Verder na ontrouw - deel 8

MRI schreef op 08-01-2026 om 22:16:

[..]

Hi Henkie, bedankt voor deze tip. Ik heb aflevering 1 en 4 geluisterd en ik vond vooral de laatste erg goed. Ik werd ook erg kwaad op de therapeuten die het zo af hebben laten weten vwb os seksverslaving in mijn leven. Ik had het prima door dat mijn partner verslaafd was (door een Oprah aflevering erover) maar de therapeuten hadden iets van 'jij bent zelf onzeker' en 'ach alle mannen kijken toch porno'. Waren wij goed geholpen, dan hadden we veel meer de kans gehad op een goede voortzetting van onze relatie, we wilden er allebei aan werken alleen de therapeuten wuifden het weg als aanstellerij van mijn kant. Grr. Het was wel meer dan twintig jaar geleden en het gaat niet om de partner waar ik hier vaak over schrijf (waar therapeuten ook de plank onwijs mis hebben geslagen vwb zijn persoonlijkheidsstoornis en het vreemdgaan wat daar een voortvloeisel van was). Maar het ging wel over de vader van mijn kind en ik had dolgraag met hem verder gewild.

Ik hoop dat Breiertje hier nog leest en zo er geen groep voor partners van seksverslaafden in België is dan hoop ik dat ze de podcast luistert om erkenning te krijgen voor het feit dat ze echt iets traumatisch heeft meegemaakt

Hey

Ik lees nog mee. Waar kan ik die beluisteren ?

Momenteel werken we beiden aan de relatie. We bouwen terug de ruïne op die hij ervan maakte. Hij doet nog steeds alles wat kan en moet. We komen goed overeen doen leuke dingen samen, maar ik heb me voor hem afgesloten toen ik het ontdekte, en merk dat dit iets is wat ik mezelf heb aangeleerd, maar waar ik nu moeilijk vanaf geraak. Ik moet me meer proberen open te stellen maar  heb geen idee hoe. 

Ik kan nog steeds momenten hebben dat ik hem niet kan aankijken.

Hoop dat dit ooit overgaat, dat ik hem terug kan zien als volwaardige partner. Nu zie ik hem nog teveel als dader, mezelf als slachtoffer en dat moet toch ook ooit eens ophouden. Hij is echt oprecht een goed mens. Alleen zie ik die niet meer. Dan moet ik mezelf erop wijzen dat hij meer is dan de sv. Ik moet leren kijken naar het nu, hoe hij nu is. Niet hoe hij was.

We zijn 18 maand verder. Ik denk niet dat hij het beter kan doen of wat hij al 18 maand doet. Hij is stabiel. Maar ik heb nog een hele weg te gaan.

Soms lijkt het alsof ik na alle ellende voor mezelf de pauzeknop heb ingedrukt. Heb geen zin om weer in die pot te roeren en alles op te rakelen. Dat is te pijnlijk. Dat blok ik af. Ik wil daar echt niet meer door.

MRI schreef op 08-01-2026 om 22:16:

[..]

Hi Henkie, bedankt voor deze tip. Ik heb aflevering 1 en 4 geluisterd en ik vond vooral de laatste erg goed. Ik werd ook erg kwaad op de therapeuten die het zo af hebben laten weten vwb os seksverslaving in mijn leven. Ik had het prima door dat mijn partner verslaafd was (door een Oprah aflevering erover) maar de therapeuten hadden iets van 'jij bent zelf onzeker' en 'ach alle mannen kijken toch porno'. Waren wij goed geholpen, dan hadden we veel meer de kans gehad op een goede voortzetting van onze relatie, we wilden er allebei aan werken alleen de therapeuten wuifden het weg als aanstellerij van mijn kant. Grr. Het was wel meer dan twintig jaar geleden en het gaat niet om de partner waar ik hier vaak over schrijf (waar therapeuten ook de plank onwijs mis hebben geslagen vwb zijn persoonlijkheidsstoornis en het vreemdgaan wat daar een voortvloeisel van was). Maar het ging wel over de vader van mijn kind en ik had dolgraag met hem verder gewild.

Ik hoop dat Breiertje hier nog leest en zo er geen groep voor partners van seksverslaafden in België is dan hoop ik dat ze de podcast luistert om erkenning te krijgen voor het feit dat ze echt iets traumatisch heeft meegemaakt

Maar is dat bij bepaalde persoonlijkheidsstoornissen ook niet gigantisch lastig? 

Ik weet dat ex-vrouw bij EMDR loopt en wekelijks naar een psycholoog gaat. Nu weet ik natuurlijk niet of het klopt, want ik ben niet bij die gesprekken, maar ik hoor wel de verhalen die ze er over verteld. Blijkbaar zijn ze samen tot de conclusie gekomen dat ik een narcist ben, dat ze trauma heeft opgelopen en daardoor altijd voor narcisten kiest, ik haar 13 jaar lang gemanipuleerd heb en dat het vreemdgaan een vlucht was uit een situatie waar ze niet uit kon komen. 

Geen flauw idee of dat ook de waarheid is hoor, maar ik vond het wel grappig ergens dat ze ook de psycholoog een rad voor de ogen draait. Als iemand een therapeut/psycholoog een rad voor de ogen draait, is het wel lastig om daar door te prikken gok ik.

Nou "Grappig' is het natuurlijk niet maar waarschijnlijk voelde je een bepaalde voldoening dat je je niet dom of naieff hoeft te voelen aangezien iemand die ervoor geleerd heeft het ook niet lukt.

Elpisto schreef op 13-01-2026 om 10:24:

[..]

Maar is dat bij bepaalde persoonlijkheidsstoornissen ook niet gigantisch lastig?

Ik weet dat ex-vrouw bij EMDR loopt en wekelijks naar een psycholoog gaat. Nu weet ik natuurlijk niet of het klopt, want ik ben niet bij die gesprekken, maar ik hoor wel de verhalen die ze er over verteld. Blijkbaar zijn ze samen tot de conclusie gekomen dat ik een narcist ben, dat ze trauma heeft opgelopen en daardoor altijd voor narcisten kiest, ik haar 13 jaar lang gemanipuleerd heb en dat het vreemdgaan een vlucht was uit een situatie waar ze niet uit kon komen.

Geen flauw idee of dat ook de waarheid is hoor, maar ik vond het wel grappig ergens dat ze ook de psycholoog een rad voor de ogen draait. Als iemand een therapeut/psycholoog een rad voor de ogen draait, is het wel lastig om daar door te prikken gok ik.

Nou het ging mij in mijn bericht voornamelijk over de therapeuten die de plank missloegen vwb seksverslaving. Dat was toen ook al te herkennen, maar dat vereiste wel een opstelling van erkenning van de therapeut. Maar die gingen veel meer uit van een entitlement van mannen nl het recht extreem porno te kijken en zagen niet dat daarmee de relatie zowel als de gezondheid van de betrokken man werd beschadigd. Liever legden ze het bij mij, dat ik onzeker zou zijn. Terwijl betrokken man het zelfs toegaf. Het gaat mij om het beperkte denkkader van betrokken therapeuten. Ja is wat kinderachtig van mij om me er nog kwaad over te maken maar het heeft mij, ons en ons kind oprecht nadeel opgeleverd toen der tijd.
Dat therapeuten persoonlijkheidsstoornissen niet kunnen duiden: eh ja daar heb je gelijk in. Dat is heel lastig. Mijn ex zei zelfs tegen mij: " jij bent de enige die me doorheeft'. Hij pakte de meesten met boter en suiker in. Toch denk ik dat er nog veel te halen valt op dat gebied voor therapeuten en dat er over een jaar of tien er veel meer kennis bij therapeuten is. En dan bedoel ik hier in Nederland want internationaal is die kennis er al wel. Het jammere vind ik dan dat therapeuten met een aplomb als dat ze kennis van zaken hebben de boel aanvliegen. Zoals die therapeut van jouw ex: ik denk dan: dat is gewoon een verdienmodel zodat de therapie langer door kan gaan. Bij mijn ex kwam er op een gegeven moment wel een diagnose, door therapeuten van een hele specialistische GGZ instelling. Dus het kan wel. Ik pleit voor bijscholing zodat men beter kan doorverwijzen

Na een tijdje meelezen in dit topic wil ik graag mijn verhaal delen. Hopelijk brengt dit nieuwe inzichten.

Ongeveer 3,5 jaar geleden kwam ik erachter dat mijn vriendin jarenlang vreemdging met een collega. Dit ging vrij ver, later bleek dat ze zelfs plannen hadden om samen naar een huisje te gaan kijken. Ook ons zoontje werd hier toen ook wel eens bij betrokken wanneer ze een paar nachtjes met hem naar ‘een vriendin’ ging logeren. Hij was toen nog te jong om dit te beseffen, al ontstonden bij mij na verloop van tijd wel de eerste rode vlaggen toen hij steeds beter kon praten. Ik ben denk ik erg naïef geweest dit te negeren, ook omdat mijn vriendin overal een verklaring voor had en ik mij helemaal nergens druk om hoefde te maken. Toen ik uiteindelijk bewijs vond in een mailwisseling was het alsof de wereld onder mijn voeten vandaan viel. Ik heb toen een paar weken in een waas geleefd. Mijn vriendin betuigde enorm veel spijt, ze gaf aan mij nooit kwijt te willen en heeft mij gesmeekt samen aan de slag te gaan om onze relatie te redden. Uiteindelijk zijn we in therapie gegaan, dit heeft best veel inzichten gegeven, ook voor mij persoonlijk.

Na een aantal maanden therapie kwam ik erachter dat ze nog steeds afsprak met die collega. Het voelde opnieuw als een dolk in mijn rug, ook omdat ze hierover glashard kon ontkennen en liegen. Ik wilde zo niet verder en mentaal begon ik mij langzaam voor te bereiden op een scheiding. Echter kreeg ze toen opnieuw de diagnose borstkanker (een jaar eerder was ze hiervoor geopereerd en bestraald). Ditmaal was het ernstiger en volgde amputatie en een chemokuur. Ik kon haar deze fase toch niet alleen laten? Ze is wel de moeder van ons zoontje en gezondheid gaat altijd voor.

Ik voelde mij op dat moment klemgezet, wat zou mijn zoontje denken als hij er jaren later achter zou komen dat ik van mamma weg was gegaan toen ze kanker kreeg? Hoe zou mijn sociale kring hierop reageren? Voor mijn gevoel had ik geen keuze en heb ik mij over mijn gevoel heengezet en zijn we samen het hersteltraject aangegaan.

Gedurende deze fase heeft mijn vriendin zelf individuele therapieën gevolg om beter om te kunnen gaan met trauma’s uit haar jeugd. Ik vind dat ze hierdoor ook echt een stabieler persoon is geworden met meer innerlijke rust. Ondanks alles wat er gebeurd is zijn we in deze periode wel weer naar elkaar toegegroeid. Liefde is er altijd wel gebleven, onze persoonlijkheden passen goed bij elkaar en we hebben dezelfde ambities en visie op bijvoorbeeld opvoeden. Inmiddels hebben we er ook een dochtertje bij van 6 maanden, wat best een wonder is gezien haar behandeltraject. Ons zoontje is inmiddels 7 jaar.

We zijn nu 3,5 jaar verder nadat ik achter haar ontrouw kwam en toch houdt dit alles mij nog meer bezig dan ik zou willen. Ik vraag mij vaak af of ik gelukkiger zou zijn als we toch uit elkaar waren gegaan. Mijn gevoel naar haar is afgestompt en naar mijn idee ben ik ook minder scherp in mijn hoofd omdat dit onderwerp zo vaak speelt in mijn gedachten. Hierdoor kan ik mij soms moeilijk focussen op werk of studie. Ik weet nog steeds niet hoe ik hier goed mee om moet gaan. Natuurlijk zijn er ook goede periodes, zijn we een fijn gezin en hebben we mooie momenten en vakanties. Ik durf ook wel te stellen dat onze twee kinderen niet merken dat er af en toe (vooral bij mij) en donkere wolk hangt door de gebeurtenissen uit het verleden.

Ik wil het graag achter mij laten, leven in het hier en nu en kijken naar de toekomst. We zijn nu 16 jaar samen en hebben veel mooie dingen meegemaakt. Over het algemeen is de balans goed, maar ik zie mijn vriendin nog vaak als die onbetrouwbare partner, ben hyperalert en continu op mijn hoede op signalen dat ze misschien weer contact heeft buiten mijn weten om. Dit kost echt enorm veel energie en is niet hoe ik een relatie zou willen. Ik ben zelf ook niet de partner die ik zou willen, al zegt zij dat ze heel blij is met hoe ik alles oppak en doorvecht. Zelf merk ik een rem in mijn gevoel naar haar, of een muurtje als je het zo wilt noemen. Waarschijnlijk uit zelfbescherming of angst weer gekwetst te worden.

Heeft alles echt meer tijd nodig om naar de achtergrond te gaan? Kan het vertrouwen weer terugkomen?

Pippeltje schreef op 13-01-2026 om 11:19:

Nou "Grappig' is het natuurlijk niet maar waarschijnlijk voelde je een bepaalde voldoening dat je je niet dom of naieff hoeft te voelen aangezien iemand die ervoor geleerd heeft het ook niet lukt.

Nee dat is het niet. Na alle herkenbare stukken die ik gelezen heb over narcisme, ben ik echt wel tot de conclusie gekomen dat het niks met domheid of naïviteit te maken heeft. 

Ik weet immers dat ze de vorige sessies bij de psycholoog, de eerste affaire, aangepakt heeft om het haar ouders allemaal op haar schuld te geven. Die zijn nu weer in haar leven, dus nu moest wel iemand anders de schuld krijgen toch? 

CodeByte41 schreef op 13-01-2026 om 14:07:

Na een tijdje meelezen in dit topic wil ik graag mijn verhaal delen. Hopelijk brengt dit nieuwe inzichten.

Ongeveer 3,5 jaar geleden kwam ik erachter dat mijn vriendin jarenlang vreemdging met een collega. Dit ging vrij ver, later bleek dat ze zelfs plannen hadden om samen naar een huisje te gaan kijken. Ook ons zoontje werd hier toen ook wel eens bij betrokken wanneer ze een paar nachtjes met hem naar ‘een vriendin’ ging logeren. Hij was toen nog te jong om dit te beseffen, al ontstonden bij mij na verloop van tijd wel de eerste rode vlaggen toen hij steeds beter kon praten. Ik ben denk ik erg naïef geweest dit te negeren, ook omdat mijn vriendin overal een verklaring voor had en ik mij helemaal nergens druk om hoefde te maken. Toen ik uiteindelijk bewijs vond in een mailwisseling was het alsof de wereld onder mijn voeten vandaan viel. Ik heb toen een paar weken in een waas geleefd. Mijn vriendin betuigde enorm veel spijt, ze gaf aan mij nooit kwijt te willen en heeft mij gesmeekt samen aan de slag te gaan om onze relatie te redden. Uiteindelijk zijn we in therapie gegaan, dit heeft best veel inzichten gegeven, ook voor mij persoonlijk.

Gedurende deze fase heeft mijn vriendin zelf individuele therapieën gevolg om beter om te kunnen gaan met trauma’s uit haar jeugd. Ik vind dat ze hierdoor ook echt een stabieler persoon is geworden met meer innerlijke rust. Ondanks alles wat er gebeurd is zijn we in deze periode wel weer naar elkaar toegegroeid. Liefde is er altijd wel gebleven, onze persoonlijkheden passen goed bij elkaar en we hebben dezelfde ambities en visie op bijvoorbeeld opvoeden. Inmiddels hebben we er ook een dochtertje bij van 6 maanden, wat best een wonder is gezien haar behandeltraject. Ons zoontje is inmiddels 7 jaar.

We zijn nu 3,5 jaar verder nadat ik achter haar ontrouw kwam en toch houdt dit alles mij nog meer bezig dan ik zou willen. Ik vraag mij vaak af of ik gelukkiger zou zijn als we toch uit elkaar waren gegaan. Mijn gevoel naar haar is afgestompt en naar mijn idee ben ik ook minder scherp in mijn hoofd omdat dit onderwerp zo vaak speelt in mijn gedachten. Hierdoor kan ik mij soms moeilijk focussen op werk of studie. Ik weet nog steeds niet hoe ik hier goed mee om moet gaan. Natuurlijk zijn er ook goede periodes, zijn we een fijn gezin en hebben we mooie momenten en vakanties. Ik durf ook wel te stellen dat onze twee kinderen niet merken dat er af en toe (vooral bij mij) en donkere wolk hangt door de gebeurtenissen uit het verleden.

Ik wil het graag achter mij laten, leven in het hier en nu en kijken naar de toekomst. We zijn nu 16 jaar samen en hebben veel mooie dingen meegemaakt. Over het algemeen is de balans goed, maar ik zie mijn vriendin nog vaak als die onbetrouwbare partner, ben hyperalert en continu op mijn hoede op signalen dat ze misschien weer contact heeft buiten mijn weten om. Dit kost echt enorm veel energie en is niet hoe ik een relatie zou willen. Ik ben zelf ook niet de partner die ik zou willen, al zegt zij dat ze heel blij is met hoe ik alles oppak en doorvecht. Zelf merk ik een rem in mijn gevoel naar haar, of een muurtje als je het zo wilt noemen. Waarschijnlijk uit zelfbescherming of angst weer gekwetst te worden.

Heeft alles echt meer tijd nodig om naar de achtergrond te gaan? Kan het vertrouwen weer terugkomen?

Heel herkenbaar allemaal, ik denk ook nog regelmatig aan het bedrog. Die rem of muurtje heb ik ook af en toe. Omdat ik in verleden mijn intuïtie niet gevolgd heb en soms ook teleurgesteld ben in mezelf dat ik het niet door had. Maar is natuurlijk onzin, want degene die bedriegt doet er alles aan om niet betrapt te worden. 

Hier je verhaal kwijt kunnen en ervaringen van anderen lezen is ook helpend.

Voor mij helpt het om bewust eruit te stappen als ik te veel terug naar verleden ga. Ik heb in het nu weer wel vertrouwen, ook omdat man heel diep gezocht heeft middels therapie waarom hij dit nodig dacht te hebben. Hij heeft zoveel spijt en ziet het nu heel anders. Was een zinloos tijdverdrijf en heeft onze verbinding beïnvloed al die jaren dat het bedrog speelde. Als ik mezelf openstel op goede dagen dan voelt het heel goed, lukt mij helaas ook niet altijd (bij mij ook ruim 3 jaar na de ontdekking/ bom 💣)

Veel sterkte voor jou!

Code je bent bijna 4 jaar verder en zit hier nog steeds continu mee in je hoofd. Dat is behoorlijk lang. Als jij de bewuste keuze maakt om verder te gaan. Is dat ook de keuze om dit achter je te laten. Je hebt in geen enkele relatie zekerheden. Dit kan opnieuw gebeuren. En jij kunt niets doen om dat te voorkomen. Nu probeer je schijnveiligheid op te bouwen door continu allert te zijn. Maar jullie relatie komt pas echt tot leven als jij dat durft los te laten. Nu zijn jullie samen maar jouw gevoel is er eigenlijk niet volledig. Waarom ben je dan samen? Ga er samen voor of stop ermee. 

CodeByte41 schreef op 13-01-2026 om 14:07:

Na een tijdje meelezen in dit topic wil ik graag mijn verhaal delen. Hopelijk brengt dit nieuwe inzichten.

Ongeveer 3,5 jaar geleden kwam ik erachter dat mijn vriendin jarenlang vreemdging met een collega. Dit ging vrij ver, later bleek dat ze zelfs plannen hadden om samen naar een huisje te gaan kijken. Ook ons zoontje werd hier toen ook wel eens bij betrokken wanneer ze een paar nachtjes met hem naar ‘een vriendin’ ging logeren. Hij was toen nog te jong om dit te beseffen, al ontstonden bij mij na verloop van tijd wel de eerste rode vlaggen toen hij steeds beter kon praten. 1 Ik ben denk ik erg naïef geweest dit te negeren, ook omdat mijn vriendin overal een verklaring voor had en ik mij helemaal nergens druk om hoefde te maken. Toen ik uiteindelijk bewijs vond in een mailwisseling was het alsof de wereld onder mijn voeten vandaan viel. Ik heb toen een paar weken in een waas geleefd. Mijn vriendin betuigde enorm veel spijt, ze gaf aan mij nooit kwijt te willen en heeft mij gesmeekt samen aan de slag te gaan om onze relatie te redden. Uiteindelijk zijn we in therapie gegaan, 2 dit heeft best veel inzichten gegeven, ook voor mij persoonlijk.

Na een aantal maanden therapie kwam ik erachter dat ze nog steeds afsprak met die collega. Het voelde opnieuw als een dolk in mijn rug, ook omdat ze hierover glashard kon ontkennen en liegen. Ik wilde zo niet verder en mentaal begon ik mij langzaam voor te bereiden op een scheiding. Echter kreeg ze toen opnieuw de diagnose borstkanker (een jaar eerder was ze hiervoor geopereerd en bestraald). Ditmaal was het ernstiger en volgde amputatie en een chemokuur. Ik kon haar deze fase toch niet alleen laten? Ze is wel de moeder van ons zoontje en 3 gezondheid gaat altijd voor.

Ik voelde mij op dat moment klemgezet, wat zou mijn zoontje denken als hij er jaren later achter zou komen dat ik van mamma weg was gegaan toen ze kanker kreeg? Hoe zou mijn sociale kring hierop reageren? Voor mijn gevoel had ik geen keuze en heb ik mij over mijn gevoel heengezet en zijn we samen het hersteltraject aangegaan.

Gedurende deze fase heeft mijn vriendin zelf individuele therapieën gevolg om beter om te kunnen gaan met trauma’s uit haar jeugd. Ik vind dat ze hierdoor ook echt een stabieler persoon is geworden met meer innerlijke rust. Ondanks alles wat er gebeurd is zijn we in deze periode wel weer naar elkaar toegegroeid. Liefde is er altijd wel gebleven, onze persoonlijkheden passen goed bij elkaar en we hebben dezelfde ambities en visie op bijvoorbeeld opvoeden. Inmiddels hebben we er ook een dochtertje bij van 6 maanden, wat best een wonder is gezien haar behandeltraject. Ons zoontje is inmiddels 7 jaar.

We zijn nu 3,5 jaar verder nadat ik achter haar ontrouw kwam 4 en toch houdt dit alles mij nog meer bezig dan ik zou willen. Ik vraag mij vaak af of ik gelukkiger zou zijn als we toch uit elkaar waren gegaan. Mijn gevoel naar haar is afgestompt en naar mijn idee ben ik ook minder scherp in mijn hoofd omdat dit onderwerp zo vaak speelt in mijn gedachten. Hierdoor kan ik mij soms moeilijk focussen op werk of studie. Ik weet nog steeds niet hoe ik hier goed mee om moet gaan. Natuurlijk zijn er ook goede periodes, zijn we een fijn gezin en hebben we mooie momenten en vakanties. Ik durf ook wel te stellen dat onze twee kinderen niet merken dat er af en toe (vooral bij mij) en donkere wolk hangt door de gebeurtenissen uit het verleden.

Ik wil het graag achter mij laten, leven in het hier en nu en kijken naar de toekomst. We zijn nu 16 jaar samen en hebben veel mooie dingen meegemaakt. Over het algemeen is de balans goed, 5 maar ik zie mijn vriendin nog vaak als die onbetrouwbare partner, ben hyperalert en continu op mijn hoede op signalen dat ze misschien weer contact heeft buiten mijn weten om. Dit kost echt enorm veel energie en is niet hoe ik een relatie zou willen. Ik ben zelf ook niet de partner die ik zou willen, al zegt zij dat ze heel blij is met hoe ik alles oppak en doorvecht. Zelf merk ik een rem in mijn gevoel naar haar, of een muurtje als je het zo wilt noemen. Waarschijnlijk uit zelfbescherming of angst weer gekwetst te worden.

6 Heeft alles echt meer tijd nodig om naar de achtergrond te gaan? Kan het vertrouwen weer terugkomen?

1,

Heftig om te lezen dat diegene die jij zo liefhad en vertrouwde niet diegene was die je dacht dat ze was. Het is een trauma! Vooral omdat ze je heeft gegaslight en je aan jezelf bent gaan twijfelen. Hoor vaak, dat men zichzelf dat kwalijk neemt en naïef vond. Maar dat is het NIET ! Alle schuld ligt bij haar. Willens en wetens heeft ze je bedrogen en de veilige thuissituatie voor haar kind op het spel gezet.

2 en 6

 Stop met jezelf naïef te vinden! Zie het als een leermoment. Twijfel niet meer aan je intuïtie en onderscheid twijfel door herinnering aan haar verraad met onderbuikgevoelens (intuïtie) Dat onderscheid maken kost tijd en heel veel praten daarover met en openheid en geduld van je vriendin. Het zal een litteken blijven, zwarte bladzijden in jullie relatie geschiedenis en tegelijkertijd zijn jullie als het goed is een nieuwe relatie gestart en ook een kindje gekregen. 

Als ik het zo lees is er in die 3.5 jaar veel gebeurd. Ziek, behandelingen, therapie, zwanger, bevallen en een veranderd gezin, kortom er was veel afleiding. Nu het in rustiger vaarwater komt is het niet gek dat je gedachtes alle ruimte hebben. Maar gedachten kan je sturen. Zoals Yessie zegt, er bewust uit stappen. Gevoel overkomt je, zoals bv kippenvel. Mij helpt het dan om daarbij te bedenken, het gaat weer voorbij. Soms zeg ik het ook tegen mijn man als hij in de buurt is dat ik een klote gevoel heb, vaak ziet hij het ook aan mij en dan praten we erover of hij houdt mij stevig vast, net waar ik behoefte aan heb. De crisis, de therapie en het herstel heeft mij veranderd en ben een minder bitter mens geworden. Het heeft mij levenslessen gegeven. 

3

Gezondheid gaat voor? Het kan ook dat je uit liefde voor haar dit hebt gevonden. Want niemand die jou kwalijk had genomen als je van haar was gescheiden, tenzij men niet weet wat ze jou aangedaan heeft. Je schrijft dat ze eerder kanker had, dat was dus ook in de periode dat zij vreemd ging? En ze liet jou voor haar zorgen? De truus van mijn man had ook gezondheids problemen met 2 operaties, haar man liep het vuur uit zijn sloffen voor haar, ze kon zogenaamd niets in het huishouden en voor hem kon ze er ook niet zijn maar had wel energie voor de seks met mijn man  Dat heeft hem extra veel pijn gedaan!! Hij voelde zich gebruikt en ik ook want ik kwam haar verzorgen, naar het ziekenhuis rijden en afleiden etc

Is dit gedeelte wel goed besproken tussen jullie ? 

4

Ja dat is een logische gedachte. Schiet bij mij ook nog steeds wel eens door mijn hoofd. Maar dat weten we niet! Ik las een keer een uitspraak van een vrouw die wel was gescheiden en seks had erna met andere mannen maar kwam er steeds achter dat ze niet die geschiedenis deelde met die mannen die ze met haar ex had en realiseerde zich dat ze geen zin had om dat opnieuw weer op te bouwen met een ander . Ze begon steeds meer dat te missen en haar ex ook! Ze zijn weer gaan daten en inmiddels hertrouwd. 

5

Eens een vreemdganger hoeft niet altijd een vreemdganger te blijven. Ja ze was onbetrouwbaar en hypocriet. Logisch dat je alert bent. Maar dat zou je ook zijn in een nieuwe relatie omdat je weet door de schade dat mensen een duistere kant hebben. Sterker nog, jezelf kan je niet eens vertrouwen. Ik zal dus nooit meer zeggen dat ik het Nóóit zou doen. Ik ben van veel stellige meningen terug gekomen. Mijn man is zelf bedrogen en zelfs op dezelfde manier (zijn vrouw met zijn beste vriend) Toch weerhield hem dit er niet van jaren later hetzelfde te doen. Onbegrijpelijk toch? Dat vindt hij zelf nu ook. Kijkt met afschuw naar de man die hij was. Het is alleen met neuropsychologische kennis te verklaren en niets is een excuus! 

Geniet van geluksmomentjes in je gezin en zie het als bouwstenen van jullie toekomst! Praat over de pijn met haar. Mij helpt het ook om met lotgenoten te praten en met mensen die mijn man zien als meer dan een vreemdganger. Nl als een mens die ongelooflijk "gevallen is door de pijlen van verleiding en verslaving" maar ook meer is dan alleen een vreemdganger, daardoor lukt het mij dan ook weer om hem zo te zien en lief te hebben. 

Sterkte! 

Yessie2000 schreef op 13-01-2026 om 17:21:

[..]

Heel herkenbaar allemaal, ik denk ook nog regelmatig aan het bedrog. Die rem of muurtje heb ik ook af en toe. Omdat ik in verleden mijn intuïtie niet gevolgd heb en soms ook teleurgesteld ben in mezelf dat ik het niet door had. Maar is natuurlijk onzin, want degene die bedriegt doet er alles aan om niet betrapt te worden.

Hier je verhaal kwijt kunnen en ervaringen van anderen lezen is ook helpend.

Voor mij helpt het om bewust eruit te stappen als ik te veel terug naar verleden ga. Ik heb in het nu weer wel vertrouwen, ook omdat man heel diep gezocht heeft middels therapie waarom hij dit nodig dacht te hebben. Hij heeft zoveel spijt en ziet het nu heel anders. Was een zinloos tijdverdrijf en heeft onze verbinding beïnvloed al die jaren dat het bedrog speelde. Als ik mezelf openstel op goede dagen dan voelt het heel goed, lukt mij helaas ook niet altijd (bij mij ook ruim 3 jaar na de ontdekking/ bom 💣)

Veel sterkte voor jou!

Thanks voor je reactie, het lezen van ervaringen van anderen geeft inderdaad (h)erkenning en is zeker helpend.

Wat werkt voor jou goed om er bewust uit te stappen? Ik ga vaak even sporten; een rondje hardlopen of even naar de gym. Maar gedachten zijn niet altijd onder controle te houden en soms is de mogelijkheid om te gaan sporten er niet. 

Voel jij sinds de ontdekking en het 'neerdalen van het stof' wel een stijgende lijn in hoe je hiermee om kunt gaan? 

LifeEvent! schreef op 14-01-2026 om 01:16:

[..]

1,

Heftig om te lezen dat diegene die jij zo liefhad en vertrouwde niet diegene was die je dacht dat ze was. Het is een trauma! Vooral omdat ze je heeft gegaslight en je aan jezelf bent gaan twijfelen. Hoor vaak, dat men zichzelf dat kwalijk neemt en naïef vond. Maar dat is het NIET ! Alle schuld ligt bij haar. Willens en wetens heeft ze je bedrogen en de veilige thuissituatie voor haar kind op het spel gezet.

2 en 6

Stop met jezelf naïef te vinden! Zie het als een leermoment. Twijfel niet meer aan je intuïtie en onderscheid twijfel door herinnering aan haar verraad met onderbuikgevoelens (intuïtie) Dat onderscheid maken kost tijd en heel veel praten daarover met en openheid en geduld van je vriendin. Het zal een litteken blijven, zwarte bladzijden in jullie relatie geschiedenis en tegelijkertijd zijn jullie als het goed is een nieuwe relatie gestart en ook een kindje gekregen.

Als ik het zo lees is er in die 3.5 jaar veel gebeurd. Ziek, behandelingen, therapie, zwanger, bevallen en een veranderd gezin, kortom er was veel afleiding. Nu het in rustiger vaarwater komt is het niet gek dat je gedachtes alle ruimte hebben. Maar gedachten kan je sturen. Zoals Yessie zegt, er bewust uit stappen. Gevoel overkomt je, zoals bv kippenvel. Mij helpt het dan om daarbij te bedenken, het gaat weer voorbij. Soms zeg ik het ook tegen mijn man als hij in de buurt is dat ik een klote gevoel heb, vaak ziet hij het ook aan mij en dan praten we erover of hij houdt mij stevig vast, net waar ik behoefte aan heb. De crisis, de therapie en het herstel heeft mij veranderd en ben een minder bitter mens geworden. Het heeft mij levenslessen gegeven.

3

Gezondheid gaat voor? Het kan ook dat je uit liefde voor haar dit hebt gevonden. Want niemand die jou kwalijk had genomen als je van haar was gescheiden, tenzij men niet weet wat ze jou aangedaan heeft. Je schrijft dat ze eerder kanker had, dat was dus ook in de periode dat zij vreemd ging? En ze liet jou voor haar zorgen? De truus van mijn man had ook gezondheids problemen met 2 operaties, haar man liep het vuur uit zijn sloffen voor haar, ze kon zogenaamd niets in het huishouden en voor hem kon ze er ook niet zijn maar had wel energie voor de seks met mijn man Dat heeft hem extra veel pijn gedaan!! Hij voelde zich gebruikt en ik ook want ik kwam haar verzorgen, naar het ziekenhuis rijden en afleiden etc

Is dit gedeelte wel goed besproken tussen jullie ?

4

Ja dat is een logische gedachte. Schiet bij mij ook nog steeds wel eens door mijn hoofd. Maar dat weten we niet! Ik las een keer een uitspraak van een vrouw die wel was gescheiden en seks had erna met andere mannen maar kwam er steeds achter dat ze niet die geschiedenis deelde met die mannen die ze met haar ex had en realiseerde zich dat ze geen zin had om dat opnieuw weer op te bouwen met een ander . Ze begon steeds meer dat te missen en haar ex ook! Ze zijn weer gaan daten en inmiddels hertrouwd.

5

Eens een vreemdganger hoeft niet altijd een vreemdganger te blijven. Ja ze was onbetrouwbaar en hypocriet. Logisch dat je alert bent. Maar dat zou je ook zijn in een nieuwe relatie omdat je weet door de schade dat mensen een duistere kant hebben. Sterker nog, jezelf kan je niet eens vertrouwen. Ik zal dus nooit meer zeggen dat ik het Nóóit zou doen. Ik ben van veel stellige meningen terug gekomen. Mijn man is zelf bedrogen en zelfs op dezelfde manier (zijn vrouw met zijn beste vriend) Toch weerhield hem dit er niet van jaren later hetzelfde te doen. Onbegrijpelijk toch? Dat vindt hij zelf nu ook. Kijkt met afschuw naar de man die hij was. Het is alleen met neuropsychologische kennis te verklaren en niets is een excuus!

Geniet van geluksmomentjes in je gezin en zie het als bouwstenen van jullie toekomst! Praat over de pijn met haar. Mij helpt het ook om met lotgenoten te praten en met mensen die mijn man zien als meer dan een vreemdganger. Nl als een mens die ongelooflijk "gevallen is door de pijlen van verleiding en verslaving" maar ook meer is dan alleen een vreemdganger, daardoor lukt het mij dan ook weer om hem zo te zien en lief te hebben.

Sterkte!

Wat een fijne reactie, dankjewel! Als ik jouw verhaal eruit filter heb jij ook behoorlijk wat moeten doorgaan. Knap hoe je er nu instaat!

Het klopt inderdaad dat er in de afgelopen 3,5 jaar veel gebeurd is en er ook een aantal andere thema's op de voorgrond hebben gestaan waardoor dit soms even geparkeerd is gebleven. Haar ziekte heeft ook best lang centraal gestaan. En tijdens de eerste keer dat ze de diagnose had ging ze al vreemd met haar collega, ik ben ook mails tegengekomen van hem waarin hij beschrijft hoe heftig die periode wel niet geweest is voor hún beide. Terwijl ik (toen nog onwetend) met haar ziekenhuis in en uit ging en thuis soms de brokstukken bij elkaar moest lijmen.

Net als jouw man vind ik dat mijn vriendin de afgelopen jaren er alles aan doet binnen haar macht om te laten zien dat ze dit gezin wil. Therapieen die ze voor haar verleden heeft gevolgd, hoe ze altijd open staat voor het gesprek, ook regelmatig bij mij checked of ik nog iets kwijt wil bijvoorbeeld. Maar ook meer initiatieven neemt om met regelmaat samen dingen te doen zonder de kinderen, wat in het verleden wel eens weggeprioriteerd werd. Over het algemeen vind ik dan ook dat het best goed gaat maar wil ik graag nog van de rauwe randjes af die nog belemmerend kunnen zijn. 

Onlangs hebben we bijvoorbeeld een aantal woningen bezichtigd voor een volgende stap, ik merk dan dat ik subtiel aan het saboteren ben om die stap niet aan te hoeven gaan, bijvoorbeeld door te benadrukken waarom de woning toch niet helemaal bij onze wensen past. Ik denk dat ik een groter commitment nu nog niet aandurf. Voordat ik haar vreemdgaan ontdekte was ik van plan haar ten huwelijk te vragen, geen haar op mijn hoofd die daar nu nog aan denkt haha. 

Ik denk vooral dat ik er hoop op had nu al een stuk verder te zijn. Net als jou heb ik denk ik ook veel geleerd de afgelopen tijd en probeer ik alles wat luchtiger te benaderen. Maar ik denk dat ik moet accepteren dat het gewoonweg tijd kost. Want ons gezin is wel de moeite waard om voor te vechten.

CodeByte41 schreef op 14-01-2026 om 10:12:

[..]

Thanks voor je reactie, het lezen van ervaringen van anderen geeft inderdaad (h)erkenning en is zeker helpend.

Wat werkt voor jou goed om er bewust uit te stappen? Ik ga vaak even sporten; een rondje hardlopen of even naar de gym. Maar gedachten zijn niet altijd onder controle te houden en soms is de mogelijkheid om te gaan sporten er niet.

Voel jij sinds de ontdekking en het 'neerdalen van het stof' wel een stijgende lijn in hoe je hiermee om kunt gaan?

Inderdaad sporten, heb veel gesport afgelopen jaren  kan inderdaad niet altijd. Wat mij ook hielp is simpele mindfullness: zoals focus op 1 zintuig: wat voel ik: druk van billen op mijn stoel. En je daar op concentreren. Zo kom je van je hoofd terug in je lijf. Is even trainen, maar werkt steeds beter.

Of denken: ik laat mijn leven niet vergallen door de verkeerde keuzes van de ander.

Ik voel zeker verbetering. Zeker sinds man alles eerlijk verteld heeft, en eerlijk antwoord is gaan geven op al mijn vragen. Sinds hij niet meer in de verdediging of schaamte schiet, maar de volle verantwoordelijkheid neemt.

In begin voelde ik walging als ik eraan dacht, soms zelfs kots neiging. Dat is nu veel minder. Kan nog wel naar de pijn gaan. De pijn van dingen die ik totaal niet van hem verwacht had. Dacht dat we een heel goed huwelijk hadden en het heel fijn hadden samen. Dat was ook zo, maar er was een schaduwzijde. Waardoor de verbinding van zijn kant niet helemaal goed zat. Hij erkent dit ook: hij zegt: destijds dacht ik dat ik veel van je hield en je nooit pijn wilde doen en goed voor je wilde zorgen. Nu weet ik beter: het houden van werd door het bedrog belemmerd, de schaamte en schuldgevoelens gaven hem een slecht gevoel over zichzelf. En dit was een neerwaartse spiraal, waarbij hij het zeer kortdurende adrenaline schot van de aandacht van de affaire nodig had om zich vervolgens 's nachts weer af te vragen waar hij mee bezig was.

Heel destructief.