Verder na ontrouw - deel 8
Je partner is vreemdgegaan? Dan kom je in een rollercoaster terecht. Ongeloof, verdriet, boosheid etc. En als je partner laat weten dat hij jou niet kwijt wil dan volgt vaak de vraag: Should I stay or go? In de praktijk niet altijd even simpel te beslissen.
In dit topic vind je gelijkgestemden van wie de partner ook ontrouw is geweest. Of zelfs meermaals. En waarvan de meesten hier besloten hebben om de relatie een kans te geven. Elk verhaal is uniek. Heb je vragen, zorgen, twijfels, behoefte aan luisterend oor of wil je je emoties kwijt? Dan ben je hier aan het goede adres.
LifeEvent! schreef op 12-06-2026 om 14:05:
@blauwgeel Wat een heftige ontdekking ! En je kan het niet bewijzen begrijp ik of het nieuw is of oud.
maar het rakelt van alles op , dat doet trauma met je
Ik begrijp uit je verhaal dat praten nog steeds lastig is met je partner
Ik herinner mij jouw verhaal nog van 3 jaar geleden . Ik had 2 weken voor jou ontdekt dat mijn man en een hele goede vriendin al jaren overspel pleegden
De rollercoaster erna is onbeschrijfelijk geweest
Anders dan bij jou verbrak mijn man daadwerkelijk het contact maar zijn we wel uit elkaar gegaan
Na 4 maanden weer met elkaar in gesprek gekomen nadat mijn ergste boosheid gezakt was zoals de mediator ook geadviseerd had. Na een half jaar weer samen voorzichtig gaan daten wat tot weer anderhalf jaar later tot een symbolisch nieuw huwelijk heeft geleidt
Dit huwelijk 2.0 hebben we een paar weken geleden na een jaar gevierd
Maar het blijft hard werken , we hebben geleerd hoe hij zijn hele leven al makkelijk kon liegen en zijn geweten kon verschuiven naar wat hem uitkwam en daadwerkelijk geloofde dat het met zijn normen en waarden wel goed zat
Therapeuten hebben gewaarschuwd dat dit leugenpad zo uitgesleten is dat het tijd kost nieuwe paden te maken en terugval op de loer ligt
Hij heeft mij gevraagd hem te helpen. Ik kwam erachter dat ik al jaren gewend was geraakt aan leugentjes , zo subtiel waren ze.
Misschien is dit bij jouw man ook aan de orde?
Praten hierover is dan wel essentieel en dat hij dan niet reageert met verdedigen en terugtrekken maar eraan wil werken
Ik heb ook geleerd dat ik alle twijfels over leugens meteen ter sprake breng (deed ik eerst niet altijd en dacht zelfs soms dat het aan mij lag) en luister nu heel erg naar mijn intuïtie.
ondanks dat ik mij ook tijdens zijn leugens en bedrog geliefd voelde ( de reden was ook dat hij zielsveel van mij hield en Truus een verslaving was) laat ik mij met mijn gevoelens niet meer het bos insturen
hoe is de relatie tot nu toe? doen jullie leuke dingen zie je weer toekomst met hem ?
Is zijn overspel geen obstakel die krampachtig vermeden wordt door jullie allebei?
Zie je dat hij zijn best doet?
geeft hij je geen verwijten maar blijft hij verantwoordelijkheid nemen?
wat zegt je intuïtie over deze SOA?
Bedankt voor je lange reactie. Ik herken jouw situatie ook nog wel. Er komt inderdaad heel veel overeen met mijn verhaal.
Zelfs voor een ontrouw riep ik al eens 'ik zou je weleens aan een leugendetector willen hangen'. Het liegen je iets waar mijn man mee opgegroeid is. Hij heeft als kind letterlijk moeten overleven en dit was één van zijn strategieën. Helaas twijfelde ik ook aan mezelf omdat hij heel standvastig kon zijn.
Inmiddels is hij daarin heel erg aan het veranderen.. hij ziet dat ik niet lieg of bedrieg. Ik spreek gedachten of vragen snel uit waardoor hij weet wat hij aan mij heeft. Ik heb het idee dat hij merkt hoeveel rust het geeft. Dat je in je eigen gezin niet voor verrassingen komt te staan en weet waar je aan toe bent.
Inmiddels hebben we echt een nieuwe start gemaakt. Hij gaat 100% voor ons. Maar een soort vlucht in uitgaan, aandacht van vrouwen, ontsnappen aan de werkelijkheid is iets dat nog steeds een beetje aan hem trekt denk ik...
Hoi,
Wat naar dat je hierin zit. Die mix van boosheid, verdriet en “wat nu?” is na ontdekking heel herkenbaar — je bent daar niet raar of zwak in.
Voor de komende dagen: probeer grote beslissingen niet in pure paniek te forceren. Stabiliseer eerst: slapen/eten waar het kan, één vertrouwd persoon inlichten, en schrijf op wat je *weet* versus wat je *vreest*. Kijk naar gedrag (openheid, stoppen met derden, eigen inzet), niet alleen naar beloftes.
Je mag boos zijn. Je mag ook nog niet weten wat je wilt. Beide is oké. Sterkte — je hoeft dit niet in één nacht te fixen.
Hoi,
Voor wie hier midden in de paniekfase zit: triggers (een pieptoon, een geur, een late “vergadering”) voelen vaak als hard bewijs, terwijl het eerst vooral je zenuwstelsel op rood is. Wat soms helpt: 10–20 minuten laten zakken (adem, korte wandeling), dan pas praten — en één concrete check-vraag in plaats van een hele rechtszaak in één adem.
Kijk naar gedrag over tijd (openheid, geen drip-feeding, ruimte voor jouw pijn), niet alleen naar beloftes. En grote blijven/scheiden-knopen hoeven niet in paniekweek 1 definitief — tenzij je je onveilig voelt, dan eerst veiligheid.
Sterkte. Je hoeft dit niet in één nacht te fixen.
Wat is drip feeding?
De 2 reacties van gister lezen als ai en beide hebben maar 1 bericht op het forum.. Komt er nu ook ai op het forum?
Wat ik tegenkwam:
Een affaire wordt geen ‘ze leven nog lang en gelukkig’. Want een gelukkig leven samen begint met eerlijkheid, integriteit, met het vermogen ongemak te verdragen zonder weg te rennen.
Een affaire is geen liefdesverhaal. Het is een fantasie. Een relatie zonder druk in het echte leven. Geen verantwoordelijkheid, geen rekeningen, geen ouderschap, geen geschiedenis, geen verantwoordelijkheid, geen herstel.
Maar wel: aandacht, waardering, dopamine en de kick dat er naar je verlangd wordt (zonder echt te kennen).
Maar in een affaire krijg je de ander niet echt en volledig te zien. Je krijgt de versie die die vlucht voor het aanpakken van problemen.
Dit kan helpen om te snappen dat het niet is omdat jij niet goed genoeg bent. En ook niet omdat de derde zo bijzonder is. Want in een affaire is het altijd weekend.
wat toevallig dat je net iets post!
Ik kwam nl zojuist dit artikel van de metro tegen
Dit zouden veel mensen moeten lezen die een standaard oordeel hebben over vreemdgaan en over hoe ze dat zouden doen als het henzelf zou gebeuren. Hoe meer erover gepubliceerd wordt hoe minder het taboe zal worden
Hoe minder relaties (erom heen ) kapot gaan !
https://www.metronieuws.nl/lifestyle/relaties-seks/2026/08/affaire-werkvloer-overspel-vreemdgaan-relatie/
GekkeHenkie100 schreef op 22-09-2026 om 06:52:
Wat ik tegenkwam:
Een affaire wordt geen ‘ze leven nog lang en gelukkig’. Want een gelukkig leven samen begint met eerlijkheid, integriteit, met het vermogen ongemak te verdragen zonder weg te rennen.
Een affaire is geen liefdesverhaal. Het is een fantasie. Een relatie zonder druk in het echte leven. Geen verantwoordelijkheid, geen rekeningen, geen ouderschap, geen geschiedenis, geen verantwoordelijkheid, geen herstel.
Maar wel: aandacht, waardering, dopamine en de kick dat er naar je verlangd wordt (zonder echt te kennen).
Maar in een affaire krijg je de ander niet echt en volledig te zien. Je krijgt de versie die die vlucht voor het aanpakken van problemen.
Dit kan helpen om te snappen dat het niet is omdat jij niet goed genoeg bent. En ook niet omdat de derde zo bijzonder is. Want in een affaire is het altijd weekend.
Hoewel ik oprecht denk dat het voor velen een vlucht is, met aandacht/verslavingsgedrag/etc, vraag ik me wel af of de vreemdganger dat zelf ook door heeft/krijgt. Zouden sommigen niet daadwerkelijk denken dat de affaire beter is? Wanneer ze verder gaan met hun Truus bijvoorbeeld. Soms denk ik dat ze niet helemaal 'emotioneel' capabel zijn om zich te realiseren hoe en wat, dat het inderdaad bijv dat weekend-gevoel is wat het makkelijker doet lijken..
Als ze niet met zichzelf aan de slag gaan, omdat ze het niet (willen) zien, is die vlucht voor hun gevoel misschien wel beter. Of zou dat besef jaren later nog gaan komen misschien..
Ja, ik denk dat dat vreemdgaande partners een heel fijn gevoel hebben bij de affaire partner. Dat gevoel is voor hen heel reeel. Ik vond dat heel pijnlijk: zij zag iemand die haar echt iets had gegeven, iemand die op haar sterfbed echt langs zou moeten komen. Ik zag iemand die overduidelijk manipuleerde, deed aan lovebombing, leugens had en heel ander gedrag vertoonde toen de affaire werd beëindigd.
Langzaamaan en door therapie kon ze beter zien wat er was gebeurd. En natuurlijk bleef zij zelf verantwoordelijk. Maar door te zien wat het was (en zoals in eerdere post beschreven) kwam zij meer los van hem. En terugkijkend is het voor haar geen liefdesverhaal, geen muze. Het is iets dat ze maar wat graag niet had gedaan. En dat helpt mij om het ergens een plek te geven.
En zijn natuurlijk andere verhalen. Mensen die wel diepe liefde blijven voelen voor hun affairepartner. En als je bv 5 jaar in een affaire zit raak je natuurlijk flink gehecht aan het elkaar. Maar ik denk dat de post ook dan nog steeds waar is. Het is gebouwd op leugens, fantasie, verantwoordelijkheid.
Ik denk dat het per persoon heel verschillend is. Dat hangt af van de onderliggende redenen. Een langdurige vaste affaire is weer totaal anders dan meerdere vluchtige contacten. Als er echt sprake is van een vaste partner dan kan je in sommige gevallen spreken van een parallelle relatie. Natuurlijk is dat een vlucht uit de werkelijkheid. Het kan zijn dat er echt problemen in iemand zelf zitten. Het kan echter ook een teken zijn dat de relatie gewoon op is of niet meer goed. In mijn omgeving ooit iemand gezien waarbij de relatie absoluut niet goed was. Daar keurde ik de affaire niet goed maar ik begreep hem wel met die betreffende partner. En vroeger gebeurde dit natuurlijk ook genoeg. In deze tijd zijn relaties een keuze. Die luxe was er eerder niet. Een huwelijk en gezin was de norm en scheiding gewoonweg niet mogelijk. Men zat de tijd uit met partners vanwege culturele, financiële of religieuze redenen. En kneep een oogje toe bij overwerk of de melkman.
Eigenlijk zijn er maar 3 opties
- we gaan uit elkaar en bouwen een nieuw leven op. Met of zonder de affaire partner
- we blijven en berusten in het gebeuren.
- we blijven en werken actief aan een betere relatie.
Ik denk niet dat er verkeerde keuzes zijn. Niet iedereen kan of wil over vreemdgaan heenkomen. En dat mag ook. Sommige mensen zijn gelukkiger met een andere partner.
Izza schreef op 01-10-2026 om 09:29:
Ik denk dat het per persoon heel verschillend is. Dat hangt af van de onderliggende redenen. Een langdurige vaste affaire is weer totaal anders dan meerdere vluchtige contacten. Als er echt sprake is van een vaste partner dan kan je in sommige gevallen spreken van een parallelle relatie. Natuurlijk is dat een vlucht uit de werkelijkheid. Het kan zijn dat er echt problemen in iemand zelf zitten. Het kan echter ook een teken zijn dat de relatie gewoon op is of niet meer goed. In mijn omgeving ooit iemand gezien waarbij de relatie absoluut niet goed was. Daar keurde ik de affaire niet goed maar ik begreep hem wel met die betreffende partner. En vroeger gebeurde dit natuurlijk ook genoeg. In deze tijd zijn relaties een keuze. Die luxe was er eerder niet. Een huwelijk en gezin was de norm en scheiding gewoonweg niet mogelijk. Men zat de tijd uit met partners vanwege culturele, financiële of religieuze redenen. En kneep een oogje toe bij overwerk of de melkman.
Eigenlijk zijn er maar 3 opties
- we gaan uit elkaar en bouwen een nieuw leven op. Met of zonder de affaire partner
- we blijven en berusten in het gebeuren.
- we blijven en werken actief aan een betere relatie.
Ik denk niet dat er verkeerde keuzes zijn. Niet iedereen kan of wil over vreemdgaan heenkomen. En dat mag ook. Sommige mensen zijn gelukkiger met een andere partner.
Eens dat er inderdaad geen goede of foute keuze is daar in. Ik denk wel dat ik de keuze anders gemaakt zou hebben, terugkijkend.
Dat is natuurlijk makkelijk lullen achteraf, zeker gezien de nieuwe affaire en alle ellende die daar aan hangt, nog steeds. Maar ik denk dat ik persoonlijk iets te makkelijk verder ben gegaan en als ik terug kijk mijn emoties en gevoelens destijds al weggestopt/uitgeschakeld heb. Iets wat ik overigens tot op de dag van vandaag nog niet weer "aan" krijg.
Er zijn natuurlijk ook verschillende situaties, uiteindelijk meen ik me te herinneren van alles wat ik destijds gelezen heb, dat het in 7/10 gevallen weer gebeurd. Dat zegt inderdaad niet altijd iets over de relatie, maar is dan toch een karakter eigenschap.
De bevestiging daarin voor mij was niet zozeer enkel de 2e affaire, maar ook vooral het gedrag erna, de getrouwde kerels waar ze zonder blikken of blozen mee op stap ging. Ergens wel heel sneu, ik weet waar het weg komt. En dat dat voor haar nooit opgelost gaat worden als ze daar geen hulp voor zoekt. Maar goed.
Ik heb er wel van geleerd in de zin van grenzen en die niet meer over heen gaan. Ik weet dat dit voor mezelf een eenmalig iets is en dat ik niemand dit ooit meer ga vergeven in de zin van dat ik bij iemand zou blijven.
GekkeHenkie100 schreef op 01-10-2026 om 09:04:
Ja, ik denk dat dat vreemdgaande partners een heel fijn gevoel hebben bij de affaire partner. Dat gevoel is voor hen heel reeel. Ik vond dat heel pijnlijk: zij zag iemand die haar echt iets had gegeven, iemand die op haar sterfbed echt langs zou moeten komen. Ik zag iemand die overduidelijk manipuleerde, deed aan lovebombing, leugens had en heel ander gedrag vertoonde toen de affaire werd beëindigd.
Langzaamaan en door therapie kon ze beter zien wat er was gebeurd. En natuurlijk bleef zij zelf verantwoordelijk. Maar door te zien wat het was (en zoals in eerdere post beschreven) kwam zij meer los van hem. En terugkijkend is het voor haar geen liefdesverhaal, geen muze. Het is iets dat ze maar wat graag niet had gedaan. En dat helpt mij om het ergens een plek te geven.
En zijn natuurlijk andere verhalen. Mensen die wel diepe liefde blijven voelen voor hun affairepartner. En als je bv 5 jaar in een affaire zit raak je natuurlijk flink gehecht aan het elkaar. Maar ik denk dat de post ook dan nog steeds waar is. Het is gebouwd op leugens, fantasie, verantwoordelijkheid.
Dat helpt zeker om het te kunnen verwerken! Het zien van de pijn die ze hebben over wat ze ons hebben aangedaan en uitspraken als dat ze het liefst de tijd terug zouden willen draaien
De duur van de affaire zegt niet in alle gevallen iets over hechten. Hoe langer de geheimhouding spanning en daardoor lust wat verslavend werkt duurt, hoe moeilijker het is ermee te stoppen
Dat is geen hechten omdat er geen verliefdheid is. Bij ontdekken van de affaire kan het omslaan in afschuw van zichzelf en de ander en is amputatie een feit. Wat er daarna gebeurd is nog belangrijker, idd verantwoordelijkheid nemen en stortingen doen op de emotionele rekening van de partner . Dat is een moeilijke weg met veel hobbels en bobbels. Maar als er liefde is voor elkaar kan je er ,met hulp, sterker uitkomen .
Een litteken blijft het, ook als je uit elkaar gaat.
Blijven na vreemdgaan van je partner uit angst of is het echt een keuze omdat je ook “nee” had kunnen zeggen.
begin juli heb ik mijn man voor de 3e keer (in 4jaar) betrapt dat hij een afaire heeft met collega. Ditmaal zat hij bij haar op een tuinfeestje met haar hele familie erbij…
In die 4 jaar heb ik hem telkens een kans gegeven, relatietherapie,…
Ook daar bleek hij te liegen.
Telkens ik dingen ontdekten die niet klopten loog hij.. ik was altijd paranoia en op de duur ging hij nog de zaken verdraaien zodat ik er als “slechte” uit kwam…
Begin juli heb ik zelf beslist dat het zo niet meer verder kon. Als ik hem vraag wanneer hij eigenlijk een keuze ging maken krijg ik als antwoord: ik weet het niet..
In die 4j heb ik ook nooit echt antwoorden gekregen van waarom.. of een sorry…
We hebben dan nog 2 maand samen gewoon vooraleer hij een huurhuis had.
Nu woont hij een maand apart en dacht ik dat ik rust ging vinden.. maar telkens als ik eraan denk dat ze daar is, dat ze er blijft slapen,.. en dat hij na 22j gewoon verder gaat alsof die 22j niks hebben betekend.
Ook als ik zie dat haar auto er staat en ze dus samen zijn kom ik innerlijk heel kwaad, paniekaanval, barst ik in tranen uit..
Ik heb het daar zo moeilijk mee en weet niet hoe ik daarmee moet omgaan!
Mijn hoofd wilt hem niet meer, hij heeft me teveel pijn gedaan maar als ik zie dat hij samen verder ga met haar dan breek ik…
liefst zou ik verder gaan dat het me niks doet.. maar helaas hoe doe ik dat? Hoe ga ik ermee om? Op dit moment heb ik het gevoel dat het mijn leven bepaald en er binnenkort helemaal zal onderdoor gaan..
begin juli heb ik mijn man voor de 3e keer (in 4jaar) betrapt dat hij een afaire heeft met collega. Ditmaal zat hij bij haar op een tuinfeestje met haar hele familie erbij…
In die 4 jaar heb ik hem telkens een kans gegeven, relatietherapie,…
Ook daar bleek hij te liegen.
Telkens ik dingen ontdekten die niet klopten loog hij.. ik was altijd paranoia en op de duur ging hij nog de zaken verdraaien zodat ik er als “slechte” uit kwam…
Begin juli heb ik zelf beslist dat het zo niet meer verder kon. Als ik hem vraag wanneer hij eigenlijk een keuze ging maken krijg ik als antwoord: ik weet het niet..
In die 4j heb ik ook nooit echt antwoorden gekregen van waarom.. of een sorry…
We hebben dan nog 2 maand samen gewoon vooraleer hij een huurhuis had.
Nu woont hij een maand apart en dacht ik dat ik rust ging vinden.. maar telkens als ik eraan denk dat ze daar is, dat ze er blijft slapen,.. en dat hij na 22j gewoon verder gaat alsof die 22j niks hebben betekend.
Ook als ik zie dat haar auto er staat en ze dus samen zijn kom ik innerlijk heel kwaad, paniekaanval, barst ik in tranen uit..
Ik heb het daar zo moeilijk mee en weet niet hoe ik daarmee moet omgaan!
Mijn hoofd wilt hem niet meer, hij heeft me teveel pijn gedaan maar als ik zie dat hij samen verder ga met haar dan breek ik…
liefst zou ik verder gaan dat het me niks doet.. maar helaas hoe doe ik dat? Hoe ga ik ermee om? Op dit moment heb ik het gevoel dat het mijn leven bepaald en er binnenkort helemaal zal onderdoor gaan..
