Zo gekwetst... dat ik het niet meer weet....

• Depressie bij de vreemdganger komt vaak voor. Vreemdgaan vraagt nl voortdurend veel mentale energie (liegen, plannen, verbergen). Wanneer dit stopt, stort je soms emotioneel in. Ook heeft je man nu Confrontatie met de gevolgen, hij ziet nu direct de pijn en woede bij je, wat kan leiden tot een gevoel van trauma ( ja ook bij de vreemdganger) De onzekerheid of je relatie nog standhoudt of dat je alles definitief hebt verwoest, kan leiden tot een depressief gevoel en een 'verdwenen zelf'. Mijn man had een paar maanden nadat ik hem met mijn vriendin betrapt had, zelfs suïcidale gedachten gekregen. Hij had ook al berekend hoeveel hij van welk middel moest nemen (is arts) en afscheidsbrieven geschreven in zijn hoofd. Fysiek was hij op een ochtend na weer een slapeloze nacht, tot niets meer in staat en lag letterlijk op de grond. Gelukkig was er een vriend die naar hem toe kwam. (ik had toen geen contact met hem behalve summier over de kinderen) Daarna ging de knop leek het wel om en kon hij verantwoordelijkheid voor zijn daden nemen. Soms moet iemand de bodem raken voordat er echt emotioneel schuldbesef komt. 

LifeEvent! schreef op 24-03-2026 om 23:59:

• Depressie bij de vreemdganger komt vaak voor. Vreemdgaan vraagt nl voortdurend veel mentale energie (liegen, plannen, verbergen). Wanneer dit stopt, stort je soms emotioneel in. Ook heeft je man nu Confrontatie met de gevolgen, hij ziet nu direct de pijn en woede bij je, wat kan leiden tot een gevoel van trauma ( ja ook bij de vreemdganger) De onzekerheid of je relatie nog standhoudt of dat je alles definitief hebt verwoest, kan leiden tot een depressief gevoel en een 'verdwenen zelf'. Mijn man had een paar maanden nadat ik hem met mijn vriendin betrapt had, zelfs suïcidale gedachten gekregen. Hij had ook al berekend hoeveel hij van welk middel moest nemen (is arts) en afscheidsbrieven geschreven in zijn hoofd. Fysiek was hij op een ochtend na weer een slapeloze nacht, tot niets meer in staat en lag letterlijk op de grond. Gelukkig was er een vriend die naar hem toe kwam. (ik had toen geen contact met hem behalve summier over de kinderen) Daarna ging de knop leek het wel om en kon hij verantwoordelijkheid voor zijn daden nemen. Soms moet iemand de bodem raken voordat er echt emotioneel schuldbesef komt.

Respectvol naar jou bedoeld, maar: ik ( eve fictief als bedrogene) heb echt geen boodschap aan de oorzaken die aan vreemdgaan ten grondslag kunnen liggen. Niet elk vreselijk verleden leidt ertoe dat iemand vreemdgaat/verslaafd raakt enz. Ik vind dat geen reden, geen excuus. Ook niet dat iemand tot het gaatje moet gaan om schuldbesef te krijgen. Dat zou mijn hart niet verzachten; berouw komt na de zonde. Ik vind het emotioneel onvolwassen, infantiel, impulsief, primair om vreemd te gaan en in dit geval heeft hij zélf zijn transplantatie op scherp gezet en nu voelt zíj de druk en de verantwoording. Ik vind dat bizar.

hoe het met me gaat? Slecht ... ik weet het gewoon niet meer... ik weet niet welke gevoelens ik nu heb... is het liefde nog of is het haat tegenover mijn man?
tegenover vriendin is het echt wel haat...
die wil ik dus nooit meer zien...
mijn man dat is idd niet simpel ... die transplantatie is echt vooraf heel onderzoeken... en idd er moet stabiele omgeving zijn. Probleem momenteel is dat hij in depressie aan het geraken is.
in mijn ogen kan ik niet weg ... 45 jaar huwelijk smijt je ook niet zomaar weg.
en moest ik weg gaan komt er geen transplantatie en dat wil ik ook niet op mijn geweten.
slapen doe ik bijna niet, ik begin er ook stilletjes onderdoor te geraken...
donderdag kan ik wel naar therapeut... (voor mij eerste keer)
Dit is voor mij alleen...
maar ik weet het echt niet zo goed meer ...
bedankt toch al voor wat antwoorden

Je hebt een wirwar aan gevoelens. En dat duurt een hele tijd. Je kunt nu niet weten wat je voelt. Dit gaat ook alle richtingen uit. Ene moment voel je wel, andere niet... Soms voel je niets meer en zit je in een bevroren modus....

Daarom hoef je nu niets te beslissen. Jij hoeft helemaal niets. Jij staat nu in een ',overlevingsmodus'. Alle gevoelens die je voelt, alle emoties mogen er zijn. Ze zullen je overspoelen. Maar na tijd zal dit ook beteren. Moet wel want zoiets vreet je op.

45 jaar wil je niet zomaar opgeven. En dat is normaal. Maar tijd zal leren of je ermee kan leven dat je man je verraden heeft.

Heb je al met je man kunnen praten?

Want hij moet nu figuurlijk met de billen bloot. Alles op tafel. Er zullen meerdere lijken uit de kast komen. Ze blijven een tijdje liegen en verzwijgen. En dat moet hij goed beseffen. Hoe langer hij liegt en als jij steeds zijn leugens ontdekt, daar zit het grote gevaar. Op dat moment dat je telkens nieuwe leugens ontdekt, gaat alles verder kapot. Zo leer je hoe goed iemand kan liegen, terwijl je echt wel denkt dat hij op dat moment oprecht is.

Je hebt recht op je antwoorden. Maar weet dat je misschien nooit de volledige waarheid zal weten.

Ik denk wat het hier complex maakt is zijn aankomende transplantatie. In een andere situatie kan je zeggen eerst de tijd te nemen om rustig na te denken wat je wilt. En bijvoorbeeld tijdelijk elders te gaan wonen. Of in therapie te gaan (wat veel tijd kost). Maar to kan ieder moment gebeld worden. Moet dan alles laten vallen om 24/7 voor die man te gaan zorgen. En daar kunnen ook best intieme zaken bijzitten. Je moet daarover nu wel een beslissing nemen. Daarom het advies om een medisch maatschappelijk werker of psycholoog te betrekken. 

Komt nog bij dat deze man ook andere belangen heeft dan het welzijn van to. Hij wil natuurlijk dat zijn transplantatie doorgaat en moet to daarvoor te vriend houden. Hij heeft geen enkel belang bij het brengen van de waarheid. Grote kans dat hij alles zal verzwijgen en niet eerlijk is over zaken als liefde voor nieuwe vlam of gedoofde liefde voor to. En na afloop van de medische procedure kan hij nog steeds van haar af. 

Je hebt in deze situatie gewoon niet de tijd om te bevriezen. Of het niet te weten. To zal moeten beslissen wat ze wil ten aanzien van zijn behandeling. 

ik heb met mijn man min of meer kunnen praten... (hij is nooit prater geweest) maar heeft alles wel verteld... hoe lang al etc etc... ( en dat klopt met wat ik altijd al gevoeld had... maar nooit gedacht dat het echt zou zijn. )
Gisteren vroeg hij zo dan toch wel eens ... of het misschien in toekomst toch nog wel goed komt, want dat hij er terug mee kon gaan wandelen ( zij was de wandelbuddy en gingen samen 3x in de week wandelen. 
ik zei nooit meer ... niet voor jou en niet voor mij.... 
daar was hij dan weer niet goed van en zei dan kunnen we dat beter gaan zeggen want nu heeft ze nog hoop... 
gisteren is het dan tot confrontatie gekomen met haar.... 
zij vond niet dat ze een sorry tegen mij moest zeggen want ze zei waarom? Ik heb niets verkeerd gedaan... 
ik was om te ontploffen... die heeft geen greintje schuldgevoel... en naar mijn man toe maar lachen... en die stond erbij als een geslagen hond. 
ik heb (wel geroepen en daar ben ik niet trots op) dat het nooit meer met mij of mijn man nog goed komt met haar... 
waarop haar man er tussen komt en zegt ... dat kan jij niet beslissen want hij is je eigendom niet... ( hij is overal al gekend als rokkenjager) en hij is nu 71 en heeft er nog steeds.... 
ik was zo boos ... 
ze had alleen geprobeerd om 2 mensen gelukkig te maken zei ze ... 
ze heeft nooit de bedoeling gehad om tussen ons te komen... ik zei ah nee dan ben je een h..r want die willen ook niet tussen een relatie komen... enige verschil is dat die moeten betaald worden en jij doet het gratis... 
ik zei heb je nu echt geen greintje spijt tegenover mij... ze zei nee .... 
we zijn dan woedend naar huis gereden... en natuurlijk zijn er thuis nog harde woorden gevallen... 
we hebben de nacht weer slapeloos door gebracht en mijn man is een wrak nu... 
ik weet echt niet of ik nog verder kan met hem... als die operatie er niet was, dan was ik weg... 
maar nu is alles dubbel... 
hij wil geen ruzie maar hij wil er ook niet meer over praten... tja en dan zit ik daar ook maar... 
was net zo met overlijden van onze zoon.... hij kon en wil er niet over praten en ik zat met gebroken hart, intens verdriet.... en geen steun van hem.... 
ik sta er zoals heel mijn leven al .. helemaal alleen voor... ik ben altijd sterk geweest.... mezelf ook altijd weggecijferd voor mijn zoon en mijn man... maar eens is het teveel .... voel aan alles dat ik niet meer kan... eigelijk wil ik weekje weg ergens alleen ... nadenken ... maar dan krijg ik te horen dat als ik dat doe, dat hij er dan niet meer is als ik terug kom... 
(Is chantage ik weet het) maar ik ben moe... zo moe

Snotje2 schreef op 25-03-2026 om 10:57:

ik heb met mijn man min of meer kunnen praten... (hij is nooit prater geweest) maar heeft alles wel verteld... hoe lang al etc etc... ( en dat klopt met wat ik altijd al gevoeld had... maar nooit gedacht dat het echt zou zijn. )
Gisteren vroeg hij zo dan toch wel eens ... of het misschien in toekomst toch nog wel goed komt, want dat hij er terug mee kon gaan wandelen ( zij was de wandelbuddy en gingen samen 3x in de week wandelen.
ik zei nooit meer ... niet voor jou en niet voor mij....
daar was hij dan weer niet goed van en zei dan kunnen we dat beter gaan zeggen want nu heeft ze nog hoop...
gisteren is het dan tot confrontatie gekomen met haar....
zij vond niet dat ze een sorry tegen mij moest zeggen want ze zei waarom? Ik heb niets verkeerd gedaan...
ik was om te ontploffen... die heeft geen greintje schuldgevoel... en naar mijn man toe maar lachen... en die stond erbij als een geslagen hond.
ik heb (wel geroepen en daar ben ik niet trots op) dat het nooit meer met mij of mijn man nog goed komt met haar...
waarop haar man er tussen komt en zegt ... dat kan jij niet beslissen want hij is je eigendom niet... ( hij is overal al gekend als rokkenjager) en hij is nu 71 en heeft er nog steeds....
ik was zo boos ...
ze had alleen geprobeerd om 2 mensen gelukkig te maken zei ze ...
ze heeft nooit de bedoeling gehad om tussen ons te komen... ik zei ah nee dan ben je een h..r want die willen ook niet tussen een relatie komen... enige verschil is dat die moeten betaald worden en jij doet het gratis...
ik zei heb je nu echt geen greintje spijt tegenover mij... ze zei nee ....
we zijn dan woedend naar huis gereden... en natuurlijk zijn er thuis nog harde woorden gevallen...
we hebben de nacht weer slapeloos door gebracht en mijn man is een wrak nu...
ik weet echt niet of ik nog verder kan met hem... als die operatie er niet was, dan was ik weg...
maar nu is alles dubbel...
hij wil geen ruzie maar hij wil er ook niet meer over praten... tja en dan zit ik daar ook maar...
was net zo met overlijden van onze zoon.... hij kon en wil er niet over praten en ik zat met gebroken hart, intens verdriet.... en geen steun van hem....
ik sta er zoals heel mijn leven al .. helemaal alleen voor... ik ben altijd sterk geweest.... mezelf ook altijd weggecijferd voor mijn zoon en mijn man... maar eens is het teveel .... voel aan alles dat ik niet meer kan... eigelijk wil ik weekje weg ergens alleen ... nadenken ... maar dan krijg ik te horen dat als ik dat doe, dat hij er dan niet meer is als ik terug kom...
(Is chantage ik weet het) maar ik ben moe... zo moe

Hij zet blijkbaar onbezonnen zijn leven op het spel, want als hij weggaat zal die transplantatie niet doorgaan denk ik.

Dat is zijn keuze.

Als jij een week weg wilt, kun jij een week weg. Als hij zichzelf niet verantwoordelijk houdt voor zijn leven, waarom jij dan wel?

Als je het nodig hebt: ga. 

Ga die week weg. Pak de ruimte die je nodig hebt. 
Als hij zegt dat hij dan weg is, dan is dat zijn keuze (en ja, daar vind ik wel wat van). Dan blijft hij ook niet uit overtuiging bij jou als je thuisblijft. Dus ga.

Wat? Hij wil er niet meer over praten, maar jij mag geen weekje weg? Koekoek.
Lekker gaan hoor. Als hij echt weg is als je terugkomt weet je gelijk waar je staat bij hem. Dan gooit hij 45 jaar weg, niet jij.

Heel belangrijk dat je een week weg gaat. Pak de ruimte die je nodig hebt. Je hebt er recht op. 
Hij zit duidelijk in de ontkenning als hij denkt dat hij in de toekomst weer kan gaan wandelen met die vrouw die zichzelf een hoer noemt. 
Je zegt "haar man kwam voor haar op..."? 
Hij leeft ook in de ontkenning maar dan andersom. Deed de man van mijn vriendin ook. Hij nam het ook voor haar op, ze was zelfs zielig door zijn toedoen en mijn man kreeg de schuld 🤣 
Later veranderde zijn inzicht uiteraard en na 2 jaar zijn ze alsnog gescheiden. Bedenk dat in deze shock fase mensen nog gekker worden dan ze al waren. 

Zorg nu goed voor jezelf! 
Zoek mensen die je vertrouwt en die ook voor jou kunnen zorgen. Heeft hij ook vrienden die er voor hem kunnen zijn ? 

Snotje2 schreef op 25-03-2026 om 10:57:

. eigelijk wil ik weekje weg ergens alleen ... nadenken ... maar dan krijg ik te horen dat als ik dat doe, dat hij er dan niet meer is als ik terug kom...

Bedoelt hij dat hij dan vertrekt, of dat hij zelfdoding pleegt? 

In beide gevallen: hij zegt dit om jou onder druk te zetten. Het is precies de bedoeling dat jij je weer voegt naar zijn wensen. 

Bottomline is dat jij dit niet vol kunt houden. Je zit nu in een crisis en dit komt niet vanzelf goed. Maar misschien is nu niet het moment om definitief over scheiden te beslissen, daar heb je een hoop energie en een helder hoofd voor nodig. 

Een weekje weg, of liever nog een paar weken weg, lijkt me een heel goed plan. Slapen, lezen, wandelen, gewoon tot rust komen. Daarna kun je verder denken. 

Ik denk dat de kans niet groot is dat hij werkelijk zijn biezen pakt of zichzelf iets aandoet. Maar zelfs als dat wel zo was, dan is dat zijn beslissing en niet de jouwe. 

Jij kunt niet op deze manier doorgaan. Als je nu je crisis wegslikt en doet alsof alles wel weer goed komt, ga je een akelige toekomst tegemoet. 

Meid wat enorm heftig dat jij zoiets hebt moeten doorstaan! Bedenk dat het heel hard is maar jij hebt niets met die vriendin te maken. Of met haar man of hun (blijkbaar) open huwelijk. Waar het om gaat is jouw man. Eigenlijk stond jij alleen tegenover 3 mensen. En jouw man nam het nergens voor jou op. Hoe eenzaam moet dat zijn. Sterker nog hij maakt het alleen maar erger. Door jou te manipuleren (ik maak er een eind aan!) Niet te willen praten en eigenlijk is hij compleet achterlijk met het idee "gewoon " weer te gaan wandelen. 

Weet dat herstel na een affaire alleen mogelijk is met heel erg veel praten en langdurige therapie. Jouw man is van hogere leeftijd en kan dat niet. Wil dat ook niet. Dan gaat herstel Eigenlijk niet meer lukken. Zie de affaire als een ettetende wond. Die moet je aanpakken met behandeling. Niet negeren want dan gaat het fout. Jij kunt dit niet negeren. 

Voor nu zou ik absoluut dat weekendje pakken. Of desnoods 3 weken. Jij bent verantwoordelijk voor jouw leven en welzijn. Nooit voor zijn acties. Bedenk dat zijn uitspraken een vorm van geestelijke mishandeling is. Hij wil jou manipuleren. En ja jij bent wel goed genoeg voor zijn verzorging straks. Daarom wil hij jou wel behouden. Hij ziet jouw als zwak want jij geeft wel toe toch? Je beschrijft jezelf als sterk. Maar ben je dat als je niet eens een weekend weg kan gaan en jezelf volledig moet wegcijferen voor anderen? Als je geen eigen mening mag hebben en jouw gevoel en welzijn er niet toe doen? 

Voor nu zou ik je omgeving gaan inlichten voor hulp en steun (familie of een goede vriendin). Geef bij jullie contactpersoon van het ziekenhuis aan dat jij op dit moment (tot nader order) geen deel meer bent van zijn medische team. En bij hem dat hij in overleg moet gaan om zelf zaken te regelen. Trek je niets aan van zijn slachtofferschap en een wrak zijn etc. Jezelf wegcijferen is zwak. Jezelf altijd aanpassen aan anderen is dat ook. En jij kunt nu zelf keuzes maken. Ik zou ook niet meer samen gaan slapen. Neem afstand en rust. En de tijd voor therapie voor jezelf. Laat je daarbij niet onder druk zetten door hem of zijn medische situatie. Daar is hij nu zelf verantwoordelijk voor. 

Jezus hé, echt?! Vroeg je man of hij nog wel met die vriendin kon blijven wandelen? En wil hij het er liever niet meer over hebben?

Dat je het überhaupt nog wìl opbrengen om nog voor deze man te zorgen en zijn stinkende wonden te verzorgen. Zo te horen was ie er, al zo lang als jullie samenzijn, al nooit echt voor je. Hij laat je zien dat hij totaal geen respect voor je heeft.  

Ik zou denken, denk eens lekker aan jezelf. 
Ook als je zou willen scheiden van deze man, sta je volledig in je recht. Ook als hij daardoor geen transplantatie kan ondergaan. Opkrabbelen na een affaire duurt zo gemiddeld jaren, zelfs met een partner die volledig meewerkt aan herstel en steun biedt. 

Izza schreef op 25-03-2026 om 16:08:

Meid wat enorm heftig dat jij zoiets hebt moeten doorstaan! Bedenk dat het heel hard is maar jij hebt niets met die vriendin te maken. Of met haar man of hun (blijkbaar) open huwelijk. Waar het om gaat is jouw man. Eigenlijk stond jij alleen tegenover 3 mensen. En jouw man nam het nergens voor jou op. Hoe eenzaam moet dat zijn. Sterker nog hij maakt het alleen maar erger. Door jou te manipuleren (ik maak er een eind aan!) Niet te willen praten en eigenlijk is hij compleet achterlijk met het idee "gewoon " weer te gaan wandelen.

Weet dat herstel na een affaire alleen mogelijk is met heel erg veel praten en langdurige therapie. Jouw man is van hogere leeftijd en kan dat niet. Wil dat ook niet. Dan gaat herstel Eigenlijk niet meer lukken. Zie de affaire als een ettetende wond. Die moet je aanpakken met behandeling. Niet negeren want dan gaat het fout. Jij kunt dit niet negeren.

Voor nu zou ik absoluut dat weekendje pakken. Of desnoods 3 weken. Jij bent verantwoordelijk voor jouw leven en welzijn. Nooit voor zijn acties. Bedenk dat zijn uitspraken een vorm van geestelijke mishandeling is. Hij wil jou manipuleren. En ja jij bent wel goed genoeg voor zijn verzorging straks. Daarom wil hij jou wel behouden. Hij ziet jouw als zwak want jij geeft wel toe toch? Je beschrijft jezelf als sterk. Maar ben je dat als je niet eens een weekend weg kan gaan en jezelf volledig moet wegcijferen voor anderen? Als je geen eigen mening mag hebben en jouw gevoel en welzijn er niet toe doen?

Voor nu zou ik je omgeving gaan inlichten voor hulp en steun (familie of een goede vriendin). Geef bij jullie contactpersoon van het ziekenhuis aan dat jij op dit moment (tot nader order) geen deel meer bent van zijn medische team. En bij hem dat hij in overleg moet gaan om zelf zaken te regelen. Trek je niets aan van zijn slachtofferschap en een wrak zijn etc. Jezelf wegcijferen is zwak. Jezelf altijd aanpassen aan anderen is dat ook. En jij kunt nu zelf keuzes maken. Ik zou ook niet meer samen gaan slapen. Neem afstand en rust. En de tijd voor therapie voor jezelf. Laat je daarbij niet onder druk zetten door hem of zijn medische situatie. Daar is hij nu zelf verantwoordelijk voor.

Helemaal mee eens. 

Wat een vreselijke situatie, Snotje

Kies voor jezelf, zorg goed voor jezelf zodat je niet instort

Zie je inmiddels dat hijzelf de oorzaak is als hij geen transplantatie krijgt, niet jij als je met vakantie gaat om rust te krijgen en tot jezelf te komen? Vreselijk, die manipulerende partners.

Hoe gaat het nu met je?