Hoe help ik mijn puber? (suicide, depressief)
Ik weet t namelijk niet meer.
Onze dochter van 14, ASS, is sinds vorig jaar enorm afgegleden. Ze ging naar de 2e mavo havo, van het speciaal voortgezet onderwijs.
Ze was altijd al stil, en rustig en teruggetrokken, maar we kregen al snel door dat dit anders was. Zo prikkelbaar, verdrietig.
Ergens begin dit jaar kwamen we erachter dat ze zichzelf snijdt.
We vonden bloederige handdoeken ed in de was. Ze was op school gezien. We hebben aan de bel getrokken bij onze ambulante begeleider. Maar dochter schoot op slot. Op de wachtlijst van de GGZ.
Ze heeft op school laten vallen dat ze plannen heeft om haar leven te beëindigen. Vlak daarna intake GGZ. Maar nu wachten tot ze aan de beurt is.
We proberen met haar te praten maar ze wil niks, ze is boos op ons dat ze naar de GGZ moest, dat we haar niet haar gang laten gaan. Dat ze geboren is, dat ze überhaupt bestaat.
Ondertussen zitten haar vader en ik vol vragen, hoe kunnen we haar helpen, wat kunnen we nog doen, of wat moeten we juist laten.
We gaan er eerlijk gezegd ook een beetje aan onderdoor nu.
Klopt, ze had die migraine al voor de pil. Was eigenlijk juist een poging om hormonen wat stabieler te laten zijn.
Maar wel een goeie ja!
Kan bloedprikken alleen in het ziekenhuis Brach? Hier in de buurt zijn priklocaties ook bij huisartsenpraktijk, verzorgingshuizen, buurthuizen etc.
Hoe drukker ze zich van tevoren maakt, hoe enger het wordt natuurlijk. Maar dat zit nu kennelijk helemaal vast in haar hoofd.
Heeft ze wel een fijne kamer?
Hier ook een dochter gehad met anorexia, zelfbeschadiging én prikangst gehad op die leeftijd. Tegen de prikangst heeft ze emdr gehad. Ze staat nog steeds niet te juichen bij bloedprikken maar gaat nu wel. Wij zijn toen via de huisarts bij het Triversum terecht gekomen ( kop Noord-Holland) , weet natuurlijk niet waar jullie wonen. Geen intrensieke motivatie? Stom excuus want dat hebben ze sowieso niet met anorexia , er is maar een wens ( of helaas meestal 2) nl dun worden en/ of suïcide. Heel heftig is dat als ouder om mee te maken kan ik uit ervaring vertellen. Dochter hier wilde ook niet, maar bij 14 mag je als ouder gelukkig nog een en ander beslissen, en zeker in geval van ernstige anorexia.
Nu een klein positief iets om je wat hoop te geven. Bij dochter is het uiteindelijk helemaal goed gekomen. Ze is nu zelfs verpleegkundige. Ook met een groot deel van haar groep is het goed gekomen. Helaas niet met allemaal , maar denk toch wel met 80/90 procent van de ( vnl ) jonge meiden. Heel veel sterkte gewenst. Het is zwaar voor jullie als ouders. 
Hier ook hevige prikangst bij kind. Dochter viel echt niet te prikken; niet na EMDR, niet na exposure, niet na 3 kwartier 1 op 1 met verpleegkundigen die het probeerden, niet na VR-bril ondersteuning etc.
Wij zijn bij De Kinderkliniek in Almere geweest. Daar werkten ze met lachgas zodat kind even 'weg' raakte. Op die manier lukte het. Inmiddels is kind boven de 18 en ligt de huisarts dwars qua doorverwijzing, dus hoe het verder moet als er iets moet gebeuren weten we niet. Maar tot en met 18 jaar was dit voor ons zeker een passende oplossing. Misschien heb je daar iets aan.
Bij prikangst kun je via de kinderarts bloed laten prikken onder een ‘roesje’. Hebben wij wel eens geregeld voor een kind met autisme en prikangst
Jonagold schreef op 24-09-2026 om 10:27:
Bij prikangst kun je via de kinderarts bloed laten prikken onder een ‘roesje’. Hebben wij wel eens geregeld voor een kind met autisme en prikangst
Dat was helaas bij mijn autisme kind niet zo’n succes 🫣 dus de angst werd verergerd. Maar goed hoop dat die sowieso geen graadmeter is
Bedankt allemaal weer. Ik weet niet zo goed hoe ik daar terecht moet komen eigenlijk?
De ha assistente wist t ook niet, alleen dat je geen verwijzing nodig hebt, maar verder dan dat kwam ze niet.
Online kan ik er weinig over vinden, maar dat kan aan mijn beperkte zoek skills liggen, ben al een aantal dagen flink ziek (migraine).
Ik ga volgende week maar eens bellen, hopelijk ben ik dan opgeknapt.
Dochter heeft wel iets ontzettend knaps gedaan, vannacht voor het eerst man wakker gemaakt om bij haar te blijven, ze was bang dat ze zich zelf pijn zou doen. Ze zoekt ons vaker op als ze niet alleen wil zijn, maar in de nacht durfde ze ons niet lastig te vallen. Man en dochter hebben een kopje thee gedronken, de hond uitgelaten en toen kon ze weer rustig naar dr kamer.
Man is wel helemaal doodop, die sliep net een uur en zijn wekker gaat om half 6.
bij ons is ze toen doorverwezen door de ha naar de kinderarts.
maar wat goed van haar zeg! Mijn dochter deed dat ook niet (inmiddels wel iets vaker), maar inderdaad zelf liever een kut nacht en haar helpen dan dat je weer verder van huis bent. Maar dat is een mooie stap van haar!
Mmh ik ga nog eens zoeken vandaag. Maar prioriteiten zijn beetje verschoven, we hebben een aftelkalender gevonden op haar kamer. Man zag in haar telefoon dat ze gezocht heeft op slagader doorsnijden etc.
Onze begeleiding zou vandaag komen maar die zegt net af, morgen hebben we wel gesprek met begeleidster van dochter. Die ga ik zo maar op de hoogte stellen. Sjonge dit is niet hoe ik mijn maandag ochtend had bedacht.
Man was tot voor kort van mening dat het niet zo gevaarlijk was, want ze was ook regelmatig wel vrolijk.
En die is nu ook redelijk van de leg en lichtelijk in paniek.
Ik bevries een beetje merk ik, weet niet zo goed wat ik moet en kan doen.
Brachiosaurus schreef op 20-09-2026 om 13:13:
Ja daar hebben we ook al over nagedacht hoor. Maar voor nu wel blij met de klik die er is tussen dochter en hulpverleenster. Het gaat aleen zo langzaam allemaal. In maart aangemeld, in mei intake. En nu werd ik van de week gebeld dat we met "spoed" een veiligheidsplan moeten maken.
Lachwekkend als t niet zo triest is.
Dan zijn ze eindelijk mee. Dat is een positief iets.
Brachiosaurus schreef op 22-09-2026 om 13:07:
[..]
Ja ga ik vragen, wordt vanmiddag teruggebeld door de huisarts.
[..]
We gaan sowieso allebei mee, dochter wil graag dat ik mee ga, maar zkh is 20 minuten rijden en ik heb geen rijbewijs. Vorige keer hebben we een afspraak gemaakt, in het zkh, dat ze wat extra tijd namen etc. En verdovende zalf. Maar vraag me af of we haar uberhaupt zover krijgen.
Eerst bloedprikken, en dan iets doen, dat lukt haar niet, te veel prikkels en spanning, ze wil daarna zsm naar dr kamer. Dat maakt alles nog ingewikkelder.
School is echt vervelend wat dat betreft, nu standaard 2 dagen per week maar tot 12 les. Dan gaat ze dus niet. En dat snap ik, ik ga dr nu niet 3,5 uur laten wachten op de taxi. Maar goed, tis te hopen dat ze wel over gaat...
Na bloedprikken beter samen een kommetje soep nemen, om weer beter te voelen. Geen dingen inplannen die energie kosten vlak daarna. Van bloedprikken kan je wat licht in het hoofd worden, zeker als je al onder voed bent.
bloedprikken gaat sowieso niet lukken binnenkort, ze weigert alles en soep eet ze niet 
Brachiosaurus schreef op 28-09-2026 om 09:07:
Mmh ik ga nog eens zoeken vandaag. Maar prioriteiten zijn beetje verschoven, we hebben een aftelkalender gevonden op haar kamer. Man zag in haar telefoon dat ze gezocht heeft op slagader doorsnijden etc.
Onze begeleiding zou vandaag komen maar die zegt net af, morgen hebben we wel gesprek met begeleidster van dochter. Die ga ik zo maar op de hoogte stellen. Sjonge dit is niet hoe ik mijn maandag ochtend had bedacht.
Jeetje. Is het veiligheidsplan al opgesteld trouwens? En kunnen jullie hier met haar over gesproken? Goed dat je haar begeleider vandaag alvast even informeert dan kan die er morgen goed op ingaan. Een virtuele knuffel
Mavelle schreef op 28-09-2026 om 17:14:
[..]
Jeetje. Is het veiligheidsplan al opgesteld trouwens? En kunnen jullie hier met haar over gesproken? Goed dat je haar begeleider vandaag alvast even informeert dan kan die er morgen goed op ingaan. Een virtuele knuffel
Inderdaad, dat veiligheidsplan is nu wel belangrijk. Ik hoop dat het gesprek vandaag goed gaat. De situatie lijkt me nu wel onhoudbaar, ook als je man zijn nachtrust nu opoffert, dat kan ook niet zo blijven.
Sterkte voor jullie
