De kwetsbare man
Beste allen,
Zo'n 1,5 jaar geleden ben ik gescheiden. Heel erg naar. Overspel, jonge kinderen, twee enorm dure huizen en een hoop verdriet. Hoewel ik me realiseer dat de menselijke geest de neiging heeft voor alles een rationele verklaring te zoeken ook als die er niet is, blijft er een vraag terugkomen. De vraag over de kwetsbare man.
Van huis uit praatte ik altijd veel over gevoelens, kon ik veel kwijt in de muziek die ik maakte, en als ik zag dat iemand geëmotioneerd was, gaf ik daar altijd eerst even aandacht aan om te zien of een inhoudelijk gesprek mogelijk was. Ik beschouwde dat altijd als iets moois, iets normaals en zeker niet als iets vrouwelijks.
Echter, in mijn afgelopen relatie was de dynamiek dat ik zorgde, luisterde, praktisch werk deed en in staat stelde. Voor elke angst -voor bijvoorbeeld nieuwe coschappen-, ruzies met familieleden, bedreigingen of andere emotioneel heftige zaken luisterde ik letterlijk nachten lang. Proberend geen advies te geven, te luisteren te erkennen etc.
Toen ik het echter jaren later zelf wat moeilijk had en dat aangaf, werd dat vrij snel afgedaan. En als ik verdrietig was was dat 'vervelend' maar echt luisteren naar wat ik voelde zat er niet in. Dit maakte dat ik wrok begon te voelen en dit probeerde te bespreken maar daar was geen ruimte voor. Ik moest niet zo zeuren en vooral niet teveel emotie tonen maar wel luisteren naar die van haar.
Op het laatst, toen er een minnaar in het spel kwam werd het gebrek aan aantrekkingskracht zelfs verklaard als mijn 'gebrek aan mannelijkheid'. Wat dat dan was 'mannelijkheid' daar kwam nooit antwoord op. Ik ga conflict niet uit de weg, ben vrijwel nooit lui, ben sociaal en ben fanatiek bezig met mijn muziekhobby, heb een goede baan, best veel vrienden en sport graag.
Hoewel ik nu een heel leuke nieuwe relatie heb waarin ik juist word aangemoedigd om gevoelens te tonen en te delen, ben ik wel voorzichtig geworden. Mijn eigen strenge stem zegt soms: 'Deel niet teveel, daar zitten vrouwen niet op te wachten. We zijn gelijkwaardig maar niet gelijk. Zij wil kunnen uithuilen maar verwacht dat niet andersom.'
Mijn vraag aan jullie: Is dit echt onzin en zijn we gewoon mensen en niet perse mannen of vrouwen of zit hier wel degelijk een verschil?
Vast dank voor de moeite van het reageren!
Ontzettend interessant en relevant onderwerp. En gevoelig 😁. De Tate benadering is natuurlijk een complete uitwas, gevaarlijk en schadelijk. Tegelijk is een ander uiterste dat er geen verschil tussen mannen en vrouwen zijn. Wat voor mij geldt: mannen en vrouwen zijn helemaal gelijkwaardig en ook niet gelijk. Er zijn generieke verschillen. Alleen al door bouw, hormoonhuishouding, hersenstructuur, emoties. Die vervolgens ook nog gecultiveerd en gesocialiseerd worden (bv ‘manen moeten sterk zijn en niet huilen’, ‘vrouwen moeten zichzelf wegcijferen voor de kinderen’). En ja, natuurlijk is ook ieder uniek en moet ieder het op eigen manier invullen. Concreet: ik geloof dat er aangeboren verschillen zijn tussen mannen en vrouwen. Maar als een man een beha wil dragen, lekker doen.
Het houdt mij bezig wat dat betekent voor relaties. Of eigenlijk mijn eigen relatie. Ik geloof dat ik als man iets anders breng dan mijn vrouw. Ook in de opvoeding. Het gaat niet om meer/minder, sterk/zwakker, hiërarchie, etc. Maar wat en hoe mag het wel vorm krijgen?
Barbarian schreef op 13-01-2026 om 22:56:
Met Leiderschap bedoel ik o.a. dat je in overleg met je partner een beslissing durft te nemen waar je achter staat en daar niet van afwijkt als je door wie dan ook wordt tegengewerkt/ tegengesproken. Bijvoorbeeld: je wilt een bank kopen. Samen met je partner zoek je een bank uit. Uiteindelijk moet er een beslissing gemaakt worden. Dit doet de leider. Uiteraard heeft hij eerst alle belangen tegen elkaar afgewogen. Als hij naderhand door zijn vrouw wordt tegengesproken; ik wil toch een blauwe ipv een rode dan moet hij bij zijn standpunt blijven.
Met leiderschap bedoel ik ook dat je als
Man verantwoordelijk bent voor bijvoorbeeld het welzijn en de zorg voor de kinderen. Als
Man moet je de mentale last hiervan dragen; dit
Is een keuze. Je kunt niet de verantwoordelijkheid voor de kinderen (alleen maar) bij de vrouwlaten.
Ikzelf heb in het begin alle verantwoordelijkheid van ons eerste kind bij mijn vrouw gelegd. Nu niet meer. Dat is mijn verandering.
nu vraag ik nog weleens toestemming voor bepaalde dingen aan mijn vrouw; dit is slecht leiderschap. Ik moet leren dat ik zonder toestemming een beslissing kan maken. Daar heeft zij ook meer aan.
kortom: dit heeft niks met alphagedrag te maken en is zeker geen stoer verhaal of wat dan ook.
Oh verschrikkelijk, als ik zo'n man in huis zou hebben die zich ontpopt tot een rigide leider die denkt dat hij de beslissingen moet nemenn dan zou ik eerst die man het huis uit zetten en daarna de blauwe bank.
Ik denk dat dit soort leiderschap kan werken als beiden ermee instemmen. Er zijn natuurlijk culturen en religies waar dit zo werkt. En niet alleen in het buitenland ook op de biblebelt is dat het geval. Als jij als vrouw hiervoor kiest is het prima. Maar halverwege de relatie van volledige gelijkwaardigheid naar leiderschap is natuurlijk wel wat anders. Het is maar de vraag of de ander daarmee instemt. Het is immers een wijziging van de bestaande afspraken.
Barbarian schreef op 13-01-2026 om 22:56:
Met Leiderschap bedoel ik o.a. dat je in overleg met je partner een beslissing durft te nemen waar je achter staat en daar niet van afwijkt als je door wie dan ook wordt tegengewerkt/ tegengesproken. Bijvoorbeeld: je wilt een bank kopen. Samen met je partner zoek je een bank uit. Uiteindelijk moet er een beslissing gemaakt worden. Dit doet de leider. Uiteraard heeft hij eerst alle belangen tegen elkaar afgewogen. Als hij naderhand door zijn vrouw wordt tegengesproken; ik wil toch een blauwe ipv een rode dan moet hij bij zijn standpunt blijven.
Met leiderschap bedoel ik ook dat je als
Man verantwoordelijk bent voor bijvoorbeeld het welzijn en de zorg voor de kinderen. Als
Man moet je de mentale last hiervan dragen; dit
Is een keuze. Je kunt niet de verantwoordelijkheid voor de kinderen (alleen maar) bij de vrouwlaten.
Ikzelf heb in het begin alle verantwoordelijkheid van ons eerste kind bij mijn vrouw gelegd. Nu niet meer. Dat is mijn verandering.
nu vraag ik nog weleens toestemming voor bepaalde dingen aan mijn vrouw; dit is slecht leiderschap. Ik moet leren dat ik zonder toestemming een beslissing kan maken. Daar heeft zij ook meer aan.
kortom: dit heeft niks met alphagedrag te maken en is zeker geen stoer verhaal of wat dan ook.
Dus nu hoeft je vrouw de zorg voor kind niet meer alleen te dragen maar heeft ze gewoon nergens meer controle over alles wordt door jou beslist en zij moet zich schikken naar jouw mening.. ok dan
Barbarian schreef op 13-01-2026 om 22:56:
Met Leiderschap bedoel ik o.a. dat je in overleg met je partner een beslissing durft te nemen waar je achter staat en daar niet van afwijkt als je door wie dan ook wordt tegengewerkt/ tegengesproken. Bijvoorbeeld: je wilt een bank kopen. Samen met je partner zoek je een bank uit. Uiteindelijk moet er een beslissing gemaakt worden. Dit doet de leider. Uiteraard heeft hij eerst alle belangen tegen elkaar afgewogen. Als hij naderhand door zijn vrouw wordt tegengesproken; ik wil toch een blauwe ipv een rode dan moet hij bij zijn standpunt blijven.
Met leiderschap bedoel ik ook dat je als
Man verantwoordelijk bent voor bijvoorbeeld het welzijn en de zorg voor de kinderen. Als
Man moet je de mentale last hiervan dragen; dit
Is een keuze. Je kunt niet de verantwoordelijkheid voor de kinderen (alleen maar) bij de vrouwlaten.
Ikzelf heb in het begin alle verantwoordelijkheid van ons eerste kind bij mijn vrouw gelegd. Nu niet meer. Dat is mijn verandering.
nu vraag ik nog weleens toestemming voor bepaalde dingen aan mijn vrouw; dit is slecht leiderschap. Ik moet leren dat ik zonder toestemming een beslissing kan maken. Daar heeft zij ook meer aan.
kortom: dit heeft niks met alphagedrag te maken en is zeker geen stoer verhaal of wat dan ook.
bold 1: Waarom overleg je dan überhaupt? waarom moet één persoon dit beslissen? Wordt de bank ook van haar geld gekocht? En wat als je zelf inziet dat de kleur niet goed is? Mag je dan wel van mening veranderen? Houd je je aan je eigen beslissing en zit je jaren met een bank die niet staat (de kinderachtige optie) of houd je je het recht voor alleen te mogen beslissen dat het toch een andere kleur moet zijn? (en maar hopen dat je vrouw dat al niet geopperd heeft want dan lijkt het er op dat je haar volgt)
bold 2 Dus je gaat van toestemming vragen naar verordonneren? En daar heeft zij meer aan? Waarom? Maar tussen toestemming vragen en verordonneren zit een stap: namelijk allebei een standpunt hebben en met respect voor elkaars visie overleggen en tot een beslissing komen die voor beiden goed voelt. Dat is imo volwassen partnerschap. En ja de ene keer geeft de een wat meer mee en de andere keer de ander, daarin moet je elkaar vertrouwen als partners
Eigenlijk vind ik dat hele leiderschap narratief een beetje kinderlijk, met behoud van volwassen ego dat dan weer wel. Want waarom zouden mannen ook al weer betere leiders zijn? Als ik het nieuws aan zet zie ik er niet zo veel van. En als ik de krant lees over de positie van vrouwen in het huwelijk/relatie ook niet.
Barbarian schreef op 13-01-2026 om 22:56:
nu vraag ik nog weleens toestemming voor bepaalde dingen aan mijn vrouw; dit is slecht leiderschap. Ik moet leren dat ik zonder toestemming een beslissing kan maken. Daar heeft zij ook meer aan.
kortom: dit heeft niks met alphagedrag te maken en is zeker geen stoer verhaal of wat dan ook.
Ik snap wel wat je bedoeld hoor. Vrouwen willen nou eenmaal een sterke emotionele man. Het is een afknapper als jij elke keer toestemming vraagt voor iets (mits er geen geldproblemen zijn). Een teken van zelfredzaamheid dat jij zelf beslissingen kunt maken.
Zij moet bij twijfel op jou terug kunnen vallen. Vrouwen wisselen nog al eens qua emoties. Nu lijk je een groot kind. Dan is haar respect voor jou gauw weg.
Renate46 schreef op 14-01-2026 om 14:11:
[..]
Ik snap wel wat je bedoeld hoor. Vrouwen willen nou eenmaal een sterke emotionele man. Het is een afknapper als jij elke keer toestemming vraagt voor iets (mits er geen geldproblemen zijn). Een teken van zelfredzaamheid dat jij zelf beslissingen kunt maken.
Zij moet bij twijfel op jou terug kunnen vallen. Vrouwen wisselen nog al eens qua emoties. Nu lijk je een groot kind. Dan is haar respect voor jou gauw weg.
Wtf is dat voor onzin. Houd het bij jezelf. Prima dat jij een emotioneel onstabiele vrouw bent die iemand nodig hebt om haar te leiden' dat zijn echt niet alle vrouwen.
Anoniemvoornu schreef op 14-01-2026 om 14:40:
[..]
Wtf is dat voor onzin. Houd het bij jezelf. Prima dat jij een emotioneel onstabiele vrouw bent die iemand nodig hebt om haar te leiden' dat zijn echt niet alle vrouwen.
Nooit last van je hormonen. Knap ben je inderdaad een uitzondering of transvrouw.
Een keer is genoeg
Renate46 schreef op 14-01-2026 om 15:06:
[..]
Nooit last van je hormonen. Knap ben je inderdaad een uitzondering of transvrouw.
Mannen hebben ook hormonen en emoties
Renate46 schreef op 14-01-2026 om 15:06:
[..]
Nooit last van je hormonen. Knap ben je inderdaad een uitzondering of transvrouw.
Ik ook niet. Ik ben heel stabiel en ik kan prima knopen doorhakken. Een man die over gemeenschappelijke dingen het beslissingsrecht opeist, wijs ik vriendelijk doch beslist de deur. We zijn gelijkwaardige partners, of geen partners.
Indien van toepassing: wat maakt het voor jullie vrouwen interessant om met een man door het leven te gaan? Waarom een man tov een vrouw? Wat voegt het man-zijn toe aan jouw leven? Wat maakt een man aantrekkelijk?
Ik zie overigens niet vanzelfsprekend dat leiding nemen niet samengaat met gelijkwaardigheid. Op sommige terreinen ben ik meer leidend en sturend in onze relatie op andere mijn vrouw. Het is toch ook heerlijk dat je in sommige dingen op een ander kunt leunen en mag loslaten? Ik denk dat vooral cruciaal is of er afstemming is en of je elkaars geluk voor ogen hebt (zonder dat voor de ander in te vullen).
GekkeHenkie100 schreef op 14-01-2026 om 16:06:
Indien van toepassing: wat maakt het voor jullie vrouwen interessant om met een man door het leven te gaan? Waarom een man tov een vrouw? Wat voegt het man-zijn toe aan jouw leven? Wat maakt een man aantrekkelijk?
Ik zie overigens niet vanzelfsprekend dat leiding nemen niet samengaat met gelijkwaardigheid. Op sommige terreinen ben ik meer leidend en sturend in onze relatie op andere mijn vrouw. Het is toch ook heerlijk dat je in sommige dingen op een ander kunt leunen en mag loslaten? Ik denk dat vooral cruciaal is of er afstemming is en of je elkaars geluk voor ogen hebt (zonder dat voor de ander in te vullen).
Maar als jouw vrouw een mening heeft over zo'n onderwerp waarin jij" leidend" bent ' telt die mening dan of blijft jouw mening leidend? Dus jij bent van het verven. Je vrouw wilt geen blauw' is het dan jammer dan ik verf dus ik bepaal?
Anoniemvoornu schreef op 14-01-2026 om 16:10:
[..]
Maar als jouw vrouw een mening heeft over zo'n onderwerp waarin jij" leidend" bent ' telt die mening dan of blijft jouw mening leidend? Dus jij bent van het verven. Je vrouw wilt geen blauw' is het dan jammer dan ik verf dus ik bepaal?
Leuk voorbeeld. Wel eerst even: ik vind niet dat de man leidend en de vrouw volgend is. Ik ben zelf meer aan het nadenken wat wat mannelijk en vrouwelijk betekent en hoe dat lekker werkt.
Dan jouw voorbeeld: voor mijn vrouw is het veel belangrijker dan voor mij welke kleur verf er op de muur zit. Maar ze vindt het niet makkelijk om te kiezen. Zoveel opties, zoveel combinaties. Ik probeer dan goed te luisteren en kijken. En dan kan ik wel wat sturen naar de keuze waarvan ik denk dat dat voor haar te keuze is. En daarnaast stel ik gerust door te zeggen dat we het allemaal anders kunnen doen als het niet bevalt en dat het qua kosten geen ramp is.
Ik denk dat hier speelt: mijn vrouw heeft een zoveel rijkere kijk op kleuren, sfeer en visie (m.b.t. wonen). Maar vind het lastig knopen door te hakken en bang de verkeerde keuze te maken. Ik ben op dit punt pragmatischer en maak de keuze makkelijker. Heeft ze mij daarvoor nodig? Nee, natuurlijk zou zij zich redden zonder mij. En toch denk ik dat zij zegt dat ze dit fijner vindt, helemaal gelijkwaardig is. Sterker nog, dat zo juist gebeurt wat zij zelf graag wil maar dat het wat veiliger voelt als ik de knoop doorhak en er dan ook voor ga staan.
Renate46 schreef op 14-01-2026 om 15:06:
[..]
Nooit last van je hormonen. Knap ben je inderdaad een uitzondering of transvrouw.
Een uitzondering, wat een onzin! Elk mens heeft weleens last van hormonen, zowel man als vrouw, maar dat staat mijn zelfredzaamheid nergens in de weg hoor evenals het kunnen nemen van beslissingen.