21 november 2026

Willemijn (34): 'Mijn peuter (2) eet alleen pasta met boter. Volgens mijn moeder is dat mijn eigen schuld'

Willemijn (34) is moeder van vier kinderen, van wie de jongste een peuter is die al weken lang alleen pasta met boter eet. Tijdens een doodgewoon familiediner bij oma en opa loopt de spanning rond dat bordje ongemerkt op, tot er iets gebeurt dat Willemijn nog dagen bezighoudt. Wie kent het niet: opvoedadvies aan tafel, ongevraagd geserveerd, net op het moment dat je er het minst op zit te wachten.

Mijn jongste is twee en eet al weken niets anders dan pasta met boter. Geen saus, geen kaas erbij, zelfs geen andere pastavorm dan de kleine schelpjes die hij toevallig een keer lekker vond. Ik weet hoe dat klinkt, en ik weet ook dat het waarschijnlijk overgaat. Met drie oudere kinderen heb ik dit al vaker gezien: een fase die komt en weer gaat, waar je als ouder vooral doorheen moet ademen zonder er een drama van te maken.

Ik voelde de spanning al in de auto op weg naar oma en opa. Niet omdat ik bang was voor mijn peuter, maar omdat ik precies wist wat er op tafel zou komen: een stevige stamppot, misschien met spekjes erdoor, iets waar hij linea recta naast zou kijken. En ik wist ook, uit ervaring, dat dat zelden onopgemerkt blijft.

Ik voelde de spanning al in de auto op weg naar oma en opa

Mijn moeder is op een andere manier opgevoed dan ik mijn kinderen opvoed, en dat is op zich niet erg. Maar bij het avondeten komt dat verschil elke keer weer naar boven. Zij groeide op met het idee dat je at wat er op tafel stond, punt uit. Ik probeer mijn kinderen niet te dwingen, zeker niet in een fase, omdat ik uit ervaring weet dat dwang de strijd aan tafel alleen maar erger maakt. Maar aan haar tafel voelt dat al snel alsof ik mezelf moet verantwoorden voor een keuze die ik eigenlijk niet eens bewust maak. Ik wil gewoon geen strijd, geen huilende peuter, geen avond die voor iedereen verpest wordt om een paar hapjes stamppot.

Moeder schept pasta met boter in een bakje in de keuken terwijl haar peuter speelt.

Die avond nam ik daarom, zoals wel vaker, een bakje pasta met boter mee in mijn tas. Bijna stiekem, alsof ik iets verbodens deed. Toen het eten op tafel kwam en mijn zoon meteen zijn gezicht vertrok bij de geur van de stamppot, zette ik rustig mijn eigen bakje voor hem neer. Maar oma was me voor, of eigenlijk precies tegelijk: zij had al een bordje klaargemaakt met een kleine, zachtgekookte portie van wat er al was, "iets normaals", zoals ze het noemde.

Zo verwennen jullie hem alleen maar

Twee bordjes stonden ineens naast elkaar voor zijn neus. Oma schoof het mijne terug en zei: "Zo verwennen jullie hem alleen maar." Niet gemeen, niet hard, maar wel duidelijk, en met die blik die zegt dat ze het al jaren ziet aankomen. Het werd stil aan tafel. Mijn vader keek naar zijn bord, mijn zus schraapte haar keel, en mijn zoon, die amper twee is, voelde feilloos aan dat er iets gebeurde en begon te huilen, niet om het eten, maar om de spanning.

Ik voelde van alles tegelijk: boosheid omdat dit niet haar beslissing was, twijfel omdat een klein stemmetje in mij vroeg of ze misschien toch een punt had, en schaamte omdat iedereen nu naar ons tafeltje keek. Ik koos ervoor om niets te zeggen. Ik pakte mijn bakje gewoon weer op, zette het terug voor zijn neus, en zei alleen: "Hij eet dit, dat is nu even zo." Geen ruzie, geen uitleg, geen slag die ik won of verloor. Gewoon een bordje dat terugging naar waar het hoorde.

Geen ruzie, geen uitleg, geen slag die ik won of verloor

De rest van de avond verliep oppervlakkig gezellig, met gesprekken over van alles behalve dat ene moment. Oma en ik hebben het er nooit meer over gehad, niet die avond en ook niet de dagen erna. Geen verontschuldiging, geen gesprek, gewoon stilte eromheen, alsof we allebei besloten hadden dat lieve vrede belangrijker was dan gelijk krijgen.

Vrouw bereidt in gedachten verzonken een bakje pasta met boter in de keuken.

Ik denk er nog steeds weleens aan terug, meestal als ik weer een bakje pasta insmeer voordat we bij haar gaan eten. Niet omdat ik spijt heb van wat ik deed, maar omdat ik nog steeds niet zeker weet of het de juiste keuze was om te zwijgen. Misschien had ik iets moeten zeggen, al was het maar voor mezelf. Opvoeden blijkt soms ook te betekenen dat je grenzen moet bewaken bij de mensen van wie je het allerminst verwacht, en dat voelt oneerlijk zwaar, juist omdat het je eigen familie is. Hoe doe jij dat, als iemand die van je houdt zich ongevraagd met het bord van je kind bemoeit?

Lees ook:

Reacties

Plaats een reactie

Vul een reactie in.
Vul a.u.b. je naam in.
Vul a.u.b. je e-mailadres in.