Zo gekwetst... dat ik het niet meer weet....

Wat een moeilijke situatie voor je zeg! Echte adviezen heb ik niet, alleen misschien langs gaan bij je huisarts of praktijkondersteuner en daar alles vertellen. 

Veel sterkte.

Wat een verschrikkelijke situatie voor je..
Ik zou toch wel even flink afstand nemen van je man. Als hij zo afhankelijk van je is, had hij wel anders kunnen handelen. 

Heb je familie waar je terecht kan en waar je mee kan praten?

voel je vooral niet verantwoordelijk om hem naar het ziekenhuis te rijden hoor meid. Het lukte hem ook prima om zonder jou in haar bed te komen. Dan redt hij dat ziekenhuisbed ook wel. Anders neemt hij haar maar mee.
Wat een verraad zeg. 
Ik snap je boosheid op haar, maar je man is ook gewoon een gore klootzak. Ik snap je gevoel van, wat iemand hierboven mooi noemt: loyaliteit. 
Maar laat je niet gekmaken. Hij is duidelijk niet zielig, en jij bent ook in deze omstandigheden niet verplicht om voor hem klaar te staan nadat hij je hart vertrapt heeft.
Heel veel sterkte 🫂.

Wat een rotsituatie. 
Maar je man is degene die dit veroorzaakt. Je voelt je misschien verplicht om hem bij zijn operatie bij te staan, ook omdat het voor de buitenwereld (het ziekenhuis, de artsen, je familie, de omgeving) er heel raar uitziet als jij ineens verdwenen bent terwijl hij een transplantatie moet ondergaan. Maar hij is degene die dit doet. 

Dat hij rotzooi maakt, wil niet zeggen dat jij verplicht bent die op te ruimen. 

Als je het kunt regelen zou ik een paar weken verdwijnen naar een andere vriendin of een huisje. En dan laat je hem weten dat het nu zijn eigen probleem is met die operatie. Laat hem die vriendin maar inschakelen. Jij bent niks verplicht. 

Dymo schreef op 23-03-2026 om 14:15:

Ik ben zelf ooit belazerd nadat ik heel veel had gezorgd voor een man (ook financieel) en eigenlijk kwetste me dat achteraf nog het meeste.  

Ik denk dat dat zwaar weegt inderdaad. Je hebt zelf zoveel ingeleverd, en dan word je zo verraden. Als je het geweten had, dan had je mooi je eigen pad gekozen en voor jezelf gezorgd. 

Ik denk dat dat het meeste steekt, bij mensen die zijn bedrogen. De gedachte dat je zelf dingen hebt opgegeven, voor iemand die zich kennelijk niet verplicht voelt die opofferingen terug te betalen met loyaliteit. 

Ja hoor, je kunt best weg! 
Jij bent hem helemaal niets verplicht; laat haar maar taxi spelen als het zover is.
Laat zijn gezondheid geen factor zijn. Dat was het namelijk ook niet toen hij bij mw Het-is-niet-wat-het-lijkt de slingers ophing.
Jij mág én kúnt beslissen wat jíj wilt.

Max88 schreef op 23-03-2026 om 16:19:

Ja hoor, je kunt best weg!
Jij bent hem helemaal niets verplicht; laat haar maar taxi spelen als het zover is.
Laat zijn gezondheid geen factor zijn. Dat was het namelijk ook niet toen hij bij mw Het-is-niet-wat-het-lijkt de slingers ophing.
Jij mág én kúnt beslissen wat jíj wilt.

En als zij niet wil brengen, dan bestelt hij maar een taxi om in het ziekenhuis te geraken, al zal dat misschien te lang duren als hij ineens opgeroepen wordt om te komen. 

In dit soort situaties zou mijn loyaliteit heel snel verdwijnen. Je bent hem niets verplicht. Ook niet vanwege medische redenen. Laat hem zelf maar zaken regelen met zijn netwerk. Hij heeft ook vrienden, familie en een dame die vast allemaal een auto hebben. En anders bestaat er het OV of de taxi. 

Na alle adviezen dat je je man buiten de deur moet zetten, weg moet wezen, hem moet laten stikken, man meer schuldig is dan je vriendin etc, wil ik graag een ander geluid laten horen. 
Onderzoek waar dit gedrag van je man vandaan komt! 
Ga voor jezelf in therapie en/of samen. 
Al is het om je relatie goed af te kunnen sluiten want anders heb je kans op verbitterd raken en een pijn door een open wond die niet geheeld wordt. 
Met die vriendin hoef je niets meer. 
Niets uit te zoeken en niets te helen. 
Hoewel er geen officieel contract was, is er in een vriendschap wel degelijk een onuitgesproken moreel verbond.
Hierom kan het verraad van je vriendin zelfs zwaarder wegen dan dat van je man:
 Je partner is je basis, maar je vriendin is vaak de persoon bij wie je uithuilt áls er problemen zijn met je partner en met je zoon. Door met hem te gaan, heeft ze dat vertrouwen vernietigd. Ze wist precies hoe kwetsbaar je was.
Vrijwillige loyaliteit: Een partner kan soms handelen uit impuls of problemen met relatie, zichzelf door ziekte, verlies, stress etc. Een vriendin staat buiten die relatiedynamiek. Haar keuze om jou te bedriegen voelt daarom vaak berekenender en persoonlijker.
Geen verzachtende omstandigheden: Bij een partner zoek je soms nog naar excuses 
Bij een vriendin is er vaak geen enkele logische reden waarom zij jouw geluk zou opofferen voor haar eigen plezier.
Dat zij "niets beloofd heeft", doet niets af aan het feit dat zij een vertrouwenspersoon was. Verraad door een vriendin raakt vaak je eigenwaarde op een dieper niveau: je vraagt je af hoe iemand die alles van je weet, je dit aan kon doen. Dat hoef je niet te herstellen. Prioriteit is je man. Als je besluit dat het ook over en uit is met hem, neem daar dan echt de tijd voor. Doorloop je rouwfases, met of zonder hem. 
Genoeg info te vinden via inmiddels  250 podcasts "sterker na ontrouw" van Annette Burgers of boeken. 
Sterkte!

LifeEvent! schreef op 23-03-2026 om 19:51:

Na alle adviezen dat je je man buiten de deur moet zetten, weg moet wezen, hem moet laten stikken, man meer schuldig is dan je vriendin etc, wil ik graag een ander geluid laten horen.
Onderzoek waar dit gedrag van je man vandaan komt!
Ga voor jezelf in therapie en/of samen.
Al is het om je relatie goed af te kunnen sluiten want anders heb je kans op verbitterd raken en een pijn door een open wond die niet geheeld wordt.
Met die vriendin hoef je niets meer.
Niets uit te zoeken en niets te helen.
Hoewel er geen officieel contract was, is er in een vriendschap wel degelijk een onuitgesproken moreel verbond.
Hierom kan het verraad van je vriendin zelfs zwaarder wegen dan dat van je man:
Je partner is je basis, maar je vriendin is vaak de persoon bij wie je uithuilt áls er problemen zijn met je partner en met je zoon. Door met hem te gaan, heeft ze dat vertrouwen vernietigd. Ze wist precies hoe kwetsbaar je was.
Vrijwillige loyaliteit: Een partner kan soms handelen uit impuls of problemen met relatie, zichzelf door ziekte, verlies, stress etc. Een vriendin staat buiten die relatiedynamiek. Haar keuze om jou te bedriegen voelt daarom vaak berekenender en persoonlijker.
Geen verzachtende omstandigheden: Bij een partner zoek je soms nog naar excuses
Bij een vriendin is er vaak geen enkele logische reden waarom zij jouw geluk zou opofferen voor haar eigen plezier.
Dat zij "niets beloofd heeft", doet niets af aan het feit dat zij een vertrouwenspersoon was. Verraad door een vriendin raakt vaak je eigenwaarde op een dieper niveau: je vraagt je af hoe iemand die alles van je weet, je dit aan kon doen. Dat hoef je niet te herstellen. Prioriteit is je man. Als je besluit dat het ook over en uit is met hem, neem daar dan echt de tijd voor. Doorloop je rouwfases, met of zonder hem.
Genoeg info te vinden via inmiddels 250 podcasts "sterker na ontrouw" van Annette Burgers of boeken.
Sterkte!

Het mooiste is dat ze niks "moet"; dat mag ze zelf beslissen.

(Voor therapie zijn er sowieso 2 nodig. Therapie is handig als je merkt dat een relatie niet goed loopt en je daaraan wilt werken. In mijn ogen niet als pleister of lijm na dit soort fouten. Het zou mij persoonlijk niets interesseren welk jeugdtrauma er achter iets zit; dat mag nooit als reden of excuus gebruikt worden wat mij betreft, maar dat terzijde.) 

Punt is dat ze zei níets te kunnen omdat hij voor een transplantatie staat. En daarop werd gezegd dat dat zijn verantwoording is en dat ze dus kan doen wat ze wil.

Nee hoor therapie kan ook, zeker als er kinderen zijn, om ook zonder doel liefdesrelatie te herstellen, goed zijn om verder te kunnen met je leven. 
Een excuus is ook iets anders als een verklaring voor overspel. 

Dat zij niet verantwoordelijk is voor zijn proces rondom transplantatie is logisch. Maar om in deze situatie een scheiding in gang te zetten is niet handig. Dat is hoe zij het bedoelde met "ik kan nu niks", althans dat heb ik zo begrepen. 

ik zeg ook niet dat ze nu een scheiding in gang moet zetten. Mogelijk heeft ze daarvoor teveel aan haar hoofd. Alleen dat ze zich niet verplicht moet voelen nu zijn verzorgster te zijn. 

Ginevra schreef op 24-03-2026 om 06:44:

ik zeg ook niet dat ze nu een scheiding in gang moet zetten. Mogelijk heeft ze daarvoor teveel aan haar hoofd. Alleen dat ze zich niet verplicht moet voelen nu zijn verzorgster te zijn.

Die druk is er wel omdat om voor een transplantatie in aanmerking te komen er ook naar de stabiliteit in je omgeving wordt gekeken. Dat is namelijk heel belangrijk voor je herstel. Net als er naar het mentale stuk bij de patiënt wordt gekeken.

En dus kan, als zij niet wil zorgen, een transplantatie mogelijk niet doorgaan en dat kan een doodvonnis zijn. Daar mee moeten leven is iets wat je niet wil. Hoe boos, verdrietig en teleurgesteld je ook in de persoon bent.

Ik zie niemand het advies geven om met haar man in gesprek te gaan. 
Vriendin zegt: 'Het is niet wat het lijkt'. Wat is het dan wel? 
Ik zou eerst met man in gesprek gaan. En vervolgens met vriendin en man. En dan moeten daar conclusies uit volgen: hoe gaan we nu verder?