zijn. Dit is ik me onbewust nog niet veilig genoeg voel. Mijn onderbewustzijn is waakzaam.

Dus ik denk dat ik nu zo verder moet doen. En zien of het gevoel terugkomt. Iemand een idee hoelang dit zou duren?

Ik bekijk hem ook anders. Ik zie niet meer de sterke man die ik vroeger zag, die iedereen ziet. Ik zie nu in dat hij eigenlijk een product is van zijn opvoeding, beschadigd, zwak, iemand die sturing nodig heeft omdat hij zelf de skills niet heeft.

Het heeft mij volledig verwoest vanbinnen. Ik denk dat de schade die dit bij je aanricht deels onherstelbaar is.

Yessie2000 schreef op 17-11-2025 om 09:09:

[..]

Fijn te horen hoe je proces verloopt. Heel herkenbaar voor mij. Ik ben ruim 3 jaar verder en de pijn van wat er allemaal gebeurd is in ons huwelijk (ook langdurig en structureel bedrog, verslaving) komt nog steeds wel eens plotseling binnen bij mij. En ben dan een dag of een aantal uur flink van slag. Tot er het besef is dat ik er niets aan kan veranderen en man ook niet. Hij is ook verder dan ik, in zijn verwerking & verandering proces. Merkt dat hij het er ook vaak nog moeilijk mee heeft nu hij beseft hoe anders het had kunnen lopen in zijn leven. Het heeft ook voor hemzelf veel kapotgemaakt en veel ontwikkeling gestagneerd. Hij is duidelijk veranderd, en er is geen reden voor twijfels. Maar de leugens in het verleden hebben iets kapotgemaakt. Zou trouwens bij een nieuwe relatie hetzelfde zijn verwacht ik. Hij zegt mij steeds, kijk naar het heden en hoe fijn we het nu hebben en denk aan alles wat nog voor ons ligt.

Veranderen kan dus wel, het vergt moed van de kant van de bedrieger. Makkelijke weg is vluchten. En die van jou en die van mij hebben gekozen om het gevecht aan te gaan met zichzelf, voor ons en voor hun gezin. Op de korte termijn is vluchten en schuld bij ander zoeken het makkelijkst. Maar ooit komt de rekening, daar ben ik van overtuigd.

Die 2 ikken heb ik nog steeds. Ik voel dat hij verandert is en dat ik veilig ben en toch komt dat stemmetje nog soms om de hoek kijken. Het ego.

Fijne dag, in het heden leven helpt voor iedereen ♥

Ik herken alles wat je schrijft. Bij mij is het nog als aanvulling: "mijn gekwetste en vooral trotse ego" wat mij soms in de weg staat. 

Breiertje schreef op 17-11-2025 om 09:30:

[..]

Wat doet het me goed te horen dat je het herkent.

Het is moeilijk. Alles gaat goed, plezier, fun, samen dingen doen, samen leven, een goed team... Maar dat gevoel van mij is weg. En dat vind ik zo lastig. Ik heb meer dan een jaar niets kunnen voelen van liefde, behalve voor mijn ouders. Ik was totaal gevoelloos voor de kinderen. Zo verschrikkelijk vond ik dat. Maar het was zo en hoe hard ik probeerde ik kon er niets aan veranderen.

Nu is dit gelukkig voorbij. Maar bij hem heb ik nog steeds geen gevoel. Ik voel me vlak.

Ik heb het daar heel moeilijk mee. Volgens de peut komt dit goed. We leven echt goed samen.

Had er geen liefde meer geweest dan zou dit volgens de peut niet zo zijn. Dit is ik me onbewust nog niet veilig genoeg voel. Mijn onderbewustzijn is waakzaam.

Dus ik denk dat ik nu zo verder moet doen. En zien of het gevoel terugkomt. Iemand een idee hoelang dit zou duren?

Ik bekijk hem ook anders. Ik zie niet meer de sterke man die ik vroeger zag, die iedereen ziet. Ik zie nu in dat hij eigenlijk een product is van zijn opvoeding, beschadigd, zwak, iemand die sturing nodig heeft omdat hij zelf de skills niet heeft.

Het heeft mij volledig verwoest vanbinnen. Ik denk dat de schade die dit bij je aanricht deels onherstelbaar is.

Ik begrijp helemaal wat je schrijft, Breiertje. Dat vind ik ook het ergst, dat het gevoel veranderd en vlak is. 

Ook hier bekijk ik mijn man met andere ogen. Hij is niet meer die man die ik zo lief had. 

Ik herken het verdriet dat het gevoel er niet meer is. Dat het anders voelt, vlakker. Ik ben iets verder dan jij in het proces (bijna 2 jaar geleden) en ik merk wel wat verbetering. Daar staat wel tegenover dat mijn man zijn best doet. Hij ziet 'ons' weer, zet mij weer op de eerste plek (samen met de kinderen). We hebben het ook goed, kunnen lachen, elkaar liefhebben, alles wat voorheen ook kon. Alleen nu zit daar vanuit mij een ander gevoel bij. En dat maakt me met tijden verdrietig. Mijn man vertelt me soms hoe graag hij me ziet en hoe gelukkig hij met me is, maar het lukt me nog niet om dat te geloven en om die liefde te beantwoorden. En dat voelt soms eenzaam: hij zal nooit precies voelen wat dit met mij heeft gedaan.

Ik weet ook dat het vooral het vertrouwen is dat verdwenen is. Tegelijkertijd merk ik stukje bij beetje dat het wel grotendeels terugkomt. Ik sta telkens wat meer toe. Maar het zal nooit meer hetzelfde worden.  

Zoals een vriendin een tijdje terug aangaf: het is nu een flink zwart hoofdstuk in jullie relatie, het wordt uiteindelijk een zwarte bladzijde. Het zal nooit meer weggaan, maar wel minder groots voelen.   

Mooie en rauwe beschrijvingen. Verhaal van Ylja deed mij terugdenken aan sessie met de therapeut. Daar kwamen we in de metafoor dat het eerst een boek was dat open in de woonkamer lag. Na verloop van tijd ging het dicht, maar bleef het daar liggen. En er kwam een moment dat het ook goed was om het bovenin de kast te zetten. Oftewel: het is er, maar staat wel uit het zicht. En soms wordt het boek weer even op tafel gelegd. Prima. Maar dan mag het ook weer een keer in de kast. 
Suffe metafoor… En toch helpt het soms om het voelen wat te sturen.

GekkeHenkie100 schreef op 17-11-2025 om 21:41:

Mooie en rauwe beschrijvingen. Verhaal van Ylja deed mij terugdenken aan sessie met de therapeut. Daar kwamen we in de metafoor dat het eerst een boek was dat open in de woonkamer lag. Na verloop van tijd ging het dicht, maar bleef het daar liggen. En er kwam een moment dat het ook goed was om het bovenin de kast te zetten. Oftewel: het is er, maar staat wel uit het zicht. En soms wordt het boek weer even op tafel gelegd. Prima. Maar dan mag het ook weer een keer in de kast.
Suffe metafoor… En toch helpt het soms om het voelen wat te sturen.

Bij deze metafoor denk ik dat het boek dicht is, op de salontafel, nog goed in mijn zicht alvast. Maar deze is een mooie die ik zal meenemen. Ik zag het boek letterlijk voor me. 

Ik hoorde gisteren een podcast over  waar wij als bedrogenen in de herstelfase mee worstelen. Nl, de exclusiviteit die verloren is gegaan. De therapeut geeft uitleg en tips hoe hier mee om te gaan. Ik vond het waardevol! 

https://open.spotify.com/episode/6iF5ICZpFktvKDoa0LREUy?si=u22Yw1XvR_e22SXMFBZFMQ&t=260

’Een affaire lijkt vaak vol spanning en verbinding, maar in werkelijkheid draait het zelden om intimiteit. Waar geheimen zijn kan geen echte nabijheid bestaan want intimiteit vraagt om eerlijkheid, openheid en kwetsbaarheid. 
Een spannende affaire voedt het ego, geen verbinding. Echte intimiteit begint pas als je niets meer hoeft te verbergen.’

Bam.

GekkeHenkie100 schreef op 27-11-2025 om 12:05:

’Een affaire lijkt vaak vol spanning en verbinding, maar in werkelijkheid draait het zelden om intimiteit. Waar geheimen zijn kan geen echte nabijheid bestaan want intimiteit vraagt om eerlijkheid, openheid en kwetsbaarheid.
Een spannende affaire voedt het ego, geen verbinding. Echte intimiteit begint pas als je niets meer hoeft te verbergen.’

Bam.

Maar degene met de affaire denkt dat binnen hun relatie er geen geheim bestaat: zij zijn eerlijk en weten alles van elkaar (zogenaamd). Dus denkt men in de affaire echte verbinding te hebben. Ja van buitenaf of achteraf gezien was de hele affaire een leugen maar op het moment zelf kan het als daadwerkelijke intimiteit en verbinding ervaren worden, toch?

MRI schreef op 27-11-2025 om 12:30:

[..]

Maar degene met de affaire denkt dat binnen hun relatie er geen geheim bestaat: zij zijn eerlijk en weten alles van elkaar (zogenaamd). Dus denkt men in de affaire echte verbinding te hebben. Ja van buitenaf of achteraf gezien was de hele affaire een leugen maar op het moment zelf kan het als daadwerkelijke intimiteit en verbinding ervaren worden, toch?

Uiteraard. De vreemdgaande partner zal heel veel intimiteit en verbinding ervaren ten tijde van de affaire. Maar dat is een ervaring vanuit vervreemding, verslaving en blindheid. De quote is in mijn ogen vooral helpend in de verwerking. Voor de vreemdgaande partner om met emotionele afstand nog eens te kijken hoe echt deze intimiteit en verbinding waren. Of het een ervaring is om te koesteren. En voor de bedrogen partner om jezelf niet te verliezen in een beeld van twee mensen die met elkaar iets hebben beleefd wat in de eerste relatie niet kan of is.

GekkeHenkie100 schreef op 27-11-2025 om 12:05:

’Een affaire lijkt vaak vol spanning en verbinding, maar in werkelijkheid draait het zelden om intimiteit. Waar geheimen zijn kan geen echte nabijheid bestaan want intimiteit vraagt om eerlijkheid, openheid en kwetsbaarheid.
Een spannende affaire voedt het ego, geen verbinding. Echte intimiteit begint pas als je niets meer hoeft te verbergen.’

Bam.

Niet iedereen zoekt intimiteit hoor. Het kan ook gaan om een gezellige middag, goede en spannende seks of gewoon aandacht. Een groot misverstand dat iedereen direct een diepere band verwacht met een affairepartner. Sommige mensen hebben zo'n band niet eens met hun eigen partner en zijn daar gewoon tevreden mee. 

MRI schreef op 27-11-2025 om 12:30:

[..]

Maar degene met de affaire denkt dat binnen hun relatie er geen geheim bestaat: zij zijn eerlijk en weten alles van elkaar (zogenaamd). Dus denkt men in de affaire echte verbinding te hebben. Ja van buitenaf of achteraf gezien was de hele affaire een leugen maar op het moment zelf kan het als daadwerkelijke intimiteit en verbinding ervaren worden, toch?

Ja dat denk ik ook. En in die hele setting voelen vreemdganger en affairepartner  waarschijnlijk een nog diepere verbinding, want er zullen veel gevoelens gedeeld worden en in tegenstelling tot de (saaie) vertrouwede partner thuis, valt er zo veel te ontdekken aan elkaar. Ze begeven zich samen op een bepaald terrein en voelen zich weer jong en levend en tel daarbij de verliefde gevoelens eens op. 

De affairepartner van mijn partner vond dat zij zielsverwanten waren. En van mij hield hij alleen maar. 

Toch kan het natuurlijk ook zo zijn dat de affairepartner uiteindelijk een betere gevoelsmatige match blijkt dan de huidige partner. De reden dat iemand toch bij de huidige partner blijft kan net zo goed uit hoofdzakelijk praktische overwegingen zijn.