De kwetsbare man
Beste allen,
Zo'n 1,5 jaar geleden ben ik gescheiden. Heel erg naar. Overspel, jonge kinderen, twee enorm dure huizen en een hoop verdriet. Hoewel ik me realiseer dat de menselijke geest de neiging heeft voor alles een rationele verklaring te zoeken ook als die er niet is, blijft er een vraag terugkomen. De vraag over de kwetsbare man.
Van huis uit praatte ik altijd veel over gevoelens, kon ik veel kwijt in de muziek die ik maakte, en als ik zag dat iemand geëmotioneerd was, gaf ik daar altijd eerst even aandacht aan om te zien of een inhoudelijk gesprek mogelijk was. Ik beschouwde dat altijd als iets moois, iets normaals en zeker niet als iets vrouwelijks.
Echter, in mijn afgelopen relatie was de dynamiek dat ik zorgde, luisterde, praktisch werk deed en in staat stelde. Voor elke angst -voor bijvoorbeeld nieuwe coschappen-, ruzies met familieleden, bedreigingen of andere emotioneel heftige zaken luisterde ik letterlijk nachten lang. Proberend geen advies te geven, te luisteren te erkennen etc.
Toen ik het echter jaren later zelf wat moeilijk had en dat aangaf, werd dat vrij snel afgedaan. En als ik verdrietig was was dat 'vervelend' maar echt luisteren naar wat ik voelde zat er niet in. Dit maakte dat ik wrok begon te voelen en dit probeerde te bespreken maar daar was geen ruimte voor. Ik moest niet zo zeuren en vooral niet teveel emotie tonen maar wel luisteren naar die van haar.
Op het laatst, toen er een minnaar in het spel kwam werd het gebrek aan aantrekkingskracht zelfs verklaard als mijn 'gebrek aan mannelijkheid'. Wat dat dan was 'mannelijkheid' daar kwam nooit antwoord op. Ik ga conflict niet uit de weg, ben vrijwel nooit lui, ben sociaal en ben fanatiek bezig met mijn muziekhobby, heb een goede baan, best veel vrienden en sport graag.
Hoewel ik nu een heel leuke nieuwe relatie heb waarin ik juist word aangemoedigd om gevoelens te tonen en te delen, ben ik wel voorzichtig geworden. Mijn eigen strenge stem zegt soms: 'Deel niet teveel, daar zitten vrouwen niet op te wachten. We zijn gelijkwaardig maar niet gelijk. Zij wil kunnen uithuilen maar verwacht dat niet andersom.'
Mijn vraag aan jullie: Is dit echt onzin en zijn we gewoon mensen en niet perse mannen of vrouwen of zit hier wel degelijk een verschil?
Vast dank voor de moeite van het reageren!
Elpisto schreef op 07-10-2025 om 11:46:
[..]
Dat is opzich niet zo gek. Mannen onderling is gewoon vaak wat, ja wat moet ik het noemen. Ik wil zeggen oppervlakkig, maar daarmee doe ik mijn vrienden wel echt te kort. Maar het is allemaal wat minder inlevend ofzo?
Stom voorbeeld misschien, maar de eerste 2,3 keer dat ik bijvoorbeeld op het voetbalveld kwam, nadat uit kwam dat ex de boel bedonderd had, was het " Hoe gaat het"? " Wat een gedoe he?' " red je je wel een beetje"?
de 4e keer is de toonzetting al heel anders bij wijze van. Dan gaat het al, zo plat als dat dan op een voetbalveld kan wezen, " Je zult het er wel van nemen" " Poh, jij kunt nu mooi achter de vrouwen aan" " Je zult er wel aardig op los ....". Terwijl je zelf op dat moment, noem het na ee week of 3/4, vooral nog bezig bent met overleven.
Als je dat dan eerlijk antwoord, krijg je van die scheve blikken, of staren ze je vol ongeloof aan. Of de " ach man, verman je toch".
Nee dankje, ik hou dat dus wel gewoon voor me en zeg: gaat zn gangetje.
Ik las deze nog eens na en ik herken dat ook enorm. Wel makkelijk om het bij vrouwen te zoeken (voor mezelf) maar mannen doen er minstens zo hard aan mee. Het stereotype van de hard werkende sterke man is erg hardnekkig. En eerlijk; het is natuurlijk ook heerlijk als je superman kunt zijn, iets winnen, aanzien, je kinderen boven je hoofd gooien. Maar dat superman soms ook huilt... Misschien moet ik Disney eens een mailtje sturen...(superman is niet van Disney, weet ik)
Dat 'mannen mogen niet huilen' is in de islamitische cultuur anders. Daar mogen mannen huilen. In vele overleveringen en hadith-teksten huilt de profeet en huilen de mensen met hem. Het wordt gezien als iets natuurlijks, omdat het gevoeligheid en barmhartigheid laat zien. Een hard hart, wat nooit huilt, wordt daar als een spiritueel probleem gezien.
Heel zwart-wit is het natuurlijk niet, ook daar overheerst op vele plekken de cultuur van de 'stoïcijnse man'.
Mannen mogen zich wel degelijk kwetsbaar opstellen en hun emoties tonen. Dit geldt ook voor het hebben van andere ‘vrouwelijke’ karaktereigenschappen zoals bijv empathie en sociale vaardigheden. Echter moet een man ook leiderschap en verantwoordelijkheid tonen en standvastig zijn. En hier ontbreekt het vaak aan in een relatie; daarom zijn er zoveel echtscheidingen of gaat een vrouw vreemd. Ik spreek uit ervaring helaas en ben met mezelf aan t werk.
ik adviseer je Homeguy om een coach/ondersteuning te zoeken om zoaan je ‘mannelijkheid’ te werken. Het zit in je, bij elke man (ook bij mij). Maar door omgevingsfactoren durf e het niet aan te spreken.
Barbarian schreef op 12-01-2026 om 03:16:
Mannen mogen zich wel degelijk kwetsbaar opstellen en hun emoties tonen. Dit geldt ook voor het hebben van andere ‘vrouwelijke’ karaktereigenschappen zoals bijv empathie en sociale vaardigheden. Echter moet een man ook leiderschap en verantwoordelijkheid tonen en standvastig zijn. En hier ontbreekt het vaak aan in een relatie; daarom zijn er zoveel echtscheidingen of gaat een vrouw vreemd. Ik spreek uit ervaring helaas en ben met mezelf aan t werk.
ik adviseer je Homeguy om een coach/ondersteuning te zoeken om zoaan je ‘mannelijkheid’ te werken. Het zit in je, bij elke man (ook bij mij). Maar door omgevingsfactoren durf e het niet aan te spreken.
Hm leiderschap, ja daar hoor ik nogal eens veel mannen over vandaag de dag (en de rest van de geschiedenis). Mijn vraag is: waarom? En wie moet er geleid worden? En hoe? Want oha zie ik niet zo heel veel goeds komen uit het mannelijke leiderschap. Sterker nog, ik denk dat aan het zich onterecht een leiderschapsrol aannemen van mannen veel huwelijken en relaties ten onder zijn gegaan.
In een huwelijk is in mijn ogen niet leiderschap, maar partnerschap wenselijk. Leiderschap gaat over een machtsverhouding, partnerschap gaat over gelijkwaardigheid. Beide partijen nemen bij partnerschap evenveel verantwoordelijkheid op zich. Voor minder doe ik het niet. Ik wil absoluut geen baas in huis, maar ik hoef ook geen extra kind dat (be)geleid of gestuurd moet worden. Hulp en steun op moeilijke momenten is er zeker, maar dat verwacht ik van beide kanten.
IMI-x2 schreef op 12-01-2026 om 11:46:
In een huwelijk is in mijn ogen niet leiderschap, maar partnerschap wenselijk. Leiderschap gaat over een machtsverhouding, partnerschap gaat over gelijkwaardigheid. Beide partijen nemen bij partnerschap evenveel verantwoordelijkheid op zich. Voor minder doe ik het niet. Ik wil absoluut geen baas in huis, maar ik hoef ook geen extra kind dat (be)geleid of gestuurd moet worden. Hulp en steun op moeilijke momenten is er zeker, maar dat verwacht ik van beide kanten.
Mee eens en ik zou heel graag van Barbarian horen hoe hij dat ziet. Want dat mannen hun leiderschap moeten claimen wordt vaak geroepen in de manosfeer (tate en zo) en dat gedachtegoed gaat verder dan wat wij voor onze relaties kiezen. Het heeft enorme invloed op de jeugd waar puberjongens bevattelijk zijn voor deze ideeën. Ik ben gewoon heel benieuwd hoe men dat dan ziet.
MRI schreef op 12-01-2026 om 12:15:
[..]
Mee eens en ik zou heel graag van Barbarian horen hoe hij dat ziet. Want dat mannen hun leiderschap moeten claimen wordt vaak geroepen in de manosfeer (tate en zo) en dat gedachtegoed gaat verder dan wat wij voor onze relaties kiezen. Het heeft enorme invloed op de jeugd waar puberjongens bevattelijk zijn voor deze ideeën. Ik ben gewoon heel benieuwd hoe men dat dan ziet.
Dit leiderschap in een relatie... Brr.. Ik hoop dat Barbarian het slecht verwoordde en 1 van die mannen was die zijn vrouw hoofd huishouden/kids maakte en zelf alleen maar meehielp. Het type man dat alleen ziet dat het vuilnis naar buiten moet of de kids naar bed als zijn vrouw het hem vertelde en dit nu veranderd heeft maar ik ben bang dat het weer zo'n alfa verhaaltje is....
Tja precies dat verhaal dat @barabarian verkondigt daar was ik ook ingetrapt.
Het wordt zo enorm breed gedragen op internet dat ik begon te twijfelen aan mezelf. En dat in combinatie met onderzoeksresultaten dat vrouwen minder goed zouden gaan op lange monogame relaties.. en dat dat alleen met 'iets nieuws' te verhelpen zou zijn vanwege evolutionaire redenen (Coolidge effect etc).
Inmiddels (mede door jullie reacties) denk ik meer en meer dat vrouwen met name uitchecken door het gebrek aan verbinding en zich gehoord, gezien en 'gewild' voelen. Eigenlijk precies als mannen dus. En ben ik aanbeland bij de vraag: Waarom wilde ik dan de hele tijd de rots in de branding zijn? Want 'nee' zeggen en vertellen waar je zelf behoefte aan hebt kan juist onwijs verbindend werken.
Ik begin meer en meer te geloven dat dit zelfvertelde 'verhaaltje' wel eens een grotere rol zou kunnen hebben gespeeld in het stuklopen van mijn relatie.
Ik vind het heel belangrijk dat een man goed kan communiceren. Daarbij hoort ook luisteren. Maar mannelijkheid is ook dat iemand weet wat hij wil en grenzen aangeeft. Nachtenlang je hart uitstorten zonder dat iemand ook maar iets zegt zou mij dan niet aanspreken. Waar is jouw eigen mening in dit verhaal? Waarom kan jij geen advies geven over situaties die besproken worden. Het lijkt erop alsof de ander zo over jou heen kon walsen zonder tegengeluid. Dat klinkt niet heel aantrekkelijk of gelijkwaardig.
Ik zie mannelijkheid juist dat iemand ergens voor staat, zelfstandig is en zijn zaakjes voor elkaar heeft. Ook op de traditionele vrouwelijke gebieden zoals je eigen huishouden kunnen runnen en voor de kinderen zorgen.
Izza schreef op 12-01-2026 om 19:33:
Ik vind het heel belangrijk dat een man goed kan communiceren. Daarbij hoort ook luisteren. Maar mannelijkheid is ook dat iemand weet wat hij wil en grenzen aangeeft. Nachtenlang je hart uitstorten zonder dat iemand ook maar iets zegt zou mij dan niet aanspreken. Waar is jouw eigen mening in dit verhaal? Waarom kan jij geen advies geven over situaties die besproken worden. Het lijkt erop alsof de ander zo over jou heen kon walsen zonder tegengeluid. Dat klinkt niet heel aantrekkelijk of gelijkwaardig.
Ik zie mannelijkheid juist dat iemand ergens voor staat, zelfstandig is en zijn zaakjes voor elkaar heeft. Ook op de traditionele vrouwelijke gebieden zoals je eigen huishouden kunnen runnen en voor de kinderen zorgen.
Maar wat heeft dat nou met mannelijkheid te maken? Dat gaat gewoon over volwassen en respectvol zijn, toch? En ja dat mag je van een partner verwachten, maar ook van jezelf. Of je nou man, vrouw of x bent.
Homeguy schreef op 12-01-2026 om 18:42:
Tja precies dat verhaal dat @barabarian verkondigt daar was ik ook ingetrapt.
Het wordt zo enorm breed gedragen op internet dat ik begon te twijfelen aan mezelf. En dat in combinatie met onderzoeksresultaten dat vrouwen minder goed zouden gaan op lange monogame relaties.. en dat dat alleen met 'iets nieuws' te verhelpen zou zijn vanwege evolutionaire redenen (Coolidge effect etc).
Inmiddels (mede door jullie reacties) denk ik meer en meer dat vrouwen met name uitchecken door het gebrek aan verbinding en zich gehoord, gezien en 'gewild' voelen. Eigenlijk precies als mannen dus. En ben ik aanbeland bij de vraag: Waarom wilde ik dan de hele tijd de rots in de branding zijn? Want 'nee' zeggen en vertellen waar je zelf behoefte aan hebt kan juist onwijs verbindend werken.
Ik begin meer en meer te geloven dat dit zelfvertelde 'verhaaltje' wel eens een grotere rol zou kunnen hebben gespeeld in het stuklopen van mijn relatie.
Ja precies, authentiek zijn, kwetsbaar zijn en de verbinding zoeken, dat zijn helpende factoren voor een goede relatie imo
De manosfeer wil verkopen dat vrouwen leiders willen maar volgens mij wil het merendeel van de vrouwen verbinding in gelijkwaardigheid (hoeft niet te zijn dat je allebei hetzelfde doet trouwens). Behalve misschien een handvol jonge meiden die het een beter idee lijkt om tradwife te worden. Maar die zingen meestal wel een ander liedje als na tien jaar de leider/provider met die interessante collega ervan door gaat en zij zonder inkomen en met een paar kinderen er alleen voor staan.
MRI schreef op 12-01-2026 om 19:41:
[..]
Ja precies, authentiek zijn, kwetsbaar zijn en de verbinding zoeken, dat zijn helpende factoren voor een goede relatie imo
De manosfeer wil verkopen dat vrouwen leiders willen maar volgens mij wil het merendeel van de vrouwen verbinding in gelijkwaardigheid (hoeft niet te zijn dat je allebei hetzelfde doet trouwens). Behalve misschien een handvol jonge meiden die het een beter idee lijkt om tradwife te worden. Maar die zingen meestal wel een ander liedje als na tien jaar de leider/provider met die interessante collega ervan door gaat en zij zonder inkomen en met een paar kinderen er alleen voor staan.
Nou dit het klinkt heel zoetsappig allemaal maar ze vergeten dat die dames op social media zelf flink geld verdienen met het verkopen van die tradwife onzin....
Anoniemvoornu schreef op 13-01-2026 om 10:53:
[..]
Nou dit het klinkt heel zoetsappig allemaal maar ze vergeten dat die dames op social media zelf flink geld verdienen met het verkopen van die tradwife onzin....
Allemaal? Nee toch? Het grootste deel zet zichzelf in een financieel uiterst kwetsbare positie. Niet slim.
Met Leiderschap bedoel ik o.a. dat je in overleg met je partner een beslissing durft te nemen waar je achter staat en daar niet van afwijkt als je door wie dan ook wordt tegengewerkt/ tegengesproken. Bijvoorbeeld: je wilt een bank kopen. Samen met je partner zoek je een bank uit. Uiteindelijk moet er een beslissing gemaakt worden. Dit doet de leider. Uiteraard heeft hij eerst alle belangen tegen elkaar afgewogen. Als hij naderhand door zijn vrouw wordt tegengesproken; ik wil toch een blauwe ipv een rode dan moet hij bij zijn standpunt blijven.
Met leiderschap bedoel ik ook dat je als
Man verantwoordelijk bent voor bijvoorbeeld het welzijn en de zorg voor de kinderen. Als
Man moet je de mentale last hiervan dragen; dit
Is een keuze. Je kunt niet de verantwoordelijkheid voor de kinderen (alleen maar) bij de vrouwlaten.
Ikzelf heb in het begin alle verantwoordelijkheid van ons eerste kind bij mijn vrouw gelegd. Nu niet meer. Dat is mijn verandering.
nu vraag ik nog weleens toestemming voor bepaalde dingen aan mijn vrouw; dit is slecht leiderschap. Ik moet leren dat ik zonder toestemming een beslissing kan maken. Daar heeft zij ook meer aan.
kortom: dit heeft niks met alphagedrag te maken en is zeker geen stoer verhaal of wat dan ook.
Barbarian schreef op 13-01-2026 om 22:56:
Met Leiderschap bedoel ik o.a. dat je in overleg met je partner een beslissing durft te nemen waar je achter staat en daar niet van afwijkt als je door wie dan ook wordt tegengewerkt/ tegengesproken. Bijvoorbeeld: je wilt een bank kopen. Samen met je partner zoek je een bank uit. Uiteindelijk moet er een beslissing gemaakt worden. Dit doet de leider. Uiteraard heeft hij eerst alle belangen tegen elkaar afgewogen. Als hij naderhand door zijn vrouw wordt tegengesproken; ik wil toch een blauwe ipv een rode dan moet hij bij zijn standpunt blijven.
Met leiderschap bedoel ik ook dat je als
Man verantwoordelijk bent voor bijvoorbeeld het welzijn en de zorg voor de kinderen. Als
Man moet je de mentale last hiervan dragen; dit
Is een keuze. Je kunt niet de verantwoordelijkheid voor de kinderen (alleen maar) bij de vrouwlaten.
Ikzelf heb in het begin alle verantwoordelijkheid van ons eerste kind bij mijn vrouw gelegd. Nu niet meer. Dat is mijn verandering.
nu vraag ik nog weleens toestemming voor bepaalde dingen aan mijn vrouw; dit is slecht leiderschap. Ik moet leren dat ik zonder toestemming een beslissing kan maken. Daar heeft zij ook meer aan.
kortom: dit heeft niks met alphagedrag te maken en is zeker geen stoer verhaal of wat dan ook.
Nou, voor mij klinkt dit echt totaal onaantrekkelijk, zo'n 'leider'. Brr!