Verder na ontrouw - deel 8
Je partner is vreemdgegaan? Dan kom je in een rollercoaster terecht. Ongeloof, verdriet, boosheid etc. En als je partner laat weten dat hij jou niet kwijt wil dan volgt vaak de vraag: Should I stay or go? In de praktijk niet altijd even simpel te beslissen.
In dit topic vind je gelijkgestemden van wie de partner ook ontrouw is geweest. Of zelfs meermaals. En waarvan de meesten hier besloten hebben om de relatie een kans te geven. Elk verhaal is uniek. Heb je vragen, zorgen, twijfels, behoefte aan luisterend oor of wil je je emoties kwijt? Dan ben je hier aan het goede adres.
Ik zie rouw, trauma enz. als iets dat blijft, waarna het leven zich er omheen plooit.
Het gaat nooit weg, komt soms terug als een ( nare) herinnering, soms even heftig als toen en dan komt er weer een laagje leven overheen.
Je kunt je verleden niet uitwissen of ergens achterlaten en dat is in mijn ogen ook niet nodig. Het was er, is er en zal er altijd zijn en doet, afhankelijk van de situatie in meer of mindere mate wel of geen pijn.
Elpisto schreef op 24-04-2026 om 12:28:
Ik lees nog geregeld dit soort onderwerpen mee inderdaad, al is het in dit topic wel rustig de laatste maanden. Soms lees ik wat topics terug, wat posts van mezelf.
Enerzijds om anderen misschien te kunnen helpen, anderzijds misschien om zelf te lezen hoe ver ik gekomen ben.
Ik denk dat het over het algemeen vrij goed gaat. Ik ben straks alweer 2 jaar gescheiden en dat voelt steeds meer als de beste keuze die ooit voor mij gemaakt is.
Klinkt gek, maar ik denk dat ik nooit zelf de stap gezet zou hebben om mijn gezin op te breken. En toch, nu we 2 jaar verder zijn, ben ik eigenlijk vooral blij dat ik geen onderdeel meer ben van de spelletjes, het liegen, het gezeur.
Soms zitten er nog wel eens lastige dagen tussen. Zo'n begin van een Mei vakantie waar we als gezin normaal een week weg gingen, blijven lastig. Zeker als alle vrienden met gezin en kids wel vrolijk alle foto's door sturen. Maar dat blijft eigenlijk altijd bij een soort weemoedig gevoel. Ik ben echt blij dat ik niet meer dicht bij mijn ex sta en niet al te veel hoef mee te krijgen van alle gekkigheid en drama wat zich daar thuis afspeelt.
Voor de kids blijft het wel lastig, maar we zitten nu in een periode van redelijke rust in die zin. Gisteren toevallig feestje gehad van mijn oudste waar ik als taxi mee moest en dan is het ook wel gewoon okey. Dat gaat dan wel direct weer de andere kant op in de zin van dat ze me mist en soms nog verdrietig is. Ene oor in, andere oor uit.
En, niet onbelangrijk, inmiddels weer gelukkig in de liefde vrij onverwachts. Leuk verhaal wel: Mijn jeugdliefde kwam na 15 jaar in andere steden te hebben gewoond weer in de buurt wonen. Eigenlijk al 1,5 jaar weer vriendschappelijk contact gehad. Altijd wel goed contact met haar gehad, omdat we gewoon totaal niet bij elkaar pasten destijds maar wel hele goede maatjes waren.
Afijn, we zijn een paar keer gaan koffie drinken als vrienden en daar is toch een vonk over gesprongen en merken we dat we 15 jaar later uitmuntend goed bij elkaar passen. Dus dat is heel erg leuk.
Dus het gaat goed. Heel erg goed.
Even wat stukjes dikgedrukt waar ik me in herken..
De scheiding is er hier recent doorheen gekomen, eindelijk. Ex was/is zo boos geweest (en nog steeds, tot en met dreigen aan toe inmiddels) en al met al heeft het scheiden dus heel veel tijd (en geld :/ ) gekost. Ik zou zelf ook nooit de stap hebben genomen om mijn gezin op te breken, maar inmiddels is mij meer dan duidelijk dat dit echt het beste is. Neemt niet weg dat ik de schade van de affaire liever niet had gehad.
De kinderen had ik het ook liever bespaard. Maar uiteindelijk wil ik hun niet dit als voorbeeld geven, natuurlijk.. maar ik moet zelf nog echt wennen aan co-ouderschap en ik mis ze echt wel.
Vakanties en feestdagen dat ik ze niet zie, voelen niet 'compleet'.
Ik ben wel ook gelukkig in de liefde. Enigszins onverwachts, maar ook al iemand die ik veel langer ken.
Max88 schreef op 28-04-2026 om 11:03:
Ik zie rouw, trauma enz. als iets dat blijft, waarna het leven zich er omheen plooit.
Het gaat nooit weg, komt soms terug als een ( nare) herinnering, soms even heftig als toen en dan komt er weer een laagje leven overheen.
Je kunt je verleden niet uitwissen of ergens achterlaten en dat is in mijn ogen ook niet nodig. Het was er, is er en zal er altijd zijn en doet, afhankelijk van de situatie in meer of mindere mate wel of geen pijn.
Een trauma heeft levenslang gevolgen maar je leert ermee omgaan. Niet iedereen zal er zo mee bezig blijven. Volgens de psycholoog is het voor mij (met, diagnose autismespectrum kenmerken,) een poging om het onder controle te houden.
Verder ben ik er van overtuigd dat als je het gedrag van hem of haar ziet als een mentaal probleem of een verslaving waar hij/zij aan moet werken, het makkelijker is om diegene als persoon niet volledig af te schrijven. Je verlaat iemand die" ziek" is immers minder snel dan iemand die je bewust kwaad wil doen al zijn het bewuste keuzes geweest. Daarnaast helpt het taboe ook niet mee.
Het taboe zorgt er, nl vaak voor dat mensen hun gedrag verbergen, waardoor de "verslaving" juist in stand wordt gehouden. Openheid — hoe pijnlijk ook — is vaak de eerste stap naar herstel.
Ik zie een affaire niet als een ziekte. Laat staan een mentale aandoening. In veel gevallen is het een bewuste keuze. Het maakt het voor jezelf misschien makkelijker (hij of zij was/is ziek dus daar moeten we aan werken). Maar uiteindelijk is alles een keuze en dit dus ook. Ik zou zoiets niet kleiner willen maken. Maar misschien is het wel helpend als je verder wil of moet met de ander. Want hoe kan je het voor jezelf immers goedpraten en bij die persoon blijven die je zoiets heeft aangedaan?
Verder eens met Max. Het blijft altijd onderdeel van je leven. Je kunt er alleen mee leren omgaan. En hoe je dat doet is heel persoonlijk. In mijn geval is het iets dat ik achter mij heb gelaten. Ik zie het ook niet als een trauma. Maar een vervelende gebeurtenis uit het verleden. Soms komt het even naar voren maar het raakt of ontwricht mij niet. In mijn geval omdat ik er geen energie meer in hoef te steken. Het is een afgeronde fase die niet meer terug kan komen. Daar hoef ik dus ook geen onrust door te ervaren. Ik ervaar enorm veel rust omdat ik alle energie in mijzelf en mijn leven kan steken. Niet in een ander of onze relatie waarbij er op de achtergrond altijd een twijfel blijft. Ik zou ook geen relatie willen met iemand die ik als ziek beschouw en waarbij je continu moet werken om het goed te houden. Maar iedereen is anders.
Izza schreef op 29-04-2026 om 09:54:
Ik zie een affaire niet als een ziekte. Laat staan een mentale aandoening. In veel gevallen is het een bewuste keuze. Het maakt het voor jezelf misschien makkelijker (hij of zij was/is ziek dus daar moeten we aan werken). Maar uiteindelijk is alles een keuze en dit dus ook. Ik zou zoiets niet kleiner willen maken. Maar misschien is het wel helpend als je verder wil of moet met de ander. Want hoe kan je het voor jezelf immers goedpraten en bij die persoon blijven die je zoiets heeft aangedaan?
Verder eens met Max. Het blijft altijd onderdeel van je leven. Je kunt er alleen mee leren omgaan. En hoe je dat doet is heel persoonlijk. In mijn geval is het iets dat ik achter mij heb gelaten. Ik zie het ook niet als een trauma. Maar een vervelende gebeurtenis uit het verleden. Soms komt het even naar voren maar het raakt of ontwricht mij niet. In mijn geval omdat ik er geen energie meer in hoef te steken. Het is een afgeronde fase die niet meer terug kan komen. Daar hoef ik dus ook geen onrust door te ervaren. Ik ervaar enorm veel rust omdat ik alle energie in mijzelf en mijn leven kan steken. Niet in een ander of onze relatie waarbij er op de achtergrond altijd een twijfel blijft. Ik zou ook geen relatie willen met iemand die ik als ziek beschouw en waarbij je continu moet werken om het goed te houden. Maar iedereen is anders.
Precies, dat is wat ik bedoelde.
En ziekte staat daarom ook tussen "...."
Het gaat erom wat diegenen ermee doet. Zowel de bedrogene als de vreemdganger zelf
Buitenspel2024 schreef op 28-04-2026 om 16:10:
[..]
Even wat stukjes dikgedrukt waar ik me in herken..
De scheiding is er hier recent doorheen gekomen, eindelijk. Ex was/is zo boos geweest (en nog steeds, tot en met dreigen aan toe inmiddels) en al met al heeft het scheiden dus heel veel tijd (en geld :/ ) gekost. Ik zou zelf ook nooit de stap hebben genomen om mijn gezin op te breken, maar inmiddels is mij meer dan duidelijk dat dit echt het beste is. Neemt niet weg dat ik de schade van de affaire liever niet had gehad.
De kinderen had ik het ook liever bespaard. Maar uiteindelijk wil ik hun niet dit als voorbeeld geven, natuurlijk.. maar ik moet zelf nog echt wennen aan co-ouderschap en ik mis ze echt wel.
Vakanties en feestdagen dat ik ze niet zie, voelen niet 'compleet'.
Ik ben wel ook gelukkig in de liefde. Enigszins onverwachts, maar ook al iemand die ik veel langer ken.
Wat fijn voor je dat er een nieuwe liefde in je leven is gekomen dat helpt ook zeker bij het verwerken en doorgaan met je leven. Je hebt veel te verduren gehad, ik gun je iemand die jou op handen draagt en niet blijft bedriegen/aan het lijntje houdt. Maar kan mij ook je verdriet voorstellen dat wat ooit zo mooi was nu kapot is gegaan.
Wat maakt dat jouw ex zo boos is?
LifeEvent! schreef op 29-04-2026 om 16:20:
[..]
Wat fijn voor je dat er een nieuwe liefde in je leven is gekomen dat helpt ook zeker bij het verwerken en doorgaan met je leven. Je hebt veel te verduren gehad, ik gun je iemand die jou op handen draagt en niet blijft bedriegen/aan het lijntje houdt. Maar kan mij ook je verdriet voorstellen dat wat ooit zo mooi was nu kapot is gegaan.
Wat maakt dat jouw ex zo boos is?
Lief van je.
Sowieso voor altijd dankbaar voor de mensen op dit forum.
Mijn ex is eigenlijk, sinds de kogel door de kerk ging dat we zouden gaan scheiden, boos. En is gaandeweg steeds bozer geworden. En eigenlijk tijdens de 'poging' tot herstel ook boos (in de knoop met zichzelf?). Het lijkt wel alsof hij steeds bozer is geworden/wordt naarmate de realiteit meer binnenkomt. Financiën, woning moet verkocht, pensioenverevening, etc etc. Maar ook dat ik mij niet meer onder druk laat zetten, lijkt de boosheid te voeden.
Ex is overigens allang teruggegaan (blijft de vraag of ze ooit gestopt zijn natuurlijk) naar Truus.
Buitenspel2024 schreef op 29-04-2026 om 20:23:
[..]
Lief van je.
Sowieso voor altijd dankbaar voor de mensen op dit forum.
Mijn ex is eigenlijk, sinds de kogel door de kerk ging dat we zouden gaan scheiden, boos. En is gaandeweg steeds bozer geworden. En eigenlijk tijdens de 'poging' tot herstel ook boos (in de knoop met zichzelf?). Het lijkt wel alsof hij steeds bozer is geworden/wordt naarmate de realiteit meer binnenkomt. Financiën, woning moet verkocht, pensioenverevening, etc etc. Maar ook dat ik mij niet meer onder druk laat zetten, lijkt de boosheid te voeden.
Ex is overigens allang teruggegaan (blijft de vraag of ze ooit gestopt zijn natuurlijk) naar Truus.
Wellicht had hij nooit gedacht dat jij ook zonder hem zou kunnen. En steekt het hem dat jij niet langer afhankelijk bent maar jezelf prima kunt redden. Daarnaast weet jullie omgeving nu ook wie hij is en wat hij gedaan heeft en zal hij daarop worden aangekeken. En ook al heeft hij een partner. Hij is opeens alleen verantwoordelijk voor zijn leven, de kinderen en het huishouden. Dat is wel even wat anders dan het "gemak" van een kerngezin.
Negeer zijn boosheid en hou het zakelijk en neutraal. Laat merken dat hij jou niet meer kan raken (hoe lastig dat misschien ook is).
Buitenspel2024 schreef op 29-04-2026 om 20:23:
[..]
Lief van je.
Sowieso voor altijd dankbaar voor de mensen op dit forum.
Mijn ex is eigenlijk, sinds de kogel door de kerk ging dat we zouden gaan scheiden, boos. En is gaandeweg steeds bozer geworden. En eigenlijk tijdens de 'poging' tot herstel ook boos (in de knoop met zichzelf?). Het lijkt wel alsof hij steeds bozer is geworden/wordt naarmate de realiteit meer binnenkomt. Financiën, woning moet verkocht, pensioenverevening, etc etc. Maar ook dat ik mij niet meer onder druk laat zetten, lijkt de boosheid te voeden.
Ex is overigens allang teruggegaan (blijft de vraag of ze ooit gestopt zijn natuurlijk) naar Truus.
Ik meen mij te herinneren dat truus ook een gezin had. Zij is ook gescheiden?
Ja het is projectie gedrag van hem. Dan hoeft hij zijn schuld niet aan te kijken. Komt vaak voor helaas. Het zou voor jullie allebei helpend zijn als er schuldbekentenis vergeving en herstel in de (ouder) relatie kan zijn. Maar dat begint bij verantwoordelijkheid nemen van hem voor zijn daden en transparantie. Hij vertoont nu defensief gedrag.
Wat ik mij kan herinneren was hij ook niet echt hard bezig in de relatie therapie. Wat zijn mensen toch complex, zo zonde 😪
Izza schreef op 30-04-2026 om 10:01:
[..]
Wellicht had hij nooit gedacht dat jij ook zonder hem zou kunnen. En steekt het hem dat jij niet langer afhankelijk bent maar jezelf prima kunt redden. Daarnaast weet jullie omgeving nu ook wie hij is en wat hij gedaan heeft en zal hij daarop worden aangekeken. En ook al heeft hij een partner. Hij is opeens alleen verantwoordelijk voor zijn leven, de kinderen en het huishouden. Dat is wel even wat anders dan het "gemak" van een kerngezin.
Negeer zijn boosheid en hou het zakelijk en neutraal. Laat merken dat hij jou niet meer kan raken (hoe lastig dat misschien ook is).
Gek hoe dat bij mensen werkt in hun hoofd he? Hier werd de rotzooi ook pas echt rotzooi toen ex in de gaten kreeg dat ik met relatief opgeheven hoofd gewoon door ging met mijn leven. Alsof dat dan niet de bedoeling is en dat wat doet met hun eigenwaarde ofzo. Weet nog wel dat ik me daar altijd heel erg over verbaasd heb.
