Verder na ontrouw - deel 8
Je partner is vreemdgegaan? Dan kom je in een rollercoaster terecht. Ongeloof, verdriet, boosheid etc. En als je partner laat weten dat hij jou niet kwijt wil dan volgt vaak de vraag: Should I stay or go? In de praktijk niet altijd even simpel te beslissen.
In dit topic vind je gelijkgestemden van wie de partner ook ontrouw is geweest. Of zelfs meermaals. En waarvan de meesten hier besloten hebben om de relatie een kans te geven. Elk verhaal is uniek. Heb je vragen, zorgen, twijfels, behoefte aan luisterend oor of wil je je emoties kwijt? Dan ben je hier aan het goede adres.
Sander2k24 schreef op 30-12-2025 om 23:59:
Hoewel ik het bedrog zelf een plek heb gegeven en er niet dagelijks mee bezig ben of aan denk, vind ik de toekomst onzeker. We zijn teruggevallen in ons oude ritme. Omdat we beiden geen praters zijn, blijven wezenlijke zaken vaak onbesproken. Het frustreert me dat zij nog steeds weinig uit zichzelf deelt; ik moet vaak op mijn intuïtie afgaan en doorvragen voordat ik hoor wat er echt in haar omgaat....
Sander, voor mij wel herkenbaar.
De eerste jaren was de inzet van mijn partner duidelijk merkbaar en voelbaar, maar nu we weer wat jaren verder zijn, is alles weer vlot getrokken.
Voor hem is dat waarschijnlijk heel prettig, het er niet meer over hoeven hebben. Maar ik zou dat soms toch wel graag doen. Alleen ben ik dan degene die het moet oprakelen en daar heb ik steeds minder zin in. Ik vraag hem soms nog wel hoe de vlag er bij hem bij hangt, want soms zie ik weer wat oude "karaktertrekken" boven komen. Hij lijkt dan iets van onvrede te hebben ergens mee, en ik wil wel kunnen uitsluiten dat het iets is wat ik bij hem opwek. Ik krijg dan altijd het antwoord dat het niets is of dat ie niet zo lekker in zijn vel zit, maar al zou ik of onze relatie de trigger zijn, dan betwijfel ik ook wel of hij het eerlijk zou zeggen. En dat maakt dat ik soms zelf twijfel over onze relatie en of ik niet gelukkiger alleen met mijn kinderen zou zijn.
Waarschijnlijk zijn de hormoonschommelingen die ik door maak hier ook wel debet aan, want ik ben ook wel geneigd de dingen uit te vergroten. Maar als je je hebt voorgenomen voortaan beter naar je gevoel en intuïtie te luisteren, is dit wel iets lastigs.
Anna Cara schreef op 31-12-2025 om 07:25:
Goh, wat een interessante vraag. Mijn ervaring is dat ik na het uitkomen - en zeker door de periode erna - mijn beeld van hem veranderde. Ik keek kritischer naar hem. Ook naar eigenschappen die hij al had. Ik ergerde mij meer. Sneller. Dacht veel bewuster na over wat ik wilde of niet meer wilde in de relatie. In een partner. In hem.
De vanzelfsprekendheid van de relatie is weg. Je weegt nu meer af of dit is wat je wil. Dat proces loopt nu bij jou.
Jullie zijn eigenlijk een nieuwe relatie gestart. Maar je bent niet meer onbevangen. Het gras is natuurl8jk niet groener aan de overkant. Maar als haar karaktereigenschappen je zo tegenstaan is het misschien niet meer de relatie die je wil. Of waar je genoegen mee wil nemen.
Mijn advies: maak het bespreekbaar. Wie weet wat dat brengt. In ieder geval eerlijkheid en een kans.
Xxx
Dat ergeren en kritisch zijn herken ik. Ik kijk nu soms naar foto's van tijdens de affaire en denk dan, je zag er vaak niet uit!! Wat raar dat ik het toen niet zag denk ik dan. Het interesseerde mij minder ofzo. Hij was nu enorm afgevallen door de pijn en angst om ons te verliezen en ik wil niet meer dat hij zijn bril draagt omdat het me herinnert aan die nare tijd in onze relatie (nog onwetende toen van zijn bedrog) en dat staat hem goed. Doet mij weer denken aan hoe hij was in het begin van onze relatie. Ook heb ik geëist toen hij weer thuis kwam wonen dat hij een nieuwe garderobe zou nemen. Ik wilde echt een nieuwe man.
En dat is hij nu!
Natuurlijk is hij ook nog wie hij was, daarom ben ik ooit verliefd op hem geworden. Maar hij is ten goede veranderd. Hij doet enorm zijn best maar ja we zijn nu nog maar 2,5 jaar verder. Ik leer nu onderscheid te maken wat intuïtie is en wat een herinnering is aan zijn bedrog. Dus ja soms heb ik nog controledrang. Maar achteraf had ik die de laatste jaren ook al in onze relatie en hij bij mij. Tja zoals de waard was..... Erover praten en checken bij elkaar hoe het gaat geeft verbinding.
@sander, het is als je podcasts en artikelen leest van therapeuten zelden de reden van ontbreken van iets inde relatie wat jouw vrouw tot ontrouw dreef. Maar iets wat in haarzelf ontbrak.
Als dat boven water is kunnen patronen die niet goed waren in de relatie worden aangepakt. Ook ik deed dingen niet goed in de relatie. Maar dat had niets met zijn overspel te maken. Het is tussen ons nu wel zoveel prettiger leven, nu ik ook aan mijzelf heb gewerkt/werk. Het is ook fijn te horen dat de kinderen een groot verschil zien tussen ons hoe het was en nu is. Ik ben veel minder kattig en bozig hoor ik terug en hun vader veel minder drammerig en arrogant. We houden veel meer rekening met elkaars gevoel.
Daarnaast moet ontrouw bespreekbaar blijven want het kan mij soms aanvallen als een zwart monster.
Goede jaarwisseling en veel dankbaarheid momenten gewenst in 2026. Dat zijn nl gelukbouwstenen voor de toekomst of je met of zonder elkaar verder gaat.
Sander2k24 schreef op 30-12-2025 om 23:59:
Hoi allemaal,
Het is inmiddels een tijd geleden dat ik hier schreef over de ontrouw van mijn partner. Nu we meer dan 1,5 jaar verder zijn, wil ik graag delen hoe het er nu voorstaat en welke lessen ik onderweg heb geleerd.
Het begon allemaal na een stapavond, waarbij mijn vrouw een eenmalig seksueel contact had met een onbekende man. In de drie maanden daarna hield ze intensief contact met hem via de chat. Hoewel het niet tot een tweede ontmoeting kwam, ontdekte ik na die drie maanden de volledige chatgeschiedenis. Door de details die ik las, was er eigenlijk geen ruimte meer voor een eigen uitleg; alles lag op straat.
We zijn destijds de relatietherapie in gegaan. De conclusie daar was dat zij zich niet meer geliefd of gehoord voelde. Achteraf gezien was die therapie niet echt helpend; het fungeerde meer als een veilige omgeving met een 'scheidsrechter' om escalaties te voorkomen.
Ondanks alles besloten we samen door te gaan. Dat zorgde in het begin voor diepgaande gesprekken die we voorheen nooit voerden. Toch was het zwaar: ik sliep slecht, piekerde enorm en de negatieve verhalen die ik las over relatieherstel na bedrog deden me enorm twijfelen.
Nu, anderhalf jaar later, zie ik een dubbel beeld:
Ik ben er sterker uitgekomen. Ik heb kritisch naar mezelf gekeken: was ik te naïef? Ben ik te afhankelijk van haar geworden? Ik bewaak mijn grenzen nu veel beter. Ook mijn sociale cirkel is veranderd. Onze ouders weten van niets, maar ik heb het met enkele vrienden gedeeld. Daarbij heb ik radicaal afscheid genomen van 'vrienden' die ervan wisten maar zwegen; die ben ik liever kwijt dan rijk. Tegelijkertijd zijn de banden met de mensen die er wél voor me zijn en met wie ik het besproken heb, enorm verdiept.
Hoewel ik het bedrog zelf een plek heb gegeven en er niet dagelijks mee bezig ben of aan denk, vind ik de toekomst onzeker. We zijn teruggevallen in ons oude ritme. Omdat we beiden geen praters zijn, blijven wezenlijke zaken vaak onbesproken. Het frustreert me dat zij nog steeds weinig uit zichzelf deelt; ik moet vaak op mijn intuïtie afgaan en doorvragen voordat ik hoor wat er echt in haar omgaat.
Ik heb geaccepteerd dat het vertrouwen nooit meer voor 100% terugkomt. Ik heb in het begin hard gewerkt: complimenten geven en nabijheid zoeken voelde soms als een verplichte taak, maar het was wel oprecht. Ook haar 'onthechting' (het opzoeken van hem op social media) heb ik destijds verdragen tot het stopte.
De grote vraag waar ik nu mee zit, is niet meer het vreemdgaan, maar of ik kan leven met haar algemene karaktereigenschappen en ons huidige patroon. Ik ben veranderd, maar de dynamiek tussen ons lijkt nog te veel op de oude.
Ik ben benieuwd of anderen dit herkennen: dat je het bedrog kunt vergeven, maar dat de oude karaktereigenschappen van je partner daarna de grootste uitdaging worden.
Hai Sander,
Heel herkenbaar wat je vraagt. Past het patroon en het karakter nog bij je.
Wij zijn nu inmiddels langer dan een jaar uit elkaar. Wij hebben 4 jaar geprobeerd ons huwelijk te redden na ontrouw van mijn ex. Na 3.5 jaar merkte ik weer veel meer karakter eigenschappen /patronen op waardoor ik heeel erg ging twijfelen. Mijn ex kon heel erg boos worden als hem iets dwars zat. W.s. door het niet te uiten en het dan opkloppen. Maar door zijn boosheid kon hij dan helemaal door het lint gaan en dingen roepen die je dan bijblijven en waardoor je je als andere partij zo klein gaat voelen. Van tevoren had ik me voorgenomen dat ik dat absoluut niet meer wilde in ons huwelijk 2.0. Maar nadat het dus 3 keer gebeurd was en er nog iets boven water kwam. Een leugen heb ik de stap gezet om te gaan scheiden.
Ik merkte dat sommige patronen. Ook al doe je beide nog zo je best en is de wil er, moeilijk te doorbreken zijn. Ik kon op een gegeven moment ook mijn eigen reactie en gevoel hierbij herkennen en kon wel concluderen op dat moment dat het niet iets was waar ik gelukkig van werd. Ik wilde zo mijn leven niet meer leven. Niet terug gaan naar vroeger zeg maar.
Was het moeilijk om de stap te nemen..jazeker..heel erg moeilijk. De stap om te kiezen voor jezelf. En het alleen te gaan doen.
De eerste tijd na de beslissing was echt heel moeilijk. Maar wel voor mij een hele zekere beslissing. Ik wist 100% zeker dat ik nooit meer terug zou gaan en hem nooit meer zou kunnen vertrouwen.
Nu bijna anderhalf jaar later. Wat heb ik mijn leven omgegooid. Waar ik altijd dacht..we worden oud samen is dat beeld weg. Het bestaat niet meer.
Ik ben zelfstandig geworden. 2 keer verhuisd in 1 jaar tijd. En waar ik de eerste keer nog heel veel stress ervaarde ging de 2e verhuizing geheel zonder stress. Geen angst van Red ik het wel. Een weloverwogen beslissing met keuzes die ook wel financiële consequenties hadden maar die in ingecalculeerd had. Ik heb afscheid genomen van de toxic relatie met mijn moeder. Waarvan ik echt dacht dat dit onmogelijk zou zijn dat ik dit ooit zou kunnen. Maar kan inzien wat mij wel en wat mij geen energie brengt maar ook mijn eigen aandeel.
Ik kan nu oprecht zeggen dat ik gewoon veel gelukkiger ben dan ooit. Maar dat heeft voor mij met mijn innerlijke vrijheid te maken en het gevoel dat ik geen bevestiging meer van derden nodig heb om dit gevoel van geluk te ervaren en voelen.
Het was een lange weg. Ben in totaal denk 5 jaar intensief bezig geweest met patronen doorbreken/ herkennen etc etc. En hoe ik dat kan doorbreken en wat er dan voor in de plaats komt. En dat doorvoelen. Het is heel makkelijk om weer terug te vallen in oude patronen omdat dit je vaak een gevoel van veiligheid geeft en herkenbaarheid. Volledig breken met patronen die je niet dienen vraagt veel inzet en het omgooien van je leven.
Sterkte allen die nog midden in het proces zitten. Ik weet hoe inmens zwaar het is.
Peet52! schreef op 03-01-2026 om 14:11:
[..]
Het was een lange weg. Ben in totaal denk 5 jaar intensief bezig geweest met patronen doorbreken/ herkennen etc etc. En hoe ik dat kan doorbreken en wat er dan voor in de plaats komt. En dat doorvoelen. Het is heel makkelijk om weer terug te vallen in oude patronen omdat dit je vaak een gevoel van veiligheid geeft en herkenbaarheid. Volledig breken met patronen die je niet dienen vraagt veel inzet en het omgooien van je leven.
.
Ik vond je hele post krachtig en herkenbaar, maar vooral vetgedrukte is zo ontzettend waar! Durven doorvoelen kan zoveel opleveren uiteindelijk.
RoodVruchtje schreef op 03-01-2026 om 14:27:
[..]
Ik vond je hele post krachtig en herkenbaar, maar vooral vetgedrukte is zo ontzettend waar! Durven doorvoelen kan zoveel opleveren uiteindelijk.
Hai roodvruchtje..
Dank je..ja..als ik bedenk waar ik vandaan kwam toen ik hier begon mee te schrijven en hoeveel ik inmiddels geleerd heb. Mijn hemel lijkt wel een decennium geleden!!!.
Maar het durven. Ja bij mij was er geen weg meer terug. Ik moest wel...mijn hart en gevoel was door het trauma van het ontrouw open gebroken. Terug naar maskers en veilige patronen was geen optie meer voor mij.
En door mijn leerproces kan ik er nu meer woorden aan koppelen waar ik dat toen nog niet kon.
Peet52! schreef op 03-01-2026 om 14:35:
[..]
Hai roodvruchtje..
Dank je..ja..als ik bedenk waar ik vandaan kwam toen ik hier begon mee te schrijven en hoeveel ik inmiddels geleerd heb. Mijn hemel lijkt wel een decennium geleden!!!.
Maar het durven. Ja bij mij was er geen weg meer terug. Ik moest wel...mijn hart en gevoel was door het trauma van het ontrouw open gebroken. Terug naar maskers en veilige patronen was geen optie meer voor mij.
En door mijn leerproces kan ik er nu meer woorden aan koppelen waar ik dat toen nog niet kon.
Wederom heel herkenbaar en ik heb jouw enorme groei hier zéker opgemerkt. Je mag echt zo ontzettend trots op jezelf zijn! 
RoodVruchtje schreef op 03-01-2026 om 17:52:
[..]
Wederom heel herkenbaar en ik heb jouw enorme groei hier zéker opgemerkt. Je mag echt zo ontzettend trots op jezelf zijn!
Wat een mooi compliment. Dank je wel. Ik weet nog dat ik in November een afspraak met mijn coach had. Ik was toen net verhuisd. En daar vertelde ik over.
Alles alleen geregeld en verhuisd. Wel iets van hulp gehad ( grote dingen door verhuisbedrijf)maar alle kleine dingen had ik mijn autootje naar het nieuwe huis gebracht. Flat helemaal leeg en schoon opgeleverd. Nieuwe huis geschilderd etc.Tussendoor gewoon gewerkt. Maar wat een gevoel geeft dat je.
Wat mij duidelijk is geworden, of je nou uit een relatie stapt of niet, dat verstreken tijd het gevoel (terug) kan brengen van gelukkig zijn. Vooral happy zijn met jezelf is zo belangrijk.
Fijn dat het je zo goed gaat Peet!
Xxx
Anna Cara schreef op 05-01-2026 om 10:03:
Wat mij duidelijk is geworden, of je nou uit een relatie stapt of niet, dat verstreken tijd het gevoel (terug) kan brengen van gelukkig zijn. Vooral happy zijn met jezelf is zo belangrijk.
Fijn dat het je zo goed gaat Peet!
Xxx
Dit vooral ja.
Ik moest vooral mezelf terug vinden. Wie was ik eigenlijk zonder partner. Wat vind ik belangrijk en wat vind ik leuk. Hoe wil ik met mijn kinderen om gaan, niet rekening houdende met mijn ex haar gedragingen.
Pas sinds een aantal maanden zie ik ( en mijn kinderen) in onder hoe zo'n gigantische stress we hebben geleefd om het haar altijd maar naar het zin te maken. Die stress niet meer ervaren is wel oprecht een openbaring. Ik sta niet meer constant aan. En ook de kids zijn heerlijk relaxed, hebben weinig tot geen ruzie meer met elkaar.
Dit jaar voor het eerst in 15 jaar een jaar ingegaan zonder mijn ex. En dat voelde eigenlijk wel heel erg goed. Wetende dat het gewoon allemaal afgesloten is en ik het allemaal lekker op afstand kan houden. Al was het nieuwjaarsdag met de kindwissel wel weer raak met haar, maar goed. Dat raakt mij dan niet meer op die manier.
Tuurlijk blijft af en toe het verdriet nog wel eens om alles wat ik kwijt geraakt ben in de zin van het gezin. Mijn kids de helft van de tijd. En een stukje wat gewoon permanent beschadigd is. Wakker worden op je verjaardag en niet 3 blije kids die je wakker komen maken.
Maar los van dat, ben ik gelukkig. Gelukkig met mezelf en met de mensen die in mijn leven zijn.
Ik wens iedereen hier een mooi en liefdevol jaar toe.
Wat een mooi bericht en wat een innerlijke groei Peet. Wel een voorbeeld dat voor jezelf kiezen ook positief uit kan pakken. Tijd, geld en energie kan je maar 1 keer besteden. En ipv dat het gericht is op de ander (en zijn of haar problemen) en de relatie. Kan je nu alles richten op jezelf en jouw ontwikkeling. Knap gedaan.
Anna Cara schreef op 05-01-2026 om 10:03:
Wat mij duidelijk is geworden, of je nou uit een relatie stapt of niet, dat verstreken tijd het gevoel (terug) kan brengen van gelukkig zijn. Vooral happy zijn met jezelf is zo belangrijk.
Fijn dat het je zo goed gaat Peet!
Xxx
Dank je wel Anna.
En idd..wat je schrijft. Happy zijn met jezelf zo belangrijk. Mooi.
Izza schreef op 05-01-2026 om 16:26:
Wat een mooi bericht en wat een innerlijke groei Peet. Wel een voorbeeld dat voor jezelf kiezen ook positief uit kan pakken. Tijd, geld en energie kan je maar 1 keer besteden. En ipv dat het gericht is op de ander (en zijn of haar problemen) en de relatie. Kan je nu alles richten op jezelf en jouw ontwikkeling. Knap gedaan.
Dank je wel Izza.
Waar ik 5 jaar geleden begon met mijn innerlijke groei had ik nooit kunnen bedenken dat ik zover zou kunnen komen en zou staan waar ik nu sta.
En als toevoeging. Voor mij was dit de juiste keuze. Maar had het net als een ieder graag anders gezien. En dat er nooit bedrog had plaatsgevonden. Aan de andere kant was dit een hele grote eye opener voor mij en had deze innerlijke groei nooit plaats gevonden als het bedrog er niet was geweest.
Iedereen een goed en affaireloos 2026 toegewenst!
Recent hoorde ik een parel van een podcast. ‘Liefde zonder masker’ en dan aflevering 4: de invloed van vreemdgaan op relaties en de impact van seksverslaving op partners. En er staan meer interessante titels tussen, maar die heb ik nog niet geluisterd.
GekkeHenkie100 schreef op 08-01-2026 om 12:35:
Iedereen een goed en affaireloos 2026 toegewenst!
Recent hoorde ik een parel van een podcast. ‘Liefde zonder masker’ en dan aflevering 4: de invloed van vreemdgaan op relaties en de impact van seksverslaving op partners. En er staan meer interessante titels tussen, maar die heb ik nog niet geluisterd.
Hi Henkie, bedankt voor deze tip. Ik heb aflevering 1 en 4 geluisterd en ik vond vooral de laatste erg goed. Ik werd ook erg kwaad op de therapeuten die het zo af hebben laten weten vwb os seksverslaving in mijn leven. Ik had het prima door dat mijn partner verslaafd was (door een Oprah aflevering erover) maar de therapeuten hadden iets van 'jij bent zelf onzeker' en 'ach alle mannen kijken toch porno'. Waren wij goed geholpen, dan hadden we veel meer de kans gehad op een goede voortzetting van onze relatie, we wilden er allebei aan werken alleen de therapeuten wuifden het weg als aanstellerij van mijn kant. Grr. Het was wel meer dan twintig jaar geleden en het gaat niet om de partner waar ik hier vaak over schrijf (waar therapeuten ook de plank onwijs mis hebben geslagen vwb zijn persoonlijkheidsstoornis en het vreemdgaan wat daar een voortvloeisel van was). Maar het ging wel over de vader van mijn kind en ik had dolgraag met hem verder gewild.
Ik hoop dat Breiertje hier nog leest en zo er geen groep voor partners van seksverslaafden in België is dan hoop ik dat ze de podcast luistert om erkenning te krijgen voor het feit dat ze echt iets traumatisch heeft meegemaakt
Dit is ook een duidelijke samenvatting.
Verschil tussen spijt schaamte en echt berouw
https://www.hechterelaties.nl/uit-het-hart-gegrepen/wat-doet-overspel-met-je/#:~:text=Kan%20iemand%20echt%20spijt%20hebben,reacties%20van%20de%20bedrogen%20partner
