(Gedeeltelijke) uitkering jongere

to dan was het handiger geweest dat jij in je openingsbericht duidelijkheid had gegeven. Je hoeft geen diagnoses hier te delen. Maar geef aan dát jouw kind ze heeft en dat ze officieel zijn vastgesteld. Dat maakt de situatie anders dan een lui kind op de bank. En dan krijg je ook andere adviezen. 

Mijn kind is beperkt en kan vanwege zijn stoornis niet volledig werken. En heeft moeite met communiceren vanwege die stoornis. Is wat anders dan mijn kind heeft het veel te zwaar als vakkenvuller en wil verder niets. En als ik hem aanspreek krijg ik een grote mond. 

https://www.uwv.nl/nl/kennis-en-cijfers/uwv-als-kennisorganisatie/onderzoek-naar-ondersteuningsbehoefte-van-nuggers-met-arbeidsbeperking
Zoals ik het hier lees, heeft hij wel recht op begeleiding vanuit de gemeente/ het UWV. Misschien toch eens informeren bij de gemeente?

De vraag of het niet-willen is of niet-kunnen zal ook bij organisaties die erover gaan spelen en je hebt gelijk, uiteindelijk is de beoordeling daarvan aan hen. 

AnnaPollewop schreef op 09-01-2026 om 19:07:

[..]

Stel dat iemand heel erg niet wil, dan leidt dat ook tot niet kunnen. Je kunt mensen wel consequenties opleggen maar niet dwingen. En als iemand zelf overtuigd is dat het niet gaat, wat moet je dan.

Ik worstel zelf wel wat met onbegrip, irritatie en zorg. En schuldgevoel over de irritatie en de zorg en het onbegrip. Maar dan houd ik me maar voor dat het er over een tijdje weer heel anders uit kan zien. En ik probeer die gevoelens zoveel mogelijk voor me te houden, het is niet helpend om dat uit te spreken.

Niet iedereen neemt nou eenmaal (voortdurend) deel aan het arbeidsproces. En dat maakt die mensen niet minder waardevol.

Maar ik had het anders voor me gezien. Dat is sowieso een valkuil, verwachtingen over hoe het leven van je kind gaat lopen en dat naast de werkelijkheid die zich daar meestal niet aan houdt. Dat is dan wel mijn pakkie-an, om daar mee om te gaan.

Enfin, het begint zo meer een tiener-op-zolder onderwerp te worden.

Dat begrijp ik wel, dat je je er bij tijd en wijlen behoorlijk aan kan storen. Je wil immers waarschijnlijk ook niet dat je kind met 40 of 50 nog steeds bij jou thuis op zijn zolderkamer voor zich uit ligt te vegeteren. Je gunt je kind een volwaardig en volwassen bestaan met een baan, eigen stek, een sociaal leven dat bij hem past, etc. 

Natuurlijk werkt niet iedereen altijd en kan ook niet iedereen werken. Maar de meeste mensen zijn wel gebaat bij enig dagritme. Ook als ze ziek/arbeidsongeschikt zijn. Dat kan bijvoorbeeld extern georganiseerd worden als je kinderen hebt die toch naar school, zwemles, sport, vriendjes, etc. moeten. Maar ook door bijvoorbeeld vrijwilligerswerk waar mensen op je rekenen. 

De beoordeling of iemand kan werken, is niet aan jou, maar aan instanties die dat moeten financieren als dat niet zo is. 

Hoe je omgaat met je eigen verwachtingen, dat ligt inderdaad bij jou. Niet elke verwachting is terecht. Maar de lat hoeft wat mij betreft echt niet op de grond te liggen.

'Stel dat iemand heel erg niet wil, dan leidt dat ook tot niet kunnen. Je kunt mensen wel consequenties opleggen maar niet dwingen. En als iemand zelf overtuigd is dat het niet gaat, wat moet je dan.'
Consequenties hoef je niet op te leggen, die dienen zichzelf meestal wel aan: de vrienden worden ouder, gaan op zichzelf wonen (niet in een koophuis natuurlijk, daarvoor moet je eerst wat verdiend en gespaard hebben), krijgen relaties, minder vakanties en feestjes. Als ouder kun je dat overzien en daarop handelen, als jongere overzie je dat meestal niet. Een handeling die je zou kunnen doen is zorgen dat iemand ingeschreven staat voor een huurwoning of een kamer. Dan hangt het van je eigen temperament en geduld af: laat je dat bij de jongere zelf (samen uitzoeken, zelf laten doen) of ga je dat voor iemand doen, omdat je weet dat tien jaar wachten op een woning anders wel heel lang is. 
Dan is er nog het verschijnsel dat als iets echt moet er veel meer kan. Iemand moet dan toch echt zelf voelen dat er iets moet veranderen. En dan komen vragen om hulp. Of het zelf gaan uitzoeken. Dat punt kan ook bereikt worden doordat jij het als ouder niet meer redt: het duurt jou te lang. Dat is niet erg. In de documentaire over Kees Momma zie je, naar mijn mening, wat er gebeurt als de moeder het zelfstandig worden steeds maar uitstelt, kind niet kan loslaten (en omgekeerd), maar er komt een moment dat het toch echt moet. Moeder overlijdt. En dan kan wat eerder niet mogelijk leek te zijn: Kees leeft zelfstandig een prettig bestaan. Als ouder bepaal je zelf wat je draagvermogen is en wanneer de rek er echt uit is. Dat is ook het moment waarop er dingen echt moeten gaan veranderen. Liefst voordat je bij het onvermijdelijke punt bent aangeland. Maar je bent zelf ook een factor in het geheel die van belang is. 

tsjor schreef op 10-01-2026 om 10:02:

'Stel dat iemand heel erg niet wil, dan leidt dat ook tot niet kunnen. Je kunt mensen wel consequenties opleggen maar niet dwingen. En als iemand zelf overtuigd is dat het niet gaat, wat moet je dan.'
Consequenties hoef je niet op te leggen, die dienen zichzelf meestal wel aan: de vrienden worden ouder, gaan op zichzelf wonen (niet in een koophuis natuurlijk, daarvoor moet je eerst wat verdiend en gespaard hebben), krijgen relaties, minder vakanties en feestjes. Als ouder kun je dat overzien en daarop handelen, als jongere overzie je dat meestal niet. Een handeling die je zou kunnen doen is zorgen dat iemand ingeschreven staat voor een huurwoning of een kamer. Dan hangt het van je eigen temperament en geduld af: laat je dat bij de jongere zelf (samen uitzoeken, zelf laten doen) of ga je dat voor iemand doen, omdat je weet dat tien jaar wachten op een woning anders wel heel lang is.
Dan is er nog het verschijnsel dat als iets echt moet er veel meer kan. Iemand moet dan toch echt zelf voelen dat er iets moet veranderen. En dan komen vragen om hulp. Of het zelf gaan uitzoeken. Dat punt kan ook bereikt worden doordat jij het als ouder niet meer redt: het duurt jou te lang. Dat is niet erg. In de documentaire over Kees Momma zie je, naar mijn mening, wat er gebeurt als de moeder het zelfstandig worden steeds maar uitstelt, kind niet kan loslaten (en omgekeerd), maar er komt een moment dat het toch echt moet. Moeder overlijdt. En dan kan wat eerder niet mogelijk leek te zijn: Kees leeft zelfstandig een prettig bestaan. Als ouder bepaal je zelf wat je draagvermogen is en wanneer de rek er echt uit is. Dat is ook het moment waarop er dingen echt moeten gaan veranderen. Liefst voordat je bij het onvermijdelijke punt bent aangeland. Maar je bent zelf ook een factor in het geheel die van belang is.

Dat is bij autisme ( wat er ook in veel gradaties is) het punt; zolang de ASSer erg geen noodzaak in ziet of noodzaak ervaart lukken veel zaken ook echt niet. Dat heeft verder niks met opvoeding, los kunnen laten of het uitstellen van zelfstandigheid te maken. Natuurlijk bepaal je als ouders wat je draagvermogen is maar weet je ook dat als je een kind hebt met een stoornis dat het anders kan lopen dan hoe het doorsnee genomen gaat. Onze oudste zoon heeft autisme en is bijvoorbeeld heel laat pas begonnen aan een vervolgoplriding. Vond ook iedereen wat van en dat wij dat goedvonden als ouders etc. Maar eerder lukte het hem gewoon ook echt niet, met alle gevolgen van dien. Niet iedereen past in het hokje " hoe het heurt". Later was hij wel gemotiveert en heeft alsnog een opleiding gedaan en is het goedgekomen op zijn eigen ASS manier. 

Ik begrijp best dat het voor kinderen en volwassenen met een vorm van autisme anders zal verlopen en dat de afweging van ondersteunen en loslaten anders komt te liggen. Ik zie het bij mijn neven, ze komen er wel, ook al loopt hun route iets anders. Maar bijvoorbeeld Kees ontdekt pas dat zijn buren aardige mensen zijn als hij er in zijn eentje voor staat. Eerder niet. Dus er zit ook een risico in dat je te lang blijft zorgen. 

Concreet nu bij een 22-jarige: je kunt ervoor kiezen de jongen op zijn kamer te laten zitten en zijn dagelijkse onderhoud zelf te financieren. Je kunt ook beginnen met een gesprek over inschrijven bij de woningbouw voor een huurwoning, contact opnemen met de gemeente voor een perspectief op financiële ondersteuning als dat nodig is dan wel begeleiding naar werk via het UWV. Ik zou kiezen voor dat laatste. 

Gingergirl schreef op 11-01-2026 om 06:54:

[..]

Dat is bij autisme ( wat er ook in veel gradaties is) het punt; zolang de ASSer erg geen noodzaak in ziet of noodzaak ervaart lukken veel zaken ook echt niet. Dat heeft verder niks met opvoeding, los kunnen laten of het uitstellen van zelfstandigheid te maken. Natuurlijk bepaal je als ouders wat je draagvermogen is maar weet je ook dat als je een kind hebt met een stoornis dat het anders kan lopen dan hoe het doorsnee genomen gaat. Onze oudste zoon heeft autisme en is bijvoorbeeld heel laat pas begonnen aan een vervolgoplriding. Vond ook iedereen wat van en dat wij dat goedvonden als ouders etc. Maar eerder lukte het hem gewoon ook echt niet, met alle gevolgen van dien. Niet iedereen past in het hokje " hoe het heurt". Later was hij wel gemotiveert en heeft alsnog een opleiding gedaan en is het goedgekomen op zijn eigen ASS manier.

Voor sommige dingen kun je als ouder de noodzaak wel creëren. Bijvoorbeeld door kind bepaalde kosten zelf te laten dragen, zodat er noodzaak is te gaan werken bijvoorbeeld. 

Of als je wil dat je kind zelf zijn lunch klaar gaat maken, zichzelf gaat aankleden, zelf iets bestellen in een restaurant of vragen in een winkel etc. Dan help je je kind door dat niet meer voor hem te doen. Dat kun je vooraf heel duidelijk communiceren; vanaf nu ga je dit zelf doen. En dan kun je de eerste paar keer misschien nog wel begeleiden, maar je helpt een kind niet als je hem of haar als een grote baby te behandelen.

Als een vervolgopleiding nog niet lukt direct na de middelbare school is dat prima. Dat kan ook later. Eén of meerdere tussenjaren is ook een optie. Maar dan wel met daginvulling en een plan en verantwoordelijkheden. Van de hele dag gamen op je kamer wordt het niet beter. Zo'n plan kan dan zijn dat je een aantal dagen per week gaat werken en ook een paar keer koken inclusief de boodschappen daarvoor doen. Dat vergt executieve functies en die kunnen daardoor ontwikkeld worden. Meehelpen in het huishouden en misschien de mantelzorg voor opa en oma. Rijbewijs halen. Een andere nuttige vaardigheid ontwikkelen. 

Een kind vertrouwen meegeven dat het wel dingen zelf kan is zó belangrijk. Ik was zo'n kind dat heel snel riep 'kan ik niet' als ik iets nooit gedaan had. En daar thuis vooral in bevestigd en gefaciliteerd werd. 

MamaE schreef op 11-01-2026 om 12:07:

[..]

Voor sommige dingen kun je als ouder de noodzaak wel creëren. Bijvoorbeeld door kind bepaalde kosten zelf te laten dragen, zodat er noodzaak is te gaan werken bijvoorbeeld.

Of als je wil dat je kind zelf zijn lunch klaar gaat maken, zichzelf gaat aankleden, zelf iets bestellen in een restaurant of vragen in een winkel etc. Dan help je je kind door dat niet meer voor hem te doen. Dat kun je vooraf heel duidelijk communiceren; vanaf nu ga je dit zelf doen. En dan kun je de eerste paar keer misschien nog wel begeleiden, maar je helpt een kind niet als je hem of haar als een grote baby te behandelen.

Als een vervolgopleiding nog niet lukt direct na de middelbare school is dat prima. Dat kan ook later. Eén of meerdere tussenjaren is ook een optie. Maar dan wel met daginvulling en een plan en verantwoordelijkheden. Van de hele dag gamen op je kamer wordt het niet beter. Zo'n plan kan dan zijn dat je een aantal dagen per week gaat werken en ook een paar keer koken inclusief de boodschappen daarvoor doen. Dat vergt executieve functies en die kunnen daardoor ontwikkeld worden. Meehelpen in het huishouden en misschien de mantelzorg voor opa en oma. Rijbewijs halen. Een andere nuttige vaardigheid ontwikkelen.

Een kind vertrouwen meegeven dat het wel dingen zelf kan is zó belangrijk. Ik was zo'n kind dat heel snel riep 'kan ik niet' als ik iets nooit gedaan had. En daar thuis vooral in bevestigd en gefaciliteerd werd.

Ik lees dat je je eigen jeugdtrauma van vroeger waarbij je moeder je bijna alles uit handen nam teveel projecteerd op andere casussen. Natuurlijk is het belangrijk dat je als ouders je kind dingen leert en zelf laat doen; ik schrijf ook nergens dat dat niet zo is. Een kind wat op alles zegt " kan ik niet" terwijl hij het nooit gedaan heeft kan ook zijn dat een kind er nog niet aan toe is omdat de emotionele leeftijd vaak veel jonger is.

Wel schrijf ik dat het zo is dat iedereen zich op een andere manier en in een ander tijdspad ontwikkeld. Zeker bij ASS speelt dat mee. Niet iedereen is toe aan meerdere dagen per week werken en kan dat aan; dat kun je dus niet afdwingen. Dat verschilt echt per persoon en kun je dus niet hanteren als een norm voor iedereen. Wij kregen juist het advies Gingerzoon wel veel te laten gamen; zijn manier om zich te kunnen ontspannen. Natuurlijk kun je afspraken maken over bepaalde taken die iemand kan doen maar ook dan kan het weleens niet haalbaar zijn. Wat de een nuttig vindt, vindt de ander niet nuttig, dat verschil mag er zijn. Onze kinderen hebben bv geen behoefte aan een rijbewijs halen, niks mis mee. 

Gingergirl schreef op 11-01-2026 om 12:42:

[..]

Ik lees dat je je eigen jeugdtrauma van vroeger waarbij je moeder je bijna alles uit handen nam teveel projecteerd op andere casussen. Natuurlijk is het belangrijk dat je als ouders je kind dingen leert en zelf laat doen; ik schrijf ook nergens dat dat niet zo is. Een kind wat op alles zegt " kan ik niet" terwijl hij het nooit gedaan heeft kan ook zijn dat een kind er nog niet aan toe is omdat de emotionele leeftijd vaak veel jonger is.

Wel schrijf ik dat het zo is dat iedereen zich op een andere manier en in een ander tijdspad ontwikkeld. Zeker bij ASS speelt dat mee. Niet iedereen is toe aan meerdere dagen per week werken en kan dat aan; dat kun je dus niet afdwingen. Dat verschilt echt per persoon en kun je dus niet hanteren als een norm voor iedereen. Wij kregen juist het advies Gingerzoon wel veel te laten gamen; zijn manier om zich te kunnen ontspannen. Natuurlijk kun je afspraken maken over bepaalde taken die iemand kan doen maar ook dan kan het weleens niet haalbaar zijn. Wat de een nuttig vindt, vindt de ander niet nuttig, dat verschil mag er zijn. Onze kinderen hebben bv geen behoefte aan een rijbewijs halen, niks mis mee.

Niet aan toe zijn kan, maar soms zijn vaardigheden sociaal gezien nodig. Bijvoorbeeld op school. Daar moeten ze ook bepaalde dingen zelf kunnen. Als dat op school kan, kan het thuis ook. En nieuwe dingen zijn spannend, maar je kan het wel leren. 

Veel gamen ter ontspanning is prima. Maar toch niet 8 of 12 of 16 uur per dag, zeven dagen per week? Kan me niet voorstellen dat een professional dat adviseert. 

Rijbewijs was een voorbeeld. Kan ook iets anders zijn. Maar jarenlang helemaal niks aan daginvulling hebben buiten gamen/ontspanning en thuis ook vrijwel niks hoeven, daar zou ik toch niet voor kiezen. Ik geloof niet dat dat voor iemand goed is, ook niet in geval van autisme of een andere ontwikkelingsverstorende factor.

MamaE schreef op 11-01-2026 om 12:57:

[..]

Niet aan toe zijn kan, maar soms zijn vaardigheden sociaal gezien nodig. Bijvoorbeeld op school. Daar moeten ze ook bepaalde dingen zelf kunnen. Als dat op school kan, kan het thuis ook. En nieuwe dingen zijn spannend, maar je kan het wel leren.

Veel gamen ter ontspanning is prima. Maar toch niet 8 of 12 of 16 uur per dag, zeven dagen per week? Kan me niet voorstellen dat een professional dat adviseert.

Rijbewijs was een voorbeeld. Kan ook iets anders zijn. Maar jarenlang helemaal niks aan daginvulling hebben buiten gamen/ontspanning en thuis ook vrijwel niks hoeven, daar zou ik toch niet voor kiezen. Ik geloof niet dat dat voor iemand goed is, ook niet in geval van autisme of een andere ontwikkelingsverstorende factor.

Maar het gaat hier niet om een basisschool kind en vaardigheden die passend zijn bij die leeftijd maar om een volwassene van 22 jaar die, zoals to zelf schrijft, nu niet kan werken door gezondheidsproblemen. Dan is het advies dat hij maar moet gaan werken of tig andere dingen moet gaan doen overdag niet haalbaar want als hij dat allemaal zou kunnen, dan had hij ook wel kunnen werken. Als ouder heb je niet altijd iets te kiezen, als er gezondheidsproblemen spelen bij je kind. Zaken eisen en afdwingen hebben dan niet veel zin en in het belang van haar zoon.

Ik kan me voorstellen dat dat vele gamen vreemd op je overkomt maar je bent dan ook geen professional die dat per casus bekijkt. Na de middelbare school een tijd rust heeft onze zoon veel goed gedaan gelukkig.