Verder na ontrouw - deel 8

Het is natuurlijk heel erg afhankelijk van de frequentie van klagen, je eigen beeld hoe vaak je mag klagen, van je eigen vermogen om over erge dingen heen te stappen en de tolerantie van je vrienden. Ik vind dat ik 10 jaar na het vreemdgaan best bij mijn vrienden mijn ei kwijt kan, gelijk zij dat ook bij zouden mogen. Maar we zijn allemaal druk, we hebben allemaal een eigen leven, we zijn vrienden, geen therapeuten. Als ik iemand er wekelijks mee lastig val dan zou ik dat ook teveel vinden. Dat is ook wel gestoeld vanuit de overtuiging dat even klagen wel kan helpen, maar erin blijven hangen je per saldo verdrietiger maakt. 

Wat ook helpt, ik heb gisteren voor het eerst in lange tijd weer wat gespeurd op social media. Onze Truus is ook geen aantrekkelijke man. Maakt het wel behapbaarder dat het een uitvlucht was. Ach en het leven is zo kort, ik probeer er nu veel meer dan voorheen uit te halen. En als ik me wel rot voel dan stel ik me wat minder dienstbaar op en mag ik wat egoïstischer zijn van mezelf. Is ook wel goed voor de relatie. 

Fijne feestdagen alvast allen! 

Toch is het interessant, het klagen tegen vrienden- onderwerp. Ik vraag me ineens af of al dan niet veel willen praten niet een indicatie zou kunnen zijn van het al dan niet gezond zijn van je relatie. Toen ik weduwe werd heb ik snel een psycholoog in de arm genomen omdat ik mijn vriendengroep niet te veel wilde belasten met mijn rouwproces. Toen (een andere) verkering vreemd was gegaan ging ik ook naar therapeuten maar ik kon maar niet ophouden er met vriendinnen over te willen praten. Ik zie dat bij anderen ook wel: het willen spuien om daarna weer door te kunnen gaan met de relatie.  Ik zelf heb dat zeker gedaan en er spijt van. Toen ik op een gegeven moment besloot dat ik mijn vrienden er niet meer mee kon lastig vallen was het ook al snel uit. 
Je zou kunnen opperen dat het dood gaan van een partner heel anders is maar dat is maar tot op zekere hoogte zo qua rouwverwerking. Natuurlijk is het wel zo dat er dan geen weg terug is, maar hetzelfde geldt voor als je de relatie na vreemdgaan beëindigt: dan heb je toch ook minder behoefte het maar blijvend te willen bespreken met vrienden. 

Draver23 schreef op 19-12-2025 om 13:14:

Hoe minder je het erover wilt hebben, des te dichter de wond, des te minder een issue, des te beter de relatie, lijkt mij.

Dat ook. Als jij het echt hebt afgesloten dan begin je er niet continu over. Dan is het iets uit het verleden. Een nare gebeurtenis die je misschien even kippenvel bezorgd. Maar daarna zakt dat weg en ga je weer door. Erin blijven hangen en het er met regelmaat over hebben, eraan denken of mee bezig zijn is een teken dat het niet is verwerkt. Net als continu boos blijven op de derde. En vrienden zijn een steun. Geen therapeuten. Ik had een vriend die jaren na het verlies van zijn partner nog heel erg ontdaan kon raken. 

Ik vind het ook nog wel een andere kant hebben. Als je met echt goede vrienden bent, of gewoon echte vrienden zeg maar, dan is erover praten toch niet alleen maar klagen? Tenminste, ik zou het zelf heel naar vinden als dat bij vrienden zo over zou komen. Ik zou eigenlijk gewoon hulp verwachten van hen bij het verwerken. Wat is er van ons geworden als we dat alleen bij een therapeut denken te kunnen krijgen? 
Lang geleden klaagde de jonge overbuurman over hun relatie. Ik kende ze nauwelijks. Ze waren even uit elkaar en hij begon er over toen ik hem in de supermarkt zag. Zij wilde niet praten. Ik gaf hem het idee om haar dan een brief te schrijven. (Het is zo lang geleden dat het nog net voor de tijd was dat je elkaar berichten stuurde) Het was wel duidelijk dat hij klaagde uit nood. Niet om het klagen. Maar wat ik eigenlijk jammer vind is dat al het klagen teveel over één kam geschoren wordt. MRI van jou verwacht ik dat je klaagde om juist meer te begrijpen en te begrijpen wat je te doen stond. Dat is toch niet verkeerd? Niet iedereen kan daar natuurlijk goed mee omgaan en je de juiste support geven. Maar om het dan zelf te zien als iets wat je eigenlijk alleen met therapeuten zou moeten doen is ook wel weer jammer eigenlijk. 

Ik heb een paar échte goede vrienden, onze vriendschap duurt al 40+ jaren. 1 vriendin daarvan weet letterlijk álles van mij en vice versa, wij hebben geen geheimen voor elkaar en werkelijk alles kan worden besproken. Mocht het nodig zijn, dan mag zij mij zelfs ‘s nachts wakker bellen! Wij hebben al ons lief en leed met elkaar gedeeld en nóg, heel erg bijzonder vinden wij dat.

Toevallig hadden wij het hier vorige week nog over, toen zij vertelde over een andere vriendin van haar en deze steeds weer met dezelfde klaagzang over haar partner begon. Zij haar op een gegeven moment heeft afgekapt en heeft gezegd dat ze best wel genoeg had van steeds dezelfde negativiteit aan te moeten horen en er toch niets veranderde.

Ik kan dat helemaal begrijpen, want soms is het ook wel genoeg geweest als iemand steeds weer over hetzelfde ‘klaagt’, maar geen stappen onderneemt om veranderingen door te voeren. Ik vind dat dit ook bij een goede vriendschap hoort, je eigen grenzen kunnen/mogen aangeven. Soms heeft ‘die ander’ dat ook nodig lijkt mij, althans, zo heb ik het zelf wel ervaren.

Ja, met dat laatste ben ik het ook eens hoor. Vaak is het niet moeilijk vind ik om uit elkaar te houden wat bedoeld is als klagen om het klagen of klagen om verder te komen. 

Izza schreef op 19-12-2025 om 10:03:

[..]

Je mag best verdrietig zijn of boos. Maar op een gegeven moment kan je niet meer van anderen verwachten dat je daarmee bij hun terecht kunt. Dan bedoel ik jarenlang maar blijven hangen in die boosheid of dat verdriet. Mensen hebben daar geen zin in en keren zich af. Het leven gaat (gelukkig) ook door. Je leert van nare momenten en die vormen je. De manier waarop je omgaat met verlies of problemen maakt het verschil.

Dat is het nare ervan, sommige kunnen het van zich afzetten en andere zitten er levenslang aan vast. Die hebben het nodig om het af en toe te kunnen bespreken om het te verwerken en waar ga je dan naar toe? Hier is een soort van veilige uitlaadklep.

Izza schreef op 17-12-2025 om 19:40:

[..]

Ben je nog samen met je partner? Draaien het dan om. Je hebt ook geen moeite hem te zien. Terwijl hij de echte schuldige was. Hij zat in een relatie met jou. Zij niet. Het stond haar vrij te doen wat ze wilde. Hem niet. Als je hem vergeeft waarom moeilijk blijven doen over haar? Zij is feitelijk niets van jou.

En bij de Truus denk ik altijd. Zal die zich ook maar iets druk maken over mij? Nee, totaal niet. Waarom verspil ik dan enige moeite aan zinloze gedachten? Het leven is veel te kort. Mijn gezonde jaren breng ik heel graag anders door dan aan dat soort mensen.

Fijn dat jij er zo over kan denken. Ik ben nog samen met mijn man en heb heel veel moeite gehad om verder te gaan en vertrouwen te herpakken. Die moeite wil ik echt niet in haar steken. Ze heeft behalve mijn huwelijk te wankel gezet ook onze vriendschap verraden en daarna mijn vriendengroep geïnfiltreerd. Ze wasnieuw in het dorp en ik ben zo aardig geweest om haar bij de vrienden en activiteiten te betrekken en dat heeft ze zo terug betaald. Daar ga ik echt geen energie meer in steken. 

Draver23 schreef op 19-12-2025 om 12:25:

Het is natuurlijk heel erg afhankelijk van de frequentie van klagen, je eigen beeld hoe vaak je mag klagen, van je eigen vermogen om over erge dingen heen te stappen en de tolerantie van je vrienden. Ik vind dat ik 10 jaar na het vreemdgaan best bij mijn vrienden mijn ei kwijt kan, gelijk zij dat ook bij zouden mogen. Maar we zijn allemaal druk, we hebben allemaal een eigen leven, we zijn vrienden, geen therapeuten. Als ik iemand er wekelijks mee lastig val dan zou ik dat ook teveel vinden. Dat is ook wel gestoeld vanuit de overtuiging dat even klagen wel kan helpen, maar erin blijven hangen je per saldo verdrietiger maakt.

Wat ook helpt, ik heb gisteren voor het eerst in lange tijd weer wat gespeurd op social media. Onze Truus is ook geen aantrekkelijke man. Maakt het wel behapbaarder dat het een uitvlucht was. Ach en het leven is zo kort, ik probeer er nu veel meer dan voorheen uit te halen. En als ik me wel rot voel dan stel ik me wat minder dienstbaar op en mag ik wat egoïstischer zijn van mezelf. Is ook wel goed voor de relatie.

Fijne feestdagen alvast allen!

Gek is dat dat ik het juist de andere kant op vond: de wetenschap dat ik zo weinig waard was voor mijn ex vrouw, dat ik voor de eerste de beste Jan Doedel weerd ingeruild.

Ik snap wel dat dat het verhaal niet is natuurlijk, maar die man was alles waarvan je op voorhand zegt: 0,0 relatiemateriaal. Slechte vader, slechte man, narcist, 15 jaar ouder, geen geld. Maar zo stond mijn ex daar helemaal niet bij stil natuurlijk. 

Ach, iedereen heeft zijn eigen bedenkingen, triggers. Noem het maar op. Ik ben blij dat ik me er niet meer druk over hoef te maken.  

Ik ben het er op zich wel mee eens dat je niet jarenlang moet klagen over hetzelfde onderwerp. Dan moet je inderdaad denk ik kijken waar je invloed ligt en proberen het beter/leuker/etc te maken voor jezelf als dat kan. 
Dat bedoelde ik ook niet. 

Exman en ik zijn nu bezig met de scheiding en in het 'nu' verteld hij bijv verhalen aan vrienden etc die niet kloppen. Natuurlijk wil ik geen vrienden tegen wie ik mij moet verdedigen, maar dat er nu zaken spelen die mogelijk betekenen dat ik vrienden die ik al 20+ jaar heb, mogelijk kwijt ga raken, dat vind ik ingewikkeld. Ook al moet ik ze misschien liever kwijt dan rijk zijn uiteindelijk, maar mijn hele leven lijkt in minder dan een jaar compleet te veranderen (het is nl nog geen 5 jaar geleden, maar nu pas +- 1 jaar). 

Uiteindelijk heeft het allemaal vast een doel, maar in het nu is het soms niet zo makkelijk. 
(Zo speelt er wel meer dan alleen de verhalen, alleen omwille van herkenbaarheid wil ik het niet allemaal hier neerzetten) 

Het moet wel bespreekbaar blijven tussen je jezelf en je partner. Altijd. Ik heb gisteren weer een fijn gesprek gehad met hem. Ook interessant om terug te kijken naar het proces dat we doorlopen hebben. In eerste begin van de ontdekking/ opbiechten, vooral verdedigend en proberen de boel te bedekken/verzachten. Nu neemt hij de verantwoordelijkheid voor zijn daden en beslissingen. Een heel verschil.

Alles is ook meer in evenwicht. Ik voelde altijd een onderstroom en soms onverklaarbare angst. Bijv. als andere vrouwen aandacht gaven aan hem. Op zo'n moment zou je eigenlijk trots moeten zijn. Ik snapte die onrust bij mezelf nooit.
Nu heb ik dat soort gevoelens niet meer. Er is rust.

Andersom hoefde hij zich nooit zorgen te maken, ik was trouw en dat straalde ik uit. Kostte mij ook totaal geen moeite.
Rollen zijn nu omgedraaid, nu heeft hij soms bang om mij te verliezen.
Hij hoeft daar niet bang voor te zijn, nadat we dit samen verwerkt hebben is er weinig meer wat fout zou kunnen gaan. 

Die gesprekken zijn voor mij heel helend, voor hem nog altijd confronterend om te bedenken wat hij deed jarenlang en hoe hij dit voor zichzelf om dacht in zijn hoofd. Hij vond destijds zelfs dat hij mij trouw was. Hij zou mij immers nooit verlaten en wilde mij geen pijn doen. Dat laatste deed hij natuurlijk wel. Het eerste jaar heb ik elke dag gehuild. Gek om aan terug te denken. Ik huilde (bijna) nooit. 

Het is voor mij als een rouwproces. Ik ga het niet uit de weg en denk er nog elke dag aan. Om er vervolgens ook weer bewust uit te stappen. Want vergeven doe je vooral ook voor jezelf ♥ 

Hoi allemaal,

Het is inmiddels een tijd geleden dat ik hier schreef over de ontrouw van mijn partner. Nu we meer dan 1,5 jaar verder zijn, wil ik graag delen hoe het er nu voorstaat en welke lessen ik onderweg heb geleerd.

Het begon allemaal na een stapavond, waarbij mijn vrouw een eenmalig seksueel contact had met een onbekende man. In de drie maanden daarna hield ze intensief contact met hem via de chat. Hoewel het niet tot een tweede ontmoeting kwam, ontdekte ik na die drie maanden de volledige chatgeschiedenis. Door de details die ik las, was er eigenlijk geen ruimte meer voor een eigen uitleg; alles lag op straat.

We zijn destijds de relatietherapie in gegaan. De conclusie daar was dat zij zich niet meer geliefd of gehoord voelde. Achteraf gezien was die therapie niet echt helpend; het fungeerde meer als een veilige omgeving met een 'scheidsrechter' om escalaties te voorkomen.

Ondanks alles besloten we samen door te gaan. Dat zorgde in het begin voor diepgaande gesprekken die we voorheen nooit voerden. Toch was het zwaar: ik sliep slecht, piekerde enorm en de negatieve verhalen die ik las over relatieherstel na bedrog deden me enorm twijfelen.

Nu, anderhalf jaar later, zie ik een dubbel beeld:

Ik ben er sterker uitgekomen. Ik heb kritisch naar mezelf gekeken: was ik te naïef? Ben ik te afhankelijk van haar geworden? Ik bewaak mijn grenzen nu veel beter. Ook mijn sociale cirkel is veranderd. Onze ouders weten van niets, maar ik heb het met enkele vrienden gedeeld. Daarbij heb ik radicaal afscheid genomen van 'vrienden' die ervan wisten maar zwegen; die ben ik liever kwijt dan rijk. Tegelijkertijd zijn de banden met de mensen die er wél voor me zijn en met wie ik het besproken heb, enorm verdiept.

Hoewel ik het bedrog zelf een plek heb gegeven en er niet dagelijks mee bezig ben of aan denk, vind ik de toekomst onzeker. We zijn teruggevallen in ons oude ritme. Omdat we beiden geen praters zijn, blijven wezenlijke zaken vaak onbesproken. Het frustreert me dat zij nog steeds weinig uit zichzelf deelt; ik moet vaak op mijn intuïtie afgaan en doorvragen voordat ik hoor wat er echt in haar omgaat.

Ik heb geaccepteerd dat het vertrouwen nooit meer voor 100% terugkomt. Ik heb in het begin hard gewerkt: complimenten geven en nabijheid zoeken voelde soms als een verplichte taak, maar het was wel oprecht. Ook haar 'onthechting' (het opzoeken van hem op social media) heb ik destijds verdragen tot het stopte.

De grote vraag waar ik nu mee zit, is niet meer het vreemdgaan, maar of ik kan leven met haar algemene karaktereigenschappen en ons huidige patroon. Ik ben veranderd, maar de dynamiek tussen ons lijkt nog te veel op de oude.

Ik ben benieuwd of anderen dit herkennen: dat je het bedrog kunt vergeven, maar dat de oude karaktereigenschappen van je partner daarna de grootste uitdaging worden.

Sander ik denk dat vreemdgaan kan gebeuren omdat er iets in iemand zelf zit. Maar in heel veel gevallen zit de relatie gewoon niet goed. Dan ontstaat er ruimte voor een derde. Als alles volledig goed had gezeten had je die stap nooit gezet. En dat laatste is bij jullie gaande. Er zitten patronen in jullie beiden. Die accepteerde jij eerder, je nam ze voor lief of je zag ze wellicht niet. Maar jullie relatie heeft een doorstart gemaakt. En jij hebt serieus nagedacht over een breuk. Het is niet meer vanzelfsprekend. Je bekijkt de ander met andere ogen. Ik denk dat echte verandering ook heel erg moeilijk is. Dan bedoel ik niet die affaire. Maar gewoon karakter. Dit is wie zij is en wie jij bent. Mensen veranderen niet meer zo snel. En in een goede relatie mag je jezelf zijn. Als jij of zij van nature niet veel praat, juist heel diepzinnig is of introvert (ik noem maar wat). Dat is persoonlijkheid en karakter. En dat heb je te accepteren. Een ander veranderen kan niet (alleen jezelf). Alleen accepteren. De vraag is wil en kan jij dat? 

Je ziet dat therapie heel goed is. Maar zelden jarenlang blijft hangen. Alle emoties zijn weer gezakt. Jullie gaan samen verder maar zij is wie zij is. Werken jullie nog steeds aan jullie relatie? En aan de reden van de affaire?