Verder na ontrouw - deel 8

Ja, als we konden meten hoe goed personen bij elkaar passen dan is het theoretisch natuurlijk altijd mogelijk dat je een betere match hebt. Of je moet net die 1 op de zoveel miljard kans hebben dat je de perfecte match hebt gevonden. Maar, en zeker als er kinderen in het spel zijn, wat voor moraal heb je als je bij een betere match zegt: ik kies daarvoor. Wat voor relaties krijg je dan, oppervlakkig lijkt me. Voortkabbelend, wachtend totdat de volgende betere partner komt. Ik ben van de overtuiging dat als je eenmaal zolang bij elkaar bent en je trouwt althans spreekt uit, in woorden of in daden, dat je voor elkaar kiest, ook als er betere opties zich aandringen. Dat kan ontzettend zwaar zijn, maar geeft uiteindelijk ook meer voldoening dan relatie-hoppen. 
Het maakt alles wel erg zwaar, want hier zijn wij een jaar verder na het uitkomen en als we erover spreken komt vaak weer de spijt, de schaamte, de gevoelens en dan kan ik de mens achter de daad zien. Dan veroordeel ik het gedrag. Maar bij tijden als het lange tijd goed gaat en we het onderwerp een tijdje niet hebben aangeraakt ben ik bang dat ik simpelweg met een vreemdganger samen ben. Die bij de volgende kans (nu niet maar over een aantal jaren) weer een misstap begaat. En over die gevoelens heen komen is knap lastig. Ik weet dat dit een last is die ik bewust ben gaan dragen, maar dat blijft gewoon een strijd. Intern oplossen en afstand in de relatie of het bespreken en weer de wond open, wat uiteindelijk wel voor heling zorgt maar ook druk erop legt. 
Het is zo bijzonder dat je jarenlang (naïef) je geen zorgen maakt over de telefoon van je partner, of als ze even weg is. En dat die gevoelens er nu wel zijn. Terwijl je weet, het zou wel oerdom/kwaadaardig zijn als juist NU weer contact zou zijn met dezelfde Truus, of met een ander. Na al die woorden van spijt en berouw en het nooit meer doen. Ik hoor ook zo vaak 'wat kan ik nog meer doen? Ik zeg toch dat ik geen contact meer wil/heb en dat ik het nooit meer doe.' En op een of andere manier zijn die woorden na een jaar nog steeds niet genoeg soms. Ik hoop dat ik ooit weer naïef kan zijn en het vertrouwen weer kan voelen. Dat ik ziek kan zijn of niet goed in mijn vel kan zitten en niet erover in zit of dat geen aanleiding geeft tot overspel. En ik wil geen spijt hebben van mijn keuze. Maar goed, mijn voornaamste drijfveer is de kinderen en ik kan in ieder geval dan zeggen dat ik er alles aan heb gedaan. Dus als het weer misgaat zou het pijn doen, maar spijt zal ik dan niet hebben.

Draver ik begrijp je betoog hoor. En natuurlijk is het prachtig als mensen voor altijd bij elkaar blijven. Maar dat is niet "DE" norm voor ieder mens. Soms is het gewoon op. Of groeien mensen uit elkaar. Niet alles is voor altijd. En de duur van een relatie zegt echt niets over de kwaliteit ervan. Ik ken genoeg langdurige relaties die totaal zijn ingeslapen, waar een of beiden al is uitgecheckt of zelfs waar mensen elkaar regelmatig naar het leven staan. Die mensen kiezen nog steeds voor elkaar (of nou ja ze hebben prima praktische redenen die vaak losstaan van de partner). Er is ook echt geen sprake van affaires of vreemdgaan. Maar dat is niet mijn idee van een goede relatie. En zeker niet van diepgang. 

Ik denk trouwens dat je nooit zekerheid hebt dat een affaire jou niet treft. Je weet het gewoon nooit. 

Zijn er hier mensen die traumatherapie gehad hebben naar aanleiding van het niet kunnen verwerken van ontrouw?
Het wordt bij mij niet beter, maar slechter. Ik sta op met beelden van hen en fa ermee slapen. Kan het zelden uit mijn hoofd zetten. Ik voel me lelijk, dom, niks waard. Het leven heeft ook niet veel glans meer.

Onze therapeute zegt dat het heel veel getriggerd heeft uit mijn verleden, waar ik nooit goed genoeg was en waar ik verlatingsangst ontwikkelde door familiale situaties. Ik had op mijn 8e bijvoorbeeld al een dwangneurose om met alle stress te kunnen omgaan. Zij spreekt echt van PTSS en stelt EMDR voor.

Ik zou dat zeker proberen. Verwacht geen wonderen. Het haalt de scherpe kanten er vanaf. Maar in jouw geval is er onderliggende problematiek schuif dus niet alles op de ontrouw maar pak je andere problemen aan. Uiteindelijk moet jij zelf (met hulp) je trauma's oplossen. Dat kan je partner niet doen. 

Ik zie regelmatig dat zowel de bedrieger als de partner onderliggende problemen heeft. Dan gaat alle aandacht naar de affaire terwijl daar de oorzaak niet ligt. Zeker aanpakken dus. 

Het lijkt momenteel niet eens meer enkel om de ontrouw en het verwerken daarvan te draaien inderdaad.
Al is dat een immense trigger en lijkt dat van buitenaf de oorzaak voor hoe ik me voel.
Maar mijn hoofd blijft malen, ik blijf beelden van hen oproepen, ik lijk mezelf wel te straffen en vind geen rust.
En dat past wel in wat ik al meegemaakt heb als kind, die constante onveiligheid waarin ik strategieën ontwikkelde om ermee om te kunnen gaan.

Ergens is er nu denk ik veiligheid in het steeds blijven herhalen van wat hij deed. Zodat ik niet weer de fout maak iemand te vertrouwen.
Ik kon mijn familie niet vertrouwen, hij was de eerste waarvan ik dacht dat het oké was, dat ik hem wel kon vertrouwen. En dan blijkt ook dat een luchtbel :s

Ik vind PTSS een enorm zware term voor 'maar' ontrouw. Ik bevind me niet in een oorlogssituatie of zo. Maar ergens herken ik wel veel als ik erover lees.

Re EricaS84: Ik heb emdr gehad en dat hielp mij zeker de scherpte van bepaalde herinneringen af te halen. Maar de kwestie was wel (en dat geldt misschien ook voor jou): vertrouw je de ander? Zie je genoeg acties van zijn kant die aanleiding geven om het vertrouwen te herstellen? Zoals: zelf in therapie gaan, volledige openheid van telefoon en email geven, aan kunnen geven waardoor zijn vreemdgaan en liegen ontstond, jou het gevoel geven dat jij zijn koningin bent dat hij helemaal voor jou gaat nu en daar alles voor wil doen. Want als jij je onveilig voelt en gebrek aan vertrouwen in zijn deel hebt, kan je nog zo diep de therapie ingaan: dat helpt niet want het ligt bij hem. 

Heb je ooit therapie gehad voor je verleden? Het klinkt als een onveilige jeugd. En dan vertrouwen in een partner als tegenhanger van die jeugd. Wellicht ook een langdurige relatie? Maar wat je moet beseffen is dat vertrouwen en zekerheid niet in anderen zit maar in jezelf. Je kunt anderen vertrouwen en je binden. Maar zult bij niemand ooit volledige zekerheid hebben. Relaties kunnen veranderen of overgaan. Je vanuit veiligheid vasthouden aan een ander is heel begrijpelijk maar heeft ook risico's want zekerheden bestaan niet (zoals je nu merkt). Daarmee leren omgaan en vertrouwen krijgen in jezelf kan je proberen te leren. 

En ptss kan voor tal van situaties. En jouw onveilige jeugd blijft een probleem. Dat zou ik dus aanpakken. Omdat het een patroon en gedrag vormt wat van invloed is op je relatie. 

Erica, ik doe brainspotting. Dat zou ook nog een optie zijn.
Praten hielp bij mij niet, emdr ook niet. Brainspotting was ik heel sceptisch over, maar dat werkt echt,  bij mij althans. Ik snap nog steeds niet hoe, maar ik knap er enorm van op als ik diep zit en mn hoofd op hol gaat. 
Ik hoop dat je snel ondersteuning vind die je verder helpt 🫂.

MRI schreef op 08-12-2025 om 15:45:

Re EricaS84: Ik heb emdr gehad en dat hielp mij zeker de scherpte van bepaalde herinneringen af te halen. Maar de kwestie was wel (en dat geldt misschien ook voor jou): vertrouw je de ander? Zie je genoeg acties van zijn kant die aanleiding geven om het vertrouwen te herstellen? Zoals: zelf in therapie gaan, volledige openheid van telefoon en email geven, aan kunnen geven waardoor zijn vreemdgaan en liegen ontstond, jou het gevoel geven dat jij zijn koningin bent dat hij helemaal voor jou gaat nu en daar alles voor wil doen. Want als jij je onveilig voelt en gebrek aan vertrouwen in zijn deel hebt, kan je nog zo diep de therapie ingaan: dat helpt niet want het ligt bij hem.

Hij doet veel moeite, vooral in tegenstelling tot met hoe hij vroeger was. In zijn gsm en mail kan ik niet kijken, hij zou me wel toelaten als ik het vraag, maar realistisch gezien zijn er zoveel apps waarachter je berichten kan verstoppen... Hij zegt veel dat hij van mij houd en van niemand anders, wil alles doen om me te houden. Hij is met de therapeut bezig om te kijken waarom hij vreemdgegaan is. Daar hoop ik het morgen als we met 2 gaan over te kunnen hebben. Want dat stuk geeft ook wel veel onveiligheid.

Izza schreef op 08-12-2025 om 15:54:

Heb je ooit therapie gehad voor je verleden? Het klinkt als een onveilige jeugd. En dan vertrouwen in een partner als tegenhanger van die jeugd. Wellicht ook een langdurige relatie? Maar wat je moet beseffen is dat vertrouwen en zekerheid niet in anderen zit maar in jezelf. Je kunt anderen vertrouwen en je binden. Maar zult bij niemand ooit volledige zekerheid hebben. Relaties kunnen veranderen of overgaan. Je vanuit veiligheid vasthouden aan een ander is heel begrijpelijk maar heeft ook risico's want zekerheden bestaan niet (zoals je nu merkt). Daarmee leren omgaan en vertrouwen krijgen in jezelf kan je proberen te leren.

En ptss kan voor tal van situaties. En jouw onveilige jeugd blijft een probleem. Dat zou ik dus aanpakken. Omdat het een patroon en gedrag vormt wat van invloed is op je relatie.

Ik heb in mijn leven op en af bezoekjes gebracht aan mijn therapeute, maar in feite is "de wortel" nooit aangepakt. 

Je hebt gelijk, hij was als tiener mijn 'redding" en veilige haven en we zijn 21j samen. Dus enorm pijnlijk dat dit gebeurd is. 

Stresskipje schreef op 08-12-2025 om 20:30:

Erica, ik doe brainspotting. Dat zou ook nog een optie zijn.
Praten hielp bij mij niet, emdr ook niet. Brainspotting was ik heel sceptisch over, maar dat werkt echt, bij mij althans. Ik snap nog steeds niet hoe, maar ik knap er enorm van op als ik diep zit en mn hoofd op hol gaat.
Ik hoop dat je snel ondersteuning vind die je verder helpt 🫂.

Dat ken ik niet, ik ga eens kijken

Praten lijkt inderdaad niet veel te helpen. Het lijkt allemaal niet door te dringen ook. Mijn hoofd wil gewoon negatief blijven en geen gevoel van hoop of geluk toelaten.

EricaS84 schreef op 08-12-2025 om 22:12:

[..]

Ik heb in mijn leven op en af bezoekjes gebracht aan mijn therapeute, maar in feite is "de wortel" nooit aangepakt.

Je hebt gelijk, hij was als tiener mijn 'redding" en veilige haven en we zijn 21j samen. Dus enorm pijnlijk dat dit gebeurd is.

Hoelang is het geleden dat je het weet?

Ik kon pas ademen na een jaar. 

Ik heb in dat eerste jaar heel vaak de beelden opgeroepen. Mezelf precies pijnigen. Als ik even rust had riep ik ze bewust op. Dat deed ik om mezelf wakker te houden dat ik niet zou vergeten wat hij deed 

Nu anderhalf jaar verder heb ik ook nog beelden. Maar ze raken me minder. Of ik parkeer ze bewust 

Ik heb mezelf die beelden oproepen afgeleerd, door als ze opkwamen, mezelf te transformeren in gedachten naar een ruimte waar ik ne steeds veilig voelde in mijn leven. Voor mij was dat mijn kinderkamer. Ik had een liefdevolle zalige jeugd. En die minuten dat ik in gedachten daar was, brachten me een paar minuten rust. Dat hielp me enorm.

Het ontrouw doet veel met je zelfbeeld. Zoveel is zeker. Je moet aan je relatie bouwen om te herstellen, maar ook hard aan jezelf om jezelf weer op te bouwen.

Ik ben heel lang gevoelloos geweest, zelfs voor mijn kids. Verschrikkelijk vond ik dat, maar ik voelde niets meer.

Die gevoelens voor hen kwamen terug. Maar voor mijn man weet ik niet of ik nog voel. Het zal heel lang duren eer die wonde is genezen. En of er nog gevoel zal terugkomen. Er is respect, vriendschap, plezier en genegenheid als ik dit toelaat. We zorgen voor elkaar en zijn een goed team. Maar dat gevoel is niet wat het vroeger was. Ik weet niet of dit 'houden van' is of niet. Maar ik heb rust gevonden, en voor nu is dat goed. We zien wat de toekomst brengt en ik  geniet van het hier en nu.

EricaS84 schreef op 08-12-2025 om 22:12:

[..]

Ik heb in mijn leven op en af bezoekjes gebracht aan mijn therapeute, maar in feite is "de wortel" nooit aangepakt.

Je hebt gelijk, hij was als tiener mijn 'redding" en veilige haven en we zijn 21j samen. Dus enorm pijnlijk dat dit gebeurd is.

Dat zie je natuurlijk veel vaker. Wegvluchten uit een onveilige jeugd. En de ander tot toevluchtsoord maken. Maar die rol mag en kan een ander niet hebben. Dat kan je namelijk nooit waarmaken. En een andere persoon is niet verantwoordelijk voor jou en jouw welzijn. Dat ben je zelf als volwassene. De ander is een aanvulling. En geluk uit jezelf halen kan met hulp van therapie. Maar uiteindelijk moet jij dat zelf doen. 

Jullie zijn 21 jaar samen. Dan ben je waarschijnlijk volledig met elkaar vergroeid. Maar wie ben jij zelf eigenlijk? Besta jij nog als persoon? Mensen ontwikkelen zich en het kan zijn dat jullie uit elkaar gegroeid zijn. Dat zet ook de deur open naar anderen binnen de relatie. Vraag jezelf ook af wat maakt dat je partner niet kon communiceren over zijn onvrede binnen de relatie? Als hij volkomen gelukkig was geweest had die derde nooit een kans gehad. Maar besef ook dat het los kan staan van jou. Veel mensen willen na jaren wel eens wat anders. Nieuwe ervaringen en personen om intimiteit mee te ontdekken. Zoiets is taboe en daardoor moeilijk bespreekbaar. Maar dat wil niet zeggen dat het niet bestaat. Mijn ervaring is dat onderdrukking van dat soort gedachten zelden werkt.