geld lenen/geven wel of niet?

Anoniemvoornu schreef op 23-04-2026 om 08:15:

[..]

Nogmaals ( iemand laten) controleren en uitlokken zijn niet hetzelfde

Wel als je hoopt dat iemand dan boos wordt en alsnog bijvoorbeeld probeert je huis binnen de te komen. Zoals ik het lees is het geen uitgedacht en uitgeschreven plan van dochter, behalve dan dat ze in haar omgeving kan gaan roepen dat zij heel erg bang is voor hem, waarop iedereen haar natuurlijk gelooft en zij ontslagen wordt van eigen verantwoordelijkheden, want ze is zielig en slachtoffer en moet beschermd worden. Geen onsuccesvolle strategie overigens, zoals je hier ook merkt.  

Even los van die ex, dat je dochter haar geld anders uitgeeft dan jullie zouden willen zien is niet jullie zaak. Maar of jullie haar wel of niet geld geven of lenen, is wel jullie zaak.
Lenen heeft altijd de nare consequentie dat het de verhoudingen nogal verstoort, zeker als de terugbetaling op zich laat wachten. Schenken is voor alle partijen duidelijker. De schenker bepaalt of en hoeveel hij geeft, de ontvanger bepaalt wat zij ermee doet.
En als je dat niet wil, dan helemaal niet doen. Ook niet lenen.
Ze is oud genoeg om het zelf te doen.
Dat het geld dan zou zijn voor sloten en alarm klinkt mij als emotionele chantage, dan is het ineens jullie schuld als er toch iets gebeurt want jullie hebben geen geld gegeven. Ja daag, dan moet ze zelf maar andere financiele beslissingen nemen als ze beveiliging zo belangrijk vindt. Niet jullie circus, niet jullie aapjes.
Ze kan naar de gemeente, die hebben voorzieningen om haar te leren budgetteren en te helpen met schulden. En die kunnen haar ook helpen om werk te vinden, kinderopvang te zoeken, maatschappelijke ondersteuning te krijgen etc.
Jullie rol zou zich moeten beperken tot naar haar luisteren en af en toe een arm om haar heen. Niet om de geldautomaat te zijn.

Echt moeilijk om je dochter zo bezig te zien. Ik denk dat je haar op een zachte, maar duidelijke manier toch moet confronteren met haar eigen acties. Bijvoorbeeld praten over de abortus en waarom ze geen pil neemt, of een spiraaltje of een andere vorm van anti-conceptie. Bijvoorbeeld over de relatie, waarom ze maar niet kan accepteren dat het voorbij is. Kan ze het alleen redden om dit te accepteren of heeft ze daar hulp bij nodig? Waarom accepteert ze geen hulp? Niet in één keer, maar steeds weer confronteren met het problematische van haar eigen gedrag. 
Heb je zelf enig idee wat er aan de hand zou kunnen zijn met je dochter? 

En over geld natuurlijk: waarom kom je niet uit met je geld en wat ga je daaraan doen. 

Om heel eerlijk te zijn vraag ik me zelfs af: was ze echt zwanger? Of verzint ze dit voor extra drama?

In het geval deze man zelf is vertrokken en haar geblokkeerd heeft overal en zij vooral zelf contact blijft zoeken, lijken nieuwe sloten me niet de grootste prioriteit.
Je dochter is volwassen en zelf verantwoordelijk voor haar keuzes. Ik heb grote moeite met bewust zwanger worden en vervolgens abortus plegen omdat de liefde van je leven je verlaat. Maar een extra kind lijkt me in haar geval ook verre van ideaal. 
Je dochter moet zelf in gaan zien dat ze hulp nodig heeft en dat haar denkbeelden niet kloppen. Die gast misschien ook, maar dat is niet iets waar jij een partij in bent of moet willen zijn. 

azer123 schreef op 01-05-2026 om 12:28:

Ze was wel degelijk zwanger, ik ben mee geweest voor de abortus.
Zij zegt dat ze een kindje wilde van haar grote liefde, dus het was bewust.
Volgens haar wou hij daar ook voor gaan, maar ik denk dat hij heel labiel is op vele vlakken en ook hulp nodig heeft. Dochter heeft inderdaad hulp nodig om hem uit haar leven te bannen, want het is duidelijk dat ze in een cirkeltje ronddraaid en haar eigen wereldje heeft opgebouwd rond hem. Ze denkt dat hij de enige echte grote liefde is en oke, dit kan he, maar ze moet nu ook eens gaan beseffen dat hij niet de juiste persoon is om een leven mee op te bouwen. Haar verstand weet dit, maar haar hart zegt iets anders.
Ik heb haar aangeraden om hem zeker niet zelf weer te gaan opzoeken. Zichzelf de tijd te geven om alles een plaats te geven in haar leven en inderdaad hulp te gaan zoeken, maar dit laatste wilt ze niet vrees ik. Ze wimpeld dit telkens af.
Ze leeft in een fantasiewereld en daar moet ze uit geraken.

En zelfs al was hij wel de juiste persoon, als hij niet wil dan is dat toch echt einde relatie. Misschien moet je niet meer de nadruk leggen op dat hij geen goed relatiemateriaal is, maar dat hij geweldig is, alleen wil hij geen relatie met haar (en hoe zou dat komen, denkt dochter?). Oftewel: de Sonneveldmethode: ik prees hem regelrecht het graf in. Even lachen: 

Ze ziet de ernst van haar problemen nog niet in dus. Het kan zijn dat het erger moet worden, bijvoorbeeld dat hij haar aanklaagt voor stalking of iets dergelijks, dat hij zich bedreigd voelt. Het kan ook zijn dat haar financiële problemen te erg worden, zodat er schulden ontstaan en ze wel hulp moet gaan aanvaarden. 

Zou tegen dochter niet zeggen dat ze in een fantasiewereld leeft, of haar bekritiseren dan sluit ze zich helemaal voor je af. Geef erkenning dat ze hem nog graag ziet, maar ook dat de situatie haar pijn doet. Ga naast haar staan, ook al frustreert haar gedrag je en voel je veel machteloosheid. 
Erken haar gevoelens. 
Die reddersrol kan voortkomen uit een laag zelfbeeld, de behoefte nodig te zijn en/of verlatingsangst. Je zou haar gedrag voorzichtig kunnen normaliseren: het lijkt alsof je hem niet alleen mist, maar ook bang bent om hem echt kwijt te zijn… en dat kan je heel hard doen vasthouden. Dat is iets wat veel mensen voelen, dus je bent daar niet raar in. Maar het maakt het ook moeilijk om te zien wat goed is voor jezelf.

Ken je het boek 'als hij maar gelukkig is', van Robin Norwood, heeft ook geschreven 'Vrouwen die teveel liefhebben': vrouwen die zichzelf verliezen in relaties met emotioneel niet-beschikbare of problematische partners. Misschien kan je voorzichtig (blijf erkenning geven eerst) hier iets over zeggen, wat jezelf erin herkent uit je eigen leven en wat je ook denk te zien bij haar. 
Professionele hulp zou het beste zijn, heeft ze een huisarts die ze vertrouwt, als eerste stap? 

Je kunt alles mooi maken, reddersrol, teveel liefde, maar ik weet niet of je de dochter daarmee helpt. Het verhaal begint met de vraag of ouders dochter moeten helpen om de sloten te veranderen. Dat betekent dat dochter een omgedraaide voorstelling van zaken geeft, precies tegenovergesteld aan de werkelijkheid: niet hij stalkt haar, zij stalkt hem; niet hij is een bedreiging voor haar, maar zij voor hem. 

tsjor schreef op 02-05-2026 om 08:30:

Je kunt alles mooi maken, reddersrol, teveel liefde, maar ik weet niet of je de dochter daarmee helpt. Het verhaal begint met de vraag of ouders dochter moeten helpen om de sloten te veranderen. Dat betekent dat dochter een omgedraaide voorstelling van zaken geeft, precies tegenovergesteld aan de werkelijkheid: niet hij stalkt haar, zij stalkt hem; niet hij is een bedreiging voor haar, maar zij voor hem.

"Allerlei smoesjes verzinnen om toch zijn aandacht te krijgen.Bellen, smsjes sturen, langsgaan enz...
Ik kan dit niet goedkeuren of begrijpen dat zo iemand nog de moeite waard is om aandacht aan te geven. Zij zegt boos te zijn om hem, maar aan de andere kant hem toch nog graag ziet. Ik hoop dat hij haar nu voor eens en altijd duielijk maakt, dat het niets kan worden tussen hen. Grijpt ze missc;hien toc;h de kans dan, om haar leven weer op de rails te krijgen.
Van sloten veranderen is nu al helemaal geen sprake meer uiteraard." 

De vraag over sloten speelt inmiddels helemaal niet. Het is nu de vraag dat deze moeder het gedrag van haar kind niet begrijpt. En deze moeder heeft bij haar volwassen dochter niet de rol meer om iets goed te keuren. En hard confronteren daarmee ga je het niet redden. Zo te lezen is hier misschien sprake van angstige hechtingstijl,  traumabonding of laag zelfbeeld. Jij stelt in een eerdere post hard confronteren voor, maar dat werkt meestal averechts. Dochter voelt zich aangevallen, gaat zich verdedigen en gaat meer afstand nemen van moeder, terwijl steun nodig is. 

Je hoeft niet mee te gaan in haar verkeerde voorstelling van zaken. Als zij zegt dat hij haar stalkt, kan je bij haar rustig doorvragen, hoe dat er uit ziet, en haar vragen of zij nog contact opneemt. Die titel van het boek 'teveel liefde' is misleidend, zij bedoelt hiermee niet echt te veel liefde, maar de verslavende dynamiek en de intense gevoelens die dochter nu ervaart als echte liefde. 

'Zo te lezen is hier misschien sprake van angstige hechtingstijl, traumabonding of laag zelfbeeld.' Toen iedereen nog dacht dat de vriend de nare stalker was heb ik niet zoveel begripvolle verklaringen gelezen. De termen zijn vooral goed voor psychologeninkomens. Je hebt er verder niets aan. 
Ik denk eerder aan zwaardere problematiek, zoals een borderline-persoonlijkheidsstoornis, maar dat is natuurlijk puur door een amateur gezegd. Het maakt wel dat ik daarom eerder toch voor een weg zou kiezen waarin iemand uiteindelijk zelf echte hulp zou gaan zoeken. En soms moet je dan juist heel confronterend zijn. 

tsjor schreef op 02-05-2026 om 11:41:

'Zo te lezen is hier misschien sprake van angstige hechtingstijl, traumabonding of laag zelfbeeld.' Toen iedereen nog dacht dat de vriend de nare stalker was heb ik niet zoveel begripvolle verklaringen gelezen. De termen zijn vooral goed voor psychologeninkomens. Je hebt er verder niets aan.
Ik denk eerder aan zwaardere problematiek, zoals een borderline-persoonlijkheidsstoornis, maar dat is natuurlijk puur door een amateur gezegd. Het maakt wel dat ik daarom eerder toch voor een weg zou kiezen waarin iemand uiteindelijk zelf echte hulp zou gaan zoeken. En soms moet je dan juist heel confronterend zijn.

Is dat uit eigen ervaring dat heel confronterend helpt? 

Ik werk met mensen met een verslaving en ook daar bereik je niets mee dan iemand alleen maar naar vinden of hard te confronteren. Iemand met een bordeline-problematiek helpt harde confrontatie helemaal niet. Hoe kom jij daarbij? 

Ik ben met TO eens dat echte hulp nodig is en om dan neerbuigend te doen t.o.v. psychologen snap ik nog minder. 

tsjor schreef op 02-05-2026 om 11:41:

'Zo te lezen is hier misschien sprake van angstige hechtingstijl, traumabonding of laag zelfbeeld.' Toen iedereen nog dacht dat de vriend de nare stalker was heb ik niet zoveel begripvolle verklaringen gelezen. De termen zijn vooral goed voor psychologeninkomens. Je hebt er verder niets aan.
Ik denk eerder aan zwaardere problematiek, zoals een borderline-persoonlijkheidsstoornis, maar dat is natuurlijk puur door een amateur gezegd. Het maakt wel dat ik daarom eerder toch voor een weg zou kiezen waarin iemand uiteindelijk zelf echte hulp zou gaan zoeken. En soms moet je dan juist heel confronterend zijn.

Nare stalkers hebben net zo goed vaak last van een angstige hechtingsstijl etc, maar dat neemt niet weg dat ze veel schade aan kunnen richten bij anderen en flink hulp nodig hebben om daar mee op te houden. Als dochter die rol in dit geval heeft (stalking), geldt hetzelfde. Maar hoe je mensen kan dwingen die hulp te zoeken lijkt me ingewikkeld.