Spagaat tussen huidige kinderen en kindje met nieuwe partner
Hallo allemaal,
Ik wist niet zo goed waar ik dit kwijt kon, allereerst kort mijn situatie.
Momenteel ben ik 27 weken zwanger van mijn derde kindje, ik heb al twee zoontjes uit een eerdere relatie welke helaas is uitgelopen op een scheiding. Er is sprake van co ouderschap waarbij de kinderen week op, week af bij mijn ex en bij mij zijn.
Inmiddels ben ik ruim 1,5 jaar samen met mijn huidige partner. We hebben heel veel gesprekken gehad over hoe we dat voor ons zagen als er een kleintje bij zou komen. Mijn twee kinderen zijn helemaal gek op mijn huidige partner en hij is in omgang heel goed met de kinderen. Vorig jaar zomer zijn we samen op vakantie geweest (met zijn 4en) en vanaf dat moment heb ik gezegd dat als hij er bij is, ik bepaalde verwachtingen heb van hem richting de kinderen, zeker met het zicht op dat er een kleintje in de toekomst van ons samen bij zou komen. Ik wilde namelijk niet dat er onderscheid zou komen tussen hoe hij met mijn kinderen om zou gaan en bij een eventueel eigen kindje. Dat betekent dat hij sindsdien net zo goed als ik de rol van opvoeder op zich neemt op bepaalde vlakken. We hebben vaak gesprekken gehad over hoe hij dan het beste om kon gaan met bepaalde situaties en of hij anders had kunnen reageren. Voor mij gaat het namelijk allemaal wat natuurlijker, je groeit daar als ouder zijnde toch in en voor hem was dit allemaal nieuw. Daarnaast heb ik hem regelmatig gevraagd om mij te spiegelen of ik bepaalde dingen anders zou moeten doen, om zelf ook te groeien als moeder zijnde. Ook heb ik hem vaker gevraagd of hij dingen anders zou doen bij een eigen kind, dan hoe we nu omgaan met mijn kinderen, dus ook in huisregels etc.. Hij vindt daarin dat ik ze te vaak iets cadeau geef en zou dat zelf anders doen en hij is vrij streng in dat ze moeten eten wat er op tafel staat en bord leeg, waarbij ik al blij ben als ze iets nieuws willen proeven. Hebben ze een dag geen zin in wat we eten, dan wil ik dit niet forceren. Over het eten is hij inmiddels milder geworden en hebben we het vaak over gehad.
Wij wonen niet samen, we hebben allebei onze eigen koopwoning en wonen niet in dezelfde stad (ongeveer 45 min rijden bij elkaar vandaan). Ik ben destijds hierheen verhuist omdat mijn ex-partner hier woonde en in verband met co-ouderschap gebleven. De baby krijgt straks zowel bij hem, als bij mij een eigen kamertje. Het idee is dat als ik de kinderen heb, we die week in mijn huis leven en als de kinderen bij mijn ex zijn, we met zijn 3en in zijn huis wonen.
Nou loop ik er dus tegenaan dat sinds de zwangerschap, mijn huidige partner al een aantal keer heeft benoemd dat hij het heel belangrijk vindt dat we straks dingen met zijn 3en doen. Wat ik snap, want hij wil graag herinneringen maken met zijn kind en mij. Maar daarnaast komt hij nu ook met dat hij bijvoorbeeld niet wil dat mijn kinderen de TV aan hebben staan als de kleine straks wakker is. Ik had verwacht dat hij de afgelopen tijd meer aanwezig zou zijn en niet dat we pas samen zouden wonen als de kleine zou komen en dat is niet zo. Hij biedt zelf aan af en toe om op de jongens te passen als ik bijvoorbeeld een avondje wil gaan sporten, maar klaagt vervolgens wel over dat het enorm pittig was met ze alleen en soms is hij dan liever alleen thuis dan bij de kinderen en mij. Ik ben bang dat er dadelijk onderscheid gaat ontstaan in de omgang met zijn eigen kind en mijn kinderen, iets wat ik van te voren dus heel duidelijk uitsprak wat ik niet wilde, maar ook dat mijn kinderen gaan merken dat hij veel meer geeft om zijn eigen kind. Ik snap dat je gevoel niet kan dwingen, maar het voelt alsof mijn kinderen straks moeten ervaren, na al een scheiding hebben doorgemaakt, dat zij op de tweede plek gaan komen en dat doet mij heel veel pijn. Hij wil ondanks dat we dit van te voren besproken hebben, dadelijk toch andere regels opstellen als die kleine er is en dat voelt als kritiek op dat hij vindt dat ik het nu niet goed doe, terwijl ik hier specifiek om gevraagd heb meermaals.
Daarnaast gaf ik aan het heel moeilijk te hebben met de zomervakantie dat ik ze dan langer niet zie en dan geeft hij aan dat wel prima te vinden. Ik heb uitgesproken dat me dat pijn doet dat hij het prima vindt als de kinderen er niet zouden zijn. Ook als het gaat over dat er mogelijk een regeling zou komen waar bij de kinderen meer bij mij zouden zijn, spreekt hij uit dat hij liever heeft dat de regeling 50/50 blijft. In het verleden hebben we het hier ook over gehad omdat er toen wat zaken speelde wat er mogelijk voor zou zorgen dat ze meer bij mij zouden zijn, toen zei hij nog dat het beter voor ze zou zijn als ze meer bij ons zouden zijn. Sinds de zwangerschap heeft hij al een aantal keer benadrukt dat hij vooral het belangrijk vindt dat wij tijd met zijn 3en gaan hebben, zonder mijn huidige kinderen. Ik merk dat ik hierdoor twijfels begin te krijgen of ik wel de juiste keuze heb gemaakt en of ik hiermee mijn kinderen, die al een scheiding hebben doorgemaakt en daar uiteraard "schade" door hebben opgelopen, nog meer ga beschadigen als ik de relatie met mijn huidige partner en dadelijk een baby, voort zou zetten. Het voelt alsof ik moet kiezen tussen de impact die dit gaat hebben voor mijn kinderen of mijn nieuwe partner. Ik heb dit ook uitgesproken naar mijn nieuwe partner en aangegeven dat ik niet goed weet wat nu de oplossing is, maar dat als hij deze uitspraken voor de zwangerschap had gemaakt, ik er niet aan begonnen was met hem. Daarnaast merk ik dat ik momenteel niet kan genieten met de voorbereidingen voor de kleine in mijn buik door alle spanning en gedachtes waar ik mee zit, daar baal ik enorm van want dat geeft dan weer een schuldgevoel richting dit kleintje want ik wil die niet te kort doen.
Het is een heel verhaal geworden en ik ben denk ik vooral op zoek naar andere in eenzelfde soort situatie of wat jullie vinden van de uitspraken die hij doet, want ik weet even niet meer wat ik nu moet. Reageer ik te overdreven? Verwacht ik teveel van hem als stiefouder? Ik kan momenteel niet zien hoe dit straks voor alle partijen goed moet gaan lopen.
Decembermamma schreef op 29-07-2026 om 15:10:
[..]
Vraag je ex even of het ook voor hen redelijk te doen was. En vraag je zoon even hoe hij het vond dat hij elke keer extra vroeg op moest staan om 40 minuten in de auto te zitten in naar school te gaan. Ik begrijp dat het voor jou redelijk te doen was, maar ik vermoed dat het zware jaren zijn geweest voor ex en kind.
Soms vraag je niet om een scheiding hè.
En soms is een goede relatie met een ex meer waard het kind dan 2 kemphaantjes waar het tussenzit.
Jouw zoon vindt ook niet alles wat jij doet/zijn vader doet even leuk. Dat hoor je vast als hij volwassen is.
Het is soms geluk als je huwelijk werkt, maar ook een werkende eenheid kan gewoon kapot.
topic starter .. wil je reageren?
Anoniemvoornu schreef op 27-07-2026 om 22:39:
Waarom heb je zo'n haast? Nu moeten jouw kinderen zich aan gaan passen en worden ze met hardere hand opgevoed terwijl je dat zelf niet nodig vind.. jullie zitten helemaal niet op 1 lijn kwa opvoeding. En nu moeten ze zich kleiner maken en veranderen om aan jullie ideale familieplaatje te voldoen. Krijgt een 3de persoon macht over o.a wat ze moeten eten. Ik kan me totaal niet voorstellen dat je dit laat gebeuren
Dat is dus precies wat ik wil voorkomen en waarom we regelmatig gesprekken hebben gehad hoe zijn kijk is op dingen en of hij zaken anders zou doen. Ik denk dat het in m'n post anders overkomt dan het is, het is dus juist dat we wel op 1 lijn zaten met bijna alles en hij nu tijdens de zwangerschap dingen anders wil, ook voor mijn kinderen en ik dat niet oke vindt. Maar hem ook de ruimte wil geven om de dingen op zijn manier te willen doen omdat je als nieuwe ouder toch een bepaalde visie heb hoe je dingen wil doen. Had ik zelf ook voor mijn eerste, wat in de praktijk echt niet altijd is gegaan zoals ik van te voren had bedacht.
linn19 schreef op 28-07-2026 om 01:22:
Ik krijg het al benauwd al ik je stuk lees. Je hebt er best wel een zooitje van gemaakt eigenlijk.
Je bent anderhalf jaar samen schrijf je. Dat betekend dat jullie elkaar ongeveer rond januari 2025 hebben leren kennen en jij hebt de beslissing gemaakt om +/- 6 maanden later al met jou kinderen en hem op vakantie te gaan en je toen al verwachtingen uitsprak naar hem over zijn rol als opvoeder naar jou kinderen. En toen al praten over een toekomstig kindje?
En nu leg je de schuld bij hem neer, dat hij nu uitspraken doet die als je die eerder had geweten je niet aan deze zwangerschap begonnen was?
Je bent zelf veeeel en veeel te hard van stapel gelopen vanaf het moment dat jullie elkaar hebben leren kennen. Jij had ook de keuze om hem eerst zelf goed te leren kennen en je kinderen hier nog buiten te laten. Jullie kenden elkaar toen niet goed en nu nog niet.
Waar ik het benauwd van krijg is hoe jij het opvoeden aan hem wil voorkauwen en dichttimmeren terwijl hij nog helemaal aan het begin staat. Hij heeft die ervaring van het ouderschap nog niet eens en jij laat hem geen enkele ruimte om die zelf te gaan ervaren.
Hij mag van mening veranderen.
Jullie zijn nu beiden verantwoordelijk voor de keuze van deze zwangerschap en jullie hebben beiden niet goed doordacht wat de gevolgen zouden zijn. Jullie zullen er op een volwassen manier uit moeten zien te komen.
Als dat betekend dat jij voor je oudste kinderen zal moeten kiezen dan zij dat zo.
En of jullie nu samen blijven of uit elkaar gaan noem hem of een toekomstige vriend van jou geen stiefvader maar gewoon je vriend. Daarvoor is hij veels te kort in het leven van je kinderen en zij hebben al een vader, maak het voor je kinderen niet ingewikkelder dan het is.
Ik probeer hier echt geen schuld aan iemand te wijzen en dat heb ik ook heel duidelijk tegen hem gezegd. We zijn heel vroeg gaan praten over de impact van een toekomstig kindje omdat ik daarmee hoopte om van te voren dingen duidelijk af te spreken of verwachtingen die er waren wederzijds. Wat ik belangrijk vond was dat er geen constructie zou ontstaan waar ze zoals iemand al aangaf, bij mijn ex de helft van de tijd zijn net wat andere regels hebben, bij mij net andere regels en dat een nieuw kindje dan weer andere regels zou krijgen of dat regels ineens anders zouden moeten omdat er een kindje bijkomt. Ik ben dus ook echt zoekende in hoe ik hem de dingen zelf kan laten ervaren als eerste ouder maar daarin de twee kinderen die in nu al heb niet ineens de boel om te gooien.
Hij of ik noemen hem normaal trouwens ook geen stiefvader en mijn kinderen zeggen ook geen papa oid. Zij weten heel goed dat hij niet hetzelfde is als hun vader.
kleuterjuffie schreef op 28-07-2026 om 05:52:
ik ben gewoon benieuwd, hoe gaan jullie het doen met kinderopvang, peuterspeelzaal, school als het derde kindje in twee woonplaatsen woont op 45 min rijden?
De regeling zoals die nu is met mijn ex en mijn twee kindjes blijft hetzelfde zoals die al was, dus 50/50. Zoals ik aan gaf betekent dat dat we ene week bij mij zijn, als ik de kinderen heb, andere week als ze bij mijn ex zijn, zijn we in zijn huis. We hebben dadelijk 2 dagen opvang voor de baby en als we bij mij zijn brengt mijn vriend de kleine naar de opvang en rijd dan door naar kantoor. Ik breng mijn andere twee kindjes gewoon altijd naar school en haal ze op zoals dat nu ook is als ze bij mij zijn. Liefst zouden we uiteindelijk in zijn stad gaan wonen en hoe de kleine het heen en weer huizen ervaart willen we bekijken. Mocht blijken dat hij daar heel veel last van heeft, dan moeten we dat bekijken. Als de kleinste naar school gaat willen we kijken om dan wel inmiddels samen te wonen in 1 huis en liefst in de stad waar hij woont, maar dat is afhankelijk van hoe de andere 2 daar tegenover staan en hoe mijn ex daarover denkt. Dan zijn we wel 4 jaar verder en zitten zij op de middelbare school en de 2e nog net niet. Sowieso is er geen middelbare school waar ik woon dus ligt het er ook aan waar ze dan heen gaan hoe dat er uit gaat zien qua reistijd. Met werk zijn we beide flexibel en kan ik wisselende tijden werken en beide veel vanuit huis.
Izza schreef op 28-07-2026 om 09:18:
Ik denk dat jij echt verkeerde verwachtingen hebt van een stiefouder. Jij bent de ouder van alle kinderen. En alleen jij bent verantwoordelijk voor jouw kinderen! Hij is dat niet. Natuurlijk kan hij van ze houden en voor ze zorgen. Maar uiteindelijk is het niet zijn verantwoordelijkheid. Hij heeft geen enkele zeggenschap en mocht de relatie ooit over gaan dan ziet hij die kinderen nooit meer. Er kan zich een fijne band ontwikkelen. Maar dat kan je niet afdwingen. En dat probeer jij nu wel.
Ook leg je hem jou manier van ouderschap op. Dat kan niet. Hij mag en gaat het op zijn manier doen. En natuurlijk zal de band met zijn kindje straks sterker zijn. Dat is van hem. Die andere kinderen hebben al een vader he. En zo te lezen een betrokken vader met co ouderschap.
Ook heeft hij op dit moment nog geen ervaring met kinderen. Is gewend aan een eigen leven en rust en vrijheid. Jij bent er met de jaren ingegroeid. Natuurlijk moet hij dat nog leren en wennen. Dat heb jij ook gehad.
Jullie constructie met 2 huizen lijkt mij.op termijn ingewikkeld. Een baby is er maar kort. Waar gaat dit kindje straks naar school, sport, vriendjes, opvang of zwemles etc? Co ouderschap is al ingewikkeld genoeg.
Uiteraard ben ik verantwoordelijk, ik probeer hem ook niet mijn manier van opvoeding op te leggen, ik heb juist heel open gevraagd voor de zwangerschap hoe hij dingen zou doen en hoe hij vindt dat ik de dingen doe. Ik wil hem ook echt de ruimte bieden om dit zelf te ervaren zoals ik eerder aan gaf, maar ik weet niet hoe zonder dat mijn andere kinderen daar de dupe van worden. Naar hem benoem ik heel duidelijk dat ik heel goed begrijp dat het gevoel voor een eigen kindje anders zal zijn dan wat hij zal hebben richting mijn andere twee kindjes. Wat ik wel zorgelijk vindt is dat hij probeert de nadruk te leggen op ons 3, terwijl er voor mij ons 5 is en ik denk dat je alsnog wel een eenheid kan vormen samen, al is het nooit hetzelfde als het kerngezin. Ik zou het heel verdrietig vinden als mijn andere twee kindjes dadelijk het gevoel zouden krijgen dat het prima is als ze er niet zijn voor mijn vriend, terwijl zij echt gek op hem zijn. Iets wat hij in omgang met ze ook totaal niet laat zien, wat maakt dat de opmerkingen mij gewoon verbazen.
Ysenda schreef op 28-07-2026 om 12:05:
[..]
Nou dat is wel redelijk te doen is mijn ervaring, wij zijn uit elkaar gegaan toen zoon 11 maanden was. Mijn ex is 40 minuten rijden verderop gaan wonen en heeft gewoon heel veel auto gereden met zoon.
In 15jaar tijd is zoon 2x te laat op school geweest door de file. Ex bracht zoon zelf naar school en de wissel ging via het kdv of de bso. Files zijn redelijk voorspelbaar en daar houd je dan rekening mee. Dan maar nog even een half uurtje voor school gezellig kletsen met je kind. Zoon had daardoor meer tijd met zijn vader dan zijn half-siblings die bij vader woonden.
Zoon wist heel goed dat als hij het koffertje meehad dat papa hem zou ophalen. En als ik dan toch kwam wilde hij echt niet mee want koffer en papa. Dat is vaker voorgekomen dan dat hij te laat op school was.
Bedankt voor het delen van jou ervaring, fijn om te lezen dat een dergelijke constructie kan werken 
. En ook je latere berichtje hoe je zoon dit heeft ervaren.
IMI-x2 schreef op 28-07-2026 om 12:25:
"Daarnaast gaf ik aan het heel moeilijk te hebben met de zomervakantie dat ik ze dan langer niet zie en dan geeft hij aan dat wel prima te vinden. Ik heb uitgesproken dat me dat pijn doet dat hij het prima vindt als de kinderen er niet zouden zijn."
Ik was er niet bij en weet niet in welke context of op welke toon dit is gezegd. Puur afgaand op de info die je geeft vraag ik me af waarom dit een probleem voor jou is. Het is toch volkomen logisch dat jij ze in de vakantie meer mist dan hij? Wat wil je dan, dat hij jokt dat hij ze ook vreselijk mist/gaat missen? Hij is een aparte individu met zijn eigen gevoelens en dit zijn kinderen die hij nog maar net kent. Je kunt niet van hem eisen dat hij hetzelfde voelt als jij. Je kunt wel van hem eisen dat hij de kinderen allemaal liefdevol behandelt.
"Nou loop ik er dus tegenaan dat sinds de zwangerschap, mijn huidige partner al een aantal keer heeft benoemd dat hij het heel belangrijk vindt dat we straks dingen met zijn 3en doen."
Hoezo loop je daar tegenaan? Dat gaat toch sowieso gebeuren tijdens de week in zijn woning? Dit is toch helemaal geen discussie of nare gevoelens waard?
Ik verwacht niet dat hij ze net zoveel mist als ik, dat is absoluut niet reëel, onredelijk zelfs. Het contrast is voor mij gewoon enorm vergeleken dat hij voor de zwangerschap nog aangaf dat hij het fijn zou vinden en denkt dat het beter zou zijn als ze meer bij ons zouden zijn naar dat sinds de zwangerschap zijn focus helemaal ligt op, zolang we met zijn 3en maar tijd samen hebben en de regeling niet ineens uitgebreid moet worden naar dat ze er meer zijn en vervolgens dat hij het prima vindt dat ze er nu niet zijn. Waar bij mij dus de angst ontstaat of zij straks een gevoel gaan ervaren dat hij het prima zouden vinden als ze er niet zijn. Terwijl zij dus enorm gehecht zijn aan hem en heel veel naar hem vragen.
Klopt, we zij de helft van de tijd sowieso al met zijn 3en dus dat gaat sowieso gebeuren. Het is misschien ook meer de timing wanneer hij dergelijke opmerkingen maakt, als ik juist benoem ze te missen of dat er een mogelijkheid zou zijn dat ze wel meer bij mij zouden zijn dan 50/50. Dat steekt.
IMI-x2 schreef op 28-07-2026 om 13:46:
Izza heeft hier een belangrijk punt te pakken. Het kerngezin komt nooit meer terug. Dat is verdrietig, heb je er voldoende om gerouwd?
Nu komt er een nieuw samengesteld gezin. Dat heeft een heel andere dynamiek. Het is verstandig om er eens een boek over te lezen of podcastserie over te luisteren. Ik heb even geen titels paraat, misschien iemand anders?
De kans op succes is inderdaad maar 30%, maar ga er voor het gemak maar vanuit dat jullie bij die 30% zitten. Het gaat een klus zijn (liefde is een werkwoord), maar het kan heus, zolang je je onrealistische verwachtingen wat bijstelt.
Iemand schreef dat die twee huizen een probleem zouden kunnen worden. Ik denk het juist niet, dat kan net zo goed de sleutel tot succes worden, omdat jullie allebei een veilige haven hebben en een plek om zo nodig tot jezelf te komen.
Dank voor je reactie, ook wat betreft de vakantie. Ik had wel het idee dat ik hier voldoende om gerouwd had maar merk dat met denken aan een nieuw kindje er bij mij toch verdriet zit dat ik dat plaatje van een gezin met mijn andere twee kindjes nooit meer ga krijgen. Heb al vaker gezocht naar het samengestelde gezin en verschil met kerngezin maar lees hier ook veel verschillende dingen in. Weet niet of iemand anders daar tips in heeft qua titels of podcasts oid?
De twee huizen willen we voorlopig aanhouden en zien we zelf ook wel voordelen in, juist ook dat mijn andere twee kindjes wat dat betreft een veilige haven behouden en er de mogelijkheid is van terugtrekken.
'Klopt, we zij de helft van de tijd sowieso al met zijn 3en dus dat gaat sowieso gebeuren. Het is misschien ook meer de timing wanneer hij dergelijke opmerkingen maakt, als ik juist benoem ze te missen of dat er een mogelijkheid zou zijn dat ze wel meer bij mij zouden zijn dan 50/50. Dat steekt.'
Ik zou stoppen met praten over dat je de twee kinderen mist als ze bij hun vader zijn en ook zeker stoppen met zoeken naar een mogelijkheid om ze meer bij jou te krijgen. Waarom? Je hebt een verdeling met je ex afgesproken, ga ervan uit dat je ex ze net zoveel mist als jij (maar misschien daar niet zoveel over zegt). Jij bent ondertussen een tweede nest aan het maken, dus waarom breng je al die onrust in?
Ik kan me voorstellen dat hij meer uitgaat van drie personen (jij en jullie kindje), omdat dat de realiteit wordt in zijn huis, voor de helft van de tijd. De twee andere kinderen zijn meer de realiteit voor jou, in jouw huis. Met gesprekken en afspraken kun je emoties niet dwingen, dus je zeult het toch moeten doen met de situaties zoals ze zijn en daarin elke keer weer ter plekke het meest haalbare kiezen.
Ik denk dat het volgende gesprek hierover zal zijn als jullie voor een vakantie staan: wie gaat wanneer mee en waar naartoe (als je al weg wil gaan). Benader het vooral als een praktische vraag en niet als een lakmoesproef om zijn emotionele loyaliteit tegenover jouw kinderen en jou op te proef te stellen.
Mij lijkt wonen in twee huizen op zich wel haalbaar voor een kind, maar niet per se wenselijk als dat betekent dat de helft van de tijd school, sport, vriendjes etc. zo ver weg zijn. Ik zou daar ook niet bij voorbaat voor kiezen. Maar goed, op zich is het voor nu misschien wel de best mogelijke optie.
Ik ken één situatie uit mijn omgeving waarbij de ouders wel een relatie hebben maar niet samen wonen. Kind was een onverwacht cadeautje. Kind woont bij moeder en gaat daar ook naar school. In de weekenden is kind samen met moeder bij vader en soms eet vader doordeweeks bij moeder thuis.
Tijd met zijn drieën heb je zat als jouw kinderen de helft van de tijd bij hun vader zijn. Daar hoeft hij echt geen zorgen om te hebben. Juist de kleine kinderen activiteiten kun je dan doen. En daarbuiten kun je ook splitsen dat jij iets met je kinderen doet en hij met het kleintje. Gezien het leeftijdsverschil tussen de kinderen is dat best logisch.
In één huishouden lijkt het me wel logisch als voor alle kinderen dezelfde regels gelden. Maar het leeftijdsverschil is ook wel groot, waardoor het misschien ook minder opvalt als dat niet zo is. Ik zou daar ook niet nu al hele afspraken over willen maken, want je weet helemaal niet hoe het leven loopt.
SJSL schreef op 28-07-2026 om 14:25:
Je hebt inderdaad niet hele realistische verwachtingen. Je vriend kent jouw kinderen pas 1,5 jaar. Wij zijn al 12 jaar samen en vinden elkaars kinderen prima leuk, maar we houden niet van ze. Ik niet van die van hem en hij niet van mijn dochter. Lijkt me wel logisch. Ik heb ook gemerkt dat ik van mijn eigen kind 10 keer meer kan hebben dan van die van hem. Zo werkt het gewoon met eigen en stief. Ik zou ook niet weten hoe je dat kan veranderen. Om maar aan te geven dat het gevoel van je vriend niet raar is. Wij hebben er al lang onze weg in gevonden (we latten en zijn samen als de kinderen bij hun andere ouder zijn) en het gaat hier als een zonnetje, maar het is nooit een samengesteld zonnetje geworden. Prima voor alle partijen. Alle kinderen hebben liefdevolle ouders en geen stiefouder nodig. Ik ben gewoon de partner van hun vader.
Anyway: jij zit in de situatie waarin je zit en het enige wat je kan doen is je verwachtingen bijstellen. Verwacht gewoon niks van je vriend tav jouw kinderen. Nou ja, dat hij normaal met ze omgaat natuurlijk. Maar jij bent samen met hun vader hun ouder en opvoeder.
Je vriend is vrij duidelijk in zijn gevoel, accepteer dat. Wel jammer dat hij dit niet eerder kon aangeven. Jullie zijn er beiden nogal naïef ingestapt.
Voor jouw kids kan het lastig zijn dat er straks een baby is die altijd bij jou mag zijn. Ik weet niet goed hoe je dat kan voorkomen.
Jullie plan van week om week en twee huizen aanhouden klinkt zo slecht nog niet voor nu!
Oh ja, en losse tip: ik heb ergens gelezen dat je nooit tegen je kinderen moet zeggen hoeveel je ze gaat missen / gemist hebt. Dan belast je ze met jouw gevoel waar ze weinig mee kunnen, behalve zich rot voelen. Ik zeg wel iets van fijn dat je er weer bent.
Bedankt voor het delen van jou ervaring en de tip. Ik merk dat een aantal termen in mijn originele post anders over komen dan ik ze bedoel. Mijn vriend is zeker niet de vader van mijn andere twee kindjes, wat ik bedoel met dat ik bepaalde verwachtingen heb is dat wij ze bijvoorbeeld wel allebei aan mogen spreken op onwenselijk gedrag. Begrijp ik het goed uit jou post dat jullie dus eigenlijk nooit samen zijn met de kinderen? Ook niet met uitjes of vakantie o.i.d.?
MamaE schreef op 01-08-2026 om 16:44:
Mij lijkt wonen in twee huizen op zich wel haalbaar voor een kind, maar niet per se wenselijk als dat betekent dat de helft van de tijd school, sport, vriendjes etc. zo ver weg zijn. Ik zou daar ook niet bij voorbaat voor kiezen. Maar goed, op zich is het voor nu misschien wel de best mogelijke optie.
Ik ken één situatie uit mijn omgeving waarbij de ouders wel een relatie hebben maar niet samen wonen. Kind was een onverwacht cadeautje. Kind woont bij moeder en gaat daar ook naar school. In de weekenden is kind samen met moeder bij vader en soms eet vader doordeweeks bij moeder thuis.
Tijd met zijn drieën heb je zat als jouw kinderen de helft van de tijd bij hun vader zijn. Daar hoeft hij echt geen zorgen om te hebben. Juist de kleine kinderen activiteiten kun je dan doen. En daarbuiten kun je ook splitsen dat jij iets met je kinderen doet en hij met het kleintje. Gezien het leeftijdsverschil tussen de kinderen is dat best logisch.
In één huishouden lijkt het me wel logisch als voor alle kinderen dezelfde regels gelden. Maar het leeftijdsverschil is ook wel groot, waardoor het misschien ook minder opvalt als dat niet zo is. Ik zou daar ook niet nu al hele afspraken over willen maken, want je weet helemaal niet hoe het leven loopt.
Het idee is dat als de kleinste naar school gaan we in 1 huis wonen, maar tot die tijd wil ik de twee kinderen die er nu al zijn niet uit hun omgeving halen en is dat sowieso een lastig verhaal met co ouderschap. Bedankt voor de andere tips, is inderdaad een idee om wat vaker met de oudste twee wat te gaan doen tzt. Met mijn vriend lang gesproken over waar ik mee zit en dat ik wel echt binnen een huishouden dezelfde regels wil, maar hem de mogelijkheid wil geven om als eerste keer ouder dingen te ontdekken en ervaren. Merk dat ik vooral beter uit moet spreken wat zo'n opmerking met mij doet dan het op te laten lopen. Heb nu gezegd dat het ervaren wordt hoe het straks gaat lopen, zolang we maar met elkaar in gesprek blijven gaan en er ruimte is voor beide kanten hun gevoelens en als we niet op een lijn zitten, we moeten kijken hoe we tot een compromis kunnen komen.
Je gaat er vanuit dat je 2e oudste na de basisschool fulltime bij hun vader gaan wonen?
'Met mijn vriend lang gesproken over waar ik mee zit en dat ik wel echt binnen een huishouden dezelfde regels wil, maar hem de mogelijkheid wil geven om als eerste keer ouder dingen te ontdekken en ervaren.'
Ik vind dat het wel heel beperkt is, de ruimte die je hem geeft. Bedenk dat het ook voor jou je tweede nest wordt en dat je dus ook dingen anders kunt gaan ervaren en doen. Wellicht heb je betere inzichten gekregen of wil je die alsnog krijgen op basis van andere ervaringen in een andere situatie?