Partner altijd thuis
Ik woon sinds anderhalf jaar (weer) samen, hiervoor 10 jaar alleen, en daarvoor 20 jaar in een huwelijk met kinderen.
Mijn nieuwe partner werkt, en is, AL-TIJD thuis. Pas als ik begin te protesteren of sacherijnig word gaat hij ‘iets doen’ buitenshuis, niet voor zichzelf dus, maar om mij te plezieren. Als het aan hem ligt, is hij dus al-tijd thuis, tenzij hij uitgenodigd wordt voor iets, dan gaat hij.
ik word er gek van, en sta op het punt de relatie te verbreken. Het onderwerp is al te-vaak.. voorbij gekomen, en besproken, maar er veranderd nagenoeg niks.
Als je continu met elkaar bent, is er geen zuurstof/ ruimte voor jezelf, interesse en aantrekking is van mij naar het nulpunt gedaald. Ik werk 1 dag buitenshuis, volg een studie en ga er regelmatig op uit voor een afspraak of wandeling of iets anders. Ik solliciteer naar een nieuwe functie en wil 3 dagen werken, buitenshuis! Of thuis.., als hij er niet is
Ik vind het vreselijk, was stapelgek en verliefd op deze man.., mijn interesse en aantrekking is naar het nulpunt gedaald. Hij is lief, loyaal en doet alles voor me, als ik het vraag. Toch verlang ik naar meer daadkracht en autonomie van zijn kant. Dit kun je helaas niet afdwingen.,
Mijn ex-man was ambitieus en werkte 5 dagen per week buitenshuis. Ik verlang naar die tijd! Dan had ik het rijk alleen op de dagen dat ik niet werkte.
Nooit meer samenwonen. Nooit meer…
((
wie herkent dit, en, advies. Reacties en ervaringen welkom.
Appelsientjes schreef op 02-06-2026 om 13:46:
Dank je wel voor de herkenning Rutiel. Het is inderdaad zo dat het tijd nodig heeft. En ik houd van hem, en dat wordt nogal overschaduwd door het vele samenzijn momenteel. Werkt contraproductief.
Ik zie overigens dat sommige volgers in hun reacties nogal zwart/wit aannames doen. Het is wat lastiger om daarop te reageren.
Wel lief dat ze ‘het opnemen’ voor mijn partner.
Je steekt je kop in het zand. Het heeft niets met tijd te maken. Jullie hebben hier al meerdere gesprekken over gevoerd en je weet dat jullie hierin verschillend zijn. De manier hoe jij "jouw ruimte nodig hebben" aanvliegt tegenover hem ( protesteren en chagerijnig worden en het drama wat jij ervan maakt geeft aan dat jij hem niet op waarde schat. You take him for granted.
Je haalt zelfs in je hoofd je ex erbij die 5dgn werkte.
Als dit zo'n groot ding voor jou is stop dan met die "tijd" onzin en trek je conclusie dat jullie uiteindelijk niet bij elkaar passen.
Hij zou trouwens ook tot dezelfde conclusie kunnen komen als dit nog een poos zo doorgaat.
Dat zou zomaar kunnen Linn19. Heldere analyse, zeer tactvol geleverd ook 👌. We gaan het zien.
Appelsientjes schreef op 02-06-2026 om 09:22:
Ik ben begin en hij eind 50. We zijn nog actief genoeg en hebben nog genoeg jaren voor de boeg qua werken en leven. Dit issue heeft overigens niets met leeftijd te maken, en komt neem ik aan ook voor bij jongere mannen en vrouwen die thuis werken.
Voor het samenwonen waren we aan het latten en werkte hij in zijn eigen huis en op kantoor 2 dagen in de week. Doordat hij nu verder weg woont, en het feit dat hij liever thuis werkt ipv op kantoor, omdat hij minder goed klikt met zijn team (zegt hij zelf) werkt hij liever vanuit huis, dit doet hij in een aparte werkkamer. Dus in huis ook om even koffie te pakken, te lunchen, tussendoor een wasje draaien, kletsen.
Ik ben zelf allerminst iemand die traditioneel is aangelegd. Het feit dat ik ruimte nodig heb, betekend niet dat ik traditioneel ben. Ruimte in een relatie is gezond. Ik heb altijd mijn eigen bezigheden en werk gehad. Ook toen ik getrouwd was, en de 10 jaar erna. Nu zit ik tijdelijk in een situatie waarin ik werk en een opleiding volg, daarna weer meer de werkvloer op. Wat mijn vriend ook doet, de werkvloer op, alleen … in huis. En ik heb ook tijd alleen nodig, net zoals hij ook heeft als ik weg ben voor werk en bezigheden.
Het klopt dat hij iemand verdient die dit waardeert. Toch vraag ik me ook af, in hoeverre is dit voor anderen ‘normaal’, herkenbaar. Ik ben zelf HSP en heb er erg last van.
We hadden het vooraf anders bedacht: beide 2 dagen uit huis werken en meer hobby's los van elkaar.
Is er iemand die zich hierin herkent? Of ben ik gek? Een man die altijd thuis is?
Fijn als er ook meer reacties komen die het issue echt herkennen, en niet direct een oordeel klaar hebben.
Hoi TO, als eerste, ik herken jouw behoefte volledig! Je bent niet gek 
.
Ook ik merkte bij tijd en wijle dat ik echt behoefte had aan tijd alleen in ons huis (dus niet tijd alleen buitenshuis, maar echt alleen in ons huis). Jarenlang had ik ook 1 dag dat ik niet werkte en mijn man wel, dus dat was fijn.
Tot de coronaperiode. Toen gingen we beiden op een gegeven moment volledig thuiswerken en was hij ook aldoor thuis. Vreselijk vond ik dat.
En eerst werkte hij nog in een kamer boven, maar op een gegeven moment vond hij het 'praktischer' in de woonkamer te werken, nog erger. Helaas vond hij mijn argument (de woonkamer vrij houden voor wie niet werkte, we hadden echt prima werkkamers boven) minder belangrijk dan zijn wens op beneden te werken. Ik ben inmiddels gescheiden .
Maar goed, richting het einde van de coronaperiode kreeg ik daar dus wel steeds meer behoefte aan. Gelukkig kwam er een einde aan die periode.
TO, je hebt aan alle reacties kunnen zien dat er meer mensen zijn die behoefte hebben aan alleen thuis zijn. En dat heeft niets te maken met 'iemand bezighouden', zoals ergens werd geschreven, maar alles met rust en ruimte hebben.
Voor alle mensen die het niet begrijpen, misschien helpt het om te bedenken, dat als meer mensen die behoefte hebben om alleen in huis te zijn, dat dat dan gewoon voor sommige mensen geldt en dat dat niet gezeur is, of aanstellerij of egoïsme of wat dan ook, maar gewoon een hele sterke behoefte van mensen aan rust en ruimte in hun eigen huis. Je hoeft een ander niet te veroordelen omdat diegene een behoefte heeft die jij niet hebt.
TO, ik snap ook jouw gevoel (of eigenlijk een feit) "het is ook mijn huis". Dus waarom zou zijn behoefte om aldoor thuis te zijn voorrang moeten krijgen boven jouw behoefte om het huis regelmatig alleen te hebben voor jouwzelf?
Wat ik in jouw situatie m.n. van belang vind is dat jullie er van tevoren juist serieus over gesproken hebben en jij jouw behoefte op dat punt duidelijk hebt gecommuniceerd en jullie er zelfs afspraken over hebben gemaakt hoe jullie dat zouden doen met van huis zijn. In dat geval heb je dus helemaal een punt dat je hiernaar kunt verwijzen en jouw behoefte wederom kenbaar kunt maken.
Gezien het feit dat hij het na eerdere gesprekken dan even doet en dan toch weer minder, is denk ik nog een gesprek waard. Wat doet dat met jou? Je bent inderdaad zijn moeder niet, hij kan dat toch zelf in de gaten blijven houden?
Ik zou wel positief brengen dat je begrip hebt dat hij moet wennen aan de verhuizing en dus nog niet de hobby's heeft opgepakt die hij wilde oppakken, maar de vraag is, is hij nu wel van plan dat binnen afzienbare tijd te gaan doen, althans om te beginnen een van zijn hobby's?
En inderdaad, je kunt ook aangeven dat hij zelf wat meer actie zou kunnen nemen om de gemaakte afspraken na te komen en bijv. 1 dag buitenshuis te werken. Mocht je een ruimte vinden die voor jullie beiden geschikt is voor dat doel, dan kan hij natuurlijk meteen inschuiven, maar kijk wel uit dat je niet zijn moeder wordt. De vraag is nl. of dat een belangrijk punt is dat je in zijn algemeenheid misschien tegenvalt nu jullie samenwonen? Dus stel dat hij meer uithuizig zou zijn maar nog steeds weinig initiatief neemt en alles wel goed vindt, is het dan oke voor jou?
Helaas zie je toch wel regelmatig dat vrouwen opleven en helemaal actief worden als de kinderen uit huis zijn (eindelijk klaar met zorgen), maar dat mannen (niet allemaal, maar gemiddeld genomen) wat meer 'inkakken' als ze rond de 60 of ouder zijn. Ik hoor het nl. wel vaker om me heen. Dus dat kan wel een dingetje zijn dat tussen jullie blijft spelen ook als dit punt opgelost zou zijn.
P.s. Nog even praktisch: Als je specifiek op een post wilt reageren kan je rechtsboven in de post de aanhalingstekens aanklikken. Dan verschijnt die post en kan je eronder je reactie schrijven.
Mijn moeder kreeg dit trouwens ook toen mijn vader met pensioen ging. Toen wilde hij bijvoorbeeld ineens mee met boodschappen doen. Maar daar werd mijn moeder ook helemaal gek van dat geslenter achter haar aan in de supermarkt. Uiteindelijk is daar ook alles weer op zijn plaats gekomen, na de lastige wenningsperiode vond mijn vader zijn draai en zijn eigen bezigheden weer terug en was het weer oke.
Ergens wel herkenbaar, mijn man is ook bijna altijd thuis. En we werken ook nog samen!
Soms snak ik naar een dagdeel alleen zijn, en als dat eens gebeurt geniet ik echt.
Verschil is wel dat ik het echt als mijn 'probleem' zie en het niet op hem projecteer. Het is gewoon zijn huis en hij heeft nou eenmaalminder contacten en werkzaamheden buiten de deur.
Ik ga dus af en toe Lekker alleen wandelen, of trek me terug op mn kamer met mn koptelefoon op. Of ga in de tuin wat doen.
Bij jullie speelt Dan dat er blijkbaar van tevoren over gesproken is. Het is allemaal nog niet van de grond gekomen, ik Zou het wat tijd geven. Zonde dat je jezelf toestaat zo af te knappen op m, door t zo groot te maken en allemaal bij hem te leggen, en op hem te projecteren.
Bedenk dat dit probleem in jou zit en niet in hem. Jij hebt jarenlang alleen gewoond en bent volledig zelfstandig geweest. Als je daaraan gewend bent is samenwonen een behoorlijke aanpassing. Zeker op jullie leeftijd gaat dat niet meer automatisch. Komt bij dat hij uit zijn vertrouwde omgeving is gehaald. Niet iedereen stapt zomaar op nieuwe activiteiten en mensen af. Ook kunnen zijn behoeftes veranderd zijn. Deed hij daar hobby's omdat hij veel alleen was en alle tijd had. Nu heeft hij jou.
In een relatie is het belangrijk elkaar te accepteren. Hij mag zijn wie hij is in zijn eigen huis. Geef het tijd en wen hieraan of ga de relatie anders vormgeven.
Appelsientjes schreef op 02-06-2026 om 11:15:
De ik-boodschappen zullen zeker zijn ding doen. Het is alleen zo vervelend dat hij het niet gewoon zelf doet, zelf wil!
Heb herziene hoop en was voor mijzelf al op zoek naar aparte werkruimte buitenshuis, maar dit kan natuurlijk ook gedeeld worden. Hij 1 dag in de week en ik 1 dag, daarnaast elders buitenshuis.
Anoniem ik snap je helemaal en herken dit. Ik zou je adviseren om niet te gaan samenwonen. Aan de andere kant, het is wel een goede les voor mij in grenzen voelen en aangeven! We blijven leren…
ik wil hem niet het huis uitsturen, maar ja, iemand die constant in en om huis is..!? Het is ook mijn huis! Tja, dan ben ik maar een ‘zeur’Ik kan me bijna niet voorstellen dat er mensen zijn die het fijn vinden, man steeds thuis. Ik zorg er overigens voor dat ik door de week op pad ben, afspraken heb. Misschien heeft hij meer tijd nodig.
Wij zijn samen naar deze regio verhuisd, waar ik 25 jaar daarvoor woonde. Voor beide toch nieuw. Ik ken/kende ook niemand meer, en moest/moet alles ook opnieuw opbouwen. Voor hem wel een grotere overgang. We wonen hier heel fijn.
Trefleq ik houd ook van hem en wat er is, en wil hem niet wegsturen. Het zou zo fijn zijn als hij meer initiatief heeft naar buiten toe. Dan neemt hij ook meer nieuwe ervaringen mee naar huis en is ook leuk.
Dank jullie wel.
Verhuizen naar een regio waar je niemand kent is een behoorlijke overgang. Dan heb je tijd nodig om te settelen en dat gaat bij de een sneller dan bij de ander. Jij vindt het vervelend dat het niet sneller gaat bij hem, en hij meer initiatief neemt naar buiten toe maar dat kun je niet afdwingen. Van te voren kun je wel van alles bedenken maar hoe het gaat in de praktijk na zo'n verhuizing is niet altijd te voorzien. Jij ervaart het als " afspraken", maar of hij dat zo ervarenheeft vraag ik me af. Misschien ervaart hij wel rust nu hij verhuisd is en de hobby's op een laag pitje staan. Ik kan me best voorstellen dat je niet alles zo meteen oppakt na een verhuizing. Jij noemt het " meer nieuwe ervaringen mee nemen naar huis is ook leuk", jij vind dat leuk, hij heeft die behoefte blijkbaar niet. Dat doet overigens niet af aan jouw behoeften om het huis voor jezelf te hebben; die behoefte mag er ook zijn. Jullie zijn met jullie behoeftes gewoon geen match. Misschien door leeftijdverschil?
Je schrijft: Ik kan me bijna niet voorstellen dat er mensen zijn die het fijn vinden, man steeds thuis.
ja hoor genoeg vrouwen die daar echt geen problemen mee hebben. Jij vind het wel een probleem en dat mag natuurlijk ook. Maar hoe zie je de toekomst voor je? Bv met pensioen straks? Is het samenwonen wel de juiste keus geweest.
Niet alles gelezen dus misschien is het dubbel, maar waarom ga je niet gewoon weer latten? Jij hebt ruimte voor jezelf nodig. Heel legitiem. Hij houd van thuis zijn. Ook legitiem. Houd op hem te willen veranderen
Ik snap ergens wel je behoefte aan af en toe het huis voor jezelf hebben. Zeker als je dat lang gewend bent geweest. Toen mijn man bij mij introk vond ik dat ook best wel intens in het begin, en dan werkte hij nog gewoon buitenshuis, want hij is docent.
Ik moet wel eerlijk bekennen dat ik het heel fijn vind om op mijn vrije dag lekker alleen thuis te zijn, terwijl ik op mijn man zijn vrije dag best vaak thuis werk. Ik zit dan wel op de zolder te werken, niet in de woonkamer.
Maar goed, altijd thuis werken en nooit iets buiten de deur doen is natuurlijk best een groot verschil met hoe het voorheen was. Een verhuizing is best een grote verandering, maar als je wil integreren in je nieuwe woonplaats, doe je dat niet door thuis te blijven zitten. Ik zou me ergens ook zorgen maken over eenzaamheid. Als jij de enige vorm van sociaal contact bent voor je man, vind ik dat wel vrij beperkt.
En ook met het oog op pensioen...dan hoeft hij niet meer te werken en is dan ook veel meer thuis, tenzij hij opeens heel veel hobby's ontwikkelt.
Ik ken wel meer mensen die dit hebben ervaren. Een tante wier man vrij plotseling thuis kwam te zitten wegens arbeidsongeschiktheid/ziekte. Die moest er echt aan wennen dat hij er opeens altijd was. Hij werkte voorheen fulltime en had veel hobby's, wat door de ziekte allemaal in één keer wegviel. Dat was geen keuze trouwens, dat maakt ook wel verschil denk ik.
In mijn omgeving ken ik een stel dat is gaan latten in dezelfde straat. Ook beiden op leeftijd en jarenlang gewend aan een eigen huis, ritme en leven. Ze zijn graag samen maar hebben ook duidelijk hun eigen ruimte nodig en eigen activiteiten net als jullie. Komt nog bij dat er verschillen zijn op huishoudelijk gebied. In je eigen huis kan je zoveel rommel maken als je zelf wilt. En is het ook makkelijker om bijvoorbeeld kinderen of bezoekers te ontvangen. En denk ook aan huisdieren of andere zaken.
Jij ergert je nu omdat er zaken opvallen die je eerder niet zag. Je had immers je eigen huis. En mensen op leeftijd veranderen niet meer zo snel. Ik begrijp je frustratie. Maar als hij zich zo prettig voelt mag dat ook.
Maar heeft je partner dan ook geen vrienden met wie hij afspreekt? Dan kan ik je benauwdheid nog meer voorstelen. Dan ben je namelijk aan het mankeepen (= man heeft zijn enige emotionele band met zijn partner die daardoor belast wordt)
Appelsientjes schreef op 02-06-2026 om 09:50:
Hij sportte met vrienden en ging dan ook wel eens wat drinken daarna, en hij ging naar muziekles. In zijn nieuwe regio heeft hij het sporten nog niet opgepakt, en zijn muziekles ook niet. Hij kocht een camera om fotograferen op te pakken, maar doet dit eigenlijk niet. Ik denk dat het aanpassen aan een nieuwe regio/huis/samenwonen genoeg uitdaging was voor hem, dit geeft hij ook aan.
Veel reageerders gaan ervan uit dat de vriend van Appelsientjes een echte huismus is, maar voorheen had hij dus wel allerlei bezigheden buitenshuis en plande hij zelfs een extra hobby. Dus extreme huismus is niet zijn normale manier van zijn. Ik vind dat best een beetje zorgelijk.
En ik heb het eerder gezegd: er zijn vooraf afspraken gemaakt waar hij zich niet aan houdt, dat is op zijn minst niet handig, en ik zou daar zelf wel een paar serieuze gesprekken over voeren. Een afspraak niet nakomen kan binnen mijn relatie wel, maar alleen in overleg.
Hoe lang wonen jullie nu al in jullie nieuwe woonplaats, Appelsientjes?
IMI-x2 schreef op 03-06-2026 om 17:54:
[..]
Veel reageerders gaan ervan uit dat de vriend van Appelsientjes een echte huismus is, maar voorheen had hij dus wel allerlei bezigheden buitenshuis en plande hij zelfs een extra hobby. Dus huismus is niet zijn normale manier van zijn. Ik vind dat best een beetje zorgelijk.
En ik heb het eerder gezegd: er zijn vooraf afspraken gemaakt waar hij zich niet aan houdt, dat is op zijn minst niet handig, en ik zou daar zelf wel een paar serieuze gesprekken over voeren. Een afspraak niet nakomen kan binnen mijn relatie wel, maar alleen in overleg.
Hoe lang wonen jullie nu al in jullie nieuwe woonplaats, Appelsientjes?
Maar dat deed hij met vrienden. In een nieuwe woonplaats moet je ook eerst aarden en orienteren of er wel sport / muziekkes met leeftijdsgenoten is. Dat moet groeien. To wil te snel, laat haar partner dat in zijn eigen tempo doen. Ik kan we voorstellen dat het voor iemand van eind 50 anders is dan voor een jonger iemand. En wie weet ervaart hij juist wel rust nu hij niet meer aan verplichte hobby's vast zit, wie zal het zeggen. To ervaart dat er dingen " zijn afgesproken" maar ik vraag me af of hij dat ook zo ervaren heeft.
Nou ja, als je een bepaalde hobby leuk vindt, dan kun je natuurlijk kijken of dat in je nieuwe woonplaats er ook is. Mensen komen echt niet aan je deur vragen of je ergens bij wil aansluiten.
Ook iets drinken met collega's na het werk doe je sneller als je al op werk bent, niet als je na werk nog vanaf huis moet komen.
Qua afspraken is het wel de vraag of het afgesproken is of dat TS er vanuit ging dat het bestaande ritme qua thuis/kantoor werken, hobby's etc. aangehouden zou worden bij samenwonen.
Dat iemand graag thuis is, kan ik nog wel begrijpen. Maar als je buiten je partner geen enkele vorm van sociaal contact hebt, vind ik dat wel eenzijdig en ook wat zorgelijk.
Mijn man is ooit bij mij ingetrokken (wel toen hij eind 20 was) en had nul contacten in deze regio. Hij heeft uiteraard een baan gezocht, spreekt nog steeds vaker met vrienden af die hier niet wonen, heeft hier ook wel contacten opgedaan. Dat gaat niet vanzelf.
Ik had ook mijn eigen leven en heb hem nooit geëntertaind. Het was ook niet vanzelfsprekend dat hij overal mee naartoe zou gaan waar ik heen ging.
Toen ik daarnet postte, vroeg ik me af of jullie 2 maanden of 2 jaar samenwonen. Nu lees ik in de openingspost dat jullie al anderhalf jaar samenwonen.
Ja, dat lijkt me rijkelijk lang om uit te blazen van een verhuizing en op zoek te gaan naar een sportclub, een muziekleraar/school en/of een fotoclub.
In dat licht blijf ik het toch zorgelijk vinden en snap ik dat Appelsientjes er niet zo blij mee is.
Heb je misschien het gevoel dat dit niet (of niet meer) de man is met wie je dacht te gaan samenwonen, Appelsientjes?
